ANMELDENTeilen
ผ่อนคลาย
Veröffentlichungsdatum:
11.05.2026 17:30:01"คุณวิท" เสียงของพี่พนักงานคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา ทำให้ฉันตกใจไม่น้อยที่เขาเข้ามาโดยพละการแถมพวกพี่ๆเขาดูเหมือนรู้จักด้วย
" ไม่ได้ยินหรือยังไงงานใครก็เอาไปทำเองสิ" เขาเอ่ยเสียงดังอีกรอบตอนนี้ฉันงงไปหมดแล้วว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นยังไงกัน ทำไมดูพวกพี่ๆเขากลัวพี่วิทราวกับว่าเป็นเจ้านายตัวเอง ฉันหันมองทุกคนอย่างงงงวยและดูเหมือนว่าทุกคนกำลังงงอยู่เหมือนกัน ก่อนที่หญิงสาวคนนั้นจะก้มหน้าลงเล็กน้อยและเอ่ยขึ้นมา "ขอโทษค่ะ เดี๋ยวดาเอาไปทำเอง" เธอเดินมาหยิบงานในส่วนของเธอและรีบเดินไปที่โต๊ะ ฉันยืนคิดวกวนอยู่แบบนั้น โลกมันคงไม่กลมขนาดนั้นหรอกมั้ง "พี่วิทมาได้ไงคะ" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเพราะไม่กล้าพูดเสียงดังเกรงใจพนักงานที่อยู่ในห้องทำงานอีกอย่างฉันมาทำงานได้ไม่นานด้วยจึงเดินไปดึงแขนเขาออกมาคุยข้างนอก "พี่ซื้อของมาฝากเดี๋ยวก่อนสิจะดึงพี่ไปไหน" ในขณะที่เดินเขาก็โชว์ถุงขึ้นมาตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจของฝากอะไรทั้งนั้นกลัวคนอื่นจะมองมากกว่า "เดี๋ยวพี่ยังไม่ตอบแจนเลยนะว่าพี่มาได้ไง" "ทำไมจะมาไม่ได้ก็นี่บริษัทพ่อพี่" ใบหน้าที่ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์จ้องมองที่ดวงตากลมของฉัน ฉันได้แต่อึ้งไม่น่าละถึงรับฉันเข้ามาทำงานง่ายดายขนาดนี้ ต็อก! ต็อก! เสียงส้นสูงกระแทกพื้นเดินเข้ามาใกล้เราทั้งสองเรื่อยๆฉันหันไปมองดู "ตายจริง! พี่วิทอยู่ที่นี่เองเหรอ" เสียงเอ่ยถามจากคนที่ฉันไม่อยากเจอมากที่สุดนั่นก็คืออดีตภรรยาของแฟนฉัน "มาก็ดีแล้วเรื่องที่เธอทำกับแจนฉันยังไม่สะสางเลยนะ" เสียงเอ่ยด้วยความโกรธเปล่งออกมาจากปากของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายฉันมันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นใจที่มีเขาอยู่ "นี่ตาวิทไปพูดกับน้องแบบนี้ได้ยังไง ยังไงเสียก็เคยเป็นสามีภรรยาและอาจจะได้กลับมาเป็นทองแผ่นเดียวกันอีกครั้งก็ได้" เสียงเอ่ยจากชายสูงวัยฉันมองหน้าเขาด้วยสีหน้าที่มึนงงเขาเป็นใครกันทำไมมาพูดแบบนี้ "ไม่มีทางครับ"พี่วิทพูดด้วยความไม่สบอารมณ์ "แต่พ่อกับอาซัน(พ่อของคุณน้ำ)เซ็นสัญญาร่วมธุรกิจกันแล้วนะ อยากให้ลูกทั้งสองกลับมาอยู่ด้วยกันธุรกิจของเราจะได้แข็งแรงและยิ่งใหญ่ขึ้น" ฉันพึ่งเข้าใจกับคำว่ารักมากแค่ไหนสุดท้ายก็ไม่ได้แปลว่าจะได้อยู่ด้วยกัน ฉันพอจะเข้าใจในสิ่งที่พ่อของเขาพูดซึ่งสุดท้ายแล้วฉันก็เป็นแค่หญิงสาวที่ไร้ค่าไม่ได้มีประโยชน์อะไรต่อครอบครัวเขาสักนิด ในนาทีนั้นพี่วิทหันมามองหน้าฉันด้วยสีหน้าไม่สู้ดีก่อนจะเดินดึงแขนฉันออกจากตรงนั้นไป "เดี๋ยวก่อนสิคะพี่วิทจะพาแจนไปไหน" ฉันเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นคลอเพราะใจเสียไปแล้วเมื่อได้ยินคำพูดของพ่อเขา "ไปจากที่นี่ก่อนนะ" "แล้วงานละคะ" ฉันเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัยเพราะยังห่วงงานพึ่งมาทำได้ไม่นานเอง "ช่างมันเถอะ" เขาพูดอย่างไม่สนใจอะไรเลยพาฉันขับรถมาที่คอนโดก่อนจะเก็บกระเป๋าเสื้อผ้า และข้าวของต่างๆขึ้นรถและขับรถไปที่ไหนสักแห่งซึ่งฉันไม่ค่อยคุ้นทางเลย ฉันมองหน้าของชายหนุ่มที่ฉันรักดูเขาเคร่งเครียดไม่น้อยฉันไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่ "พี่วิทจะพาแจนไปไหนบอกได้ไหมคะ" ใบหน้าหล่อเหลาหันมามองฉันอย่างอ่อนโยนแต่สายตาดูกังวล "พี่อยากพาแจนไปให้ไกลจากที่นี่ก่อน พี่เริ่มรู้สึกว่าเราต้องเจอกับเรื่องวุ่นวายแน่นอนพี่ขอโทษนะที่ทำให้แจนไม่สบายใจ" บอกตรงๆว่าได้ยินแบบนั้นฉันโคตรถอดใจเลยตอนแรกเป็นพี่ชายเขาก็ว่ายากแล้วดันมาเจอพ่อของเขาอีกก็อย่างที่เขาว่าคนที่รวยๆเขาก็อยากได้คนรวยเหมือนกันฐานะของเขาจะได้มั่นคง บอกตามตรงว่าฉันรู้สึกเหนื่อยกับการที่จะต้องมาพยายามอะไรแบบนี้ มีความสุขก็จริงแต่มันก็ไม่นานสุดท้ายก็วนมาเจอกับเรื่องอีกเหมือนเดิม "แจน! แจนครับ! " เสียงพี่เขาเรียกฉันอยู่ 2 รอบเพราะเห็นว่าสานตาขอวฉันเหมอลอย "คะ? " "แจนเป็นอะไรหรือเปล่า" "ปะ เปล่าค่ะ" ฉันยิ้มให้เขาทั้งที่ใจของฉันเศร้าแต่พอเห็นหน้าเขาก็รู้สึกสงสารเขาดูพยายามมากไม่น้อยไปกว่าฉันทั้งที่เขามีโอกาสที่จะเจอคนที่ดีกว่าฉันอีกมากมายแล้วทำไมฉันมัวแต่มาคิดท้อแท้ใจไม่สู้ให้สมกับการพยายามมาทั้งหมด "เดี๋ยวเราไปเที่ยวพักใจก่อนเนาะ เดี๋ยวพี่จะพาแจนไปหาแม่ตอนนี้มีแค่แม่ที่จะช่วยเราได้" จริงด้วยฉันยังไม่เคยเจอแม่ของเขาเลยแต่ฉันก็แอบกังวลเพราะขนาดพี่ชายและพ่อเขายังเป็นแบบนี้แม่ของเขาคงมากกว่านี้ "ค่ะ" หลังจากตอบฉันเผลอนอนหลับบนรถเพราะความเครียดที่มีมาก เขาขับไปจนถึงที่พักใกล้ทะเลก่อนจะเขย่าแขนปลุกฉันให้ตื่น "ถึงแล้วนะครับ" ชายหนุ่มหันมาปลุกและยิ้มอย่างเอ็นดูฉัน หลังจากนั้นก็เอาข้าวของไปเก็บที่ห้องพักเขาให้ฉันรอที่ห้องและเขาขอออกไปข้างนอกสักครู่ฉันสงสัยจึงแอบเดินตามหลังไปแอบฟังที่กำลังคุยโทรศัพท์กับใครสักคน "จัดการให้ฉันด้วยนะยังไงแกก็รวยไม่ต้องกลัวหรอก ใครบอกให้ใช้วิธีสกปรกกับฉันก่อนถือว่าฉันขอละกัน" เขาคุยกับใครสักคนซึ่งฉันจับใจความไม่ได้เลยว่าหมายถึงอะไรไม่นานนักเขาก็กดโทรศัพท์อีกรอบ "น้ำพี่จะเตือนเป็นครั้งสุดท้ายพี่ต้องการให้เลิกยุ่งกับพี่และน้องแจน ไปคุยกับพ่อสะถ้ายังฝืนอย่าหาว่าพี่ไม่เตือน" ยิ่งได้ยินแบบนั้นยิ่งทำให้ฉันมั่นใจในความรักของเขาฉันจะสู้อีกสักครั้ง ฉันรีบเดินกลับไปที่ห้องเพราะกลัวเขาผิดสังเกตุการเป็นแฟนคนรวยก็ยากเหมือนกันนะอุปสรรคมากมายแต่ฉันถอยไม่ได้เพราะสู้มาหลายปีแล้ว เมื่อเขากลับมาก็รีบเดินเข้ามาหาฉันมานั่งอยู่ข้างๆก่อนจะกุมมือฉันไปวางที่ตักตัวเอง "ไม่ต้องกังวลนะพี่จะทำทุกอย่างให้เราได้อยู่ด้วยกัน ปะไปเดินเล่นกัน" ฉันรีบลุกขึ้นเดินไปพร้อมเขาฉันโยนทุกอย่างทิ้งไปก่อนเพราะตอนนี้ขอโฟกัสที่ความสุขก่อนละกัน เราทั้งคู่เดินไปที่ริมทะเลบรรยากาศดีมากคลื่นซัดกระทบฝั่งลมพัดเย็นสบายความทุกข์ในใจของฉันหายหมดเลย ฉันเดินไปนั่งรับลมจากทะเลไม่เคยรู้สึกสบายใจขนาดนี้มาก่อนฉันเป็นคนที่ชอบทะเลมากยิ่งมากับคนที่รักแบบนี้ยิ่งสุขใจ "วันนี้แหละพี่จะทำให้ลูกของเราไปอยู่ในท้องแจน" แป๊ะ! เสียงฝ่ามือกระทบไหล่ของเขาอย่างแรง "พี่คิดอะไรทะลึงละ" "อะไรแค่อยากมีลูกเอง อันนั้นก็ถือว่าเป็นกำไร" เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะดึงฉันไปจูบโชคดีที่ช่วงแบบนี้ไม่ค่อยมีคนไม่งั้นคงโดนนินทาแน่นอน >>>>>ติดตามตอนต่อไป
Aktuellstes Kapitel
เพื่อเธอ ตอนจบ
"จริงด้วยที่พี่ต้องแต่งงานก็เพราะพวกเขาอยากมีหลานพี่เจอหนทางแล้วแจน" เขายิ้มด้วยความดีใจดวงตาเบิกกว้างฉันเห็นสายตาของเขาเปล่งประกายทำให้แน่ใจว่าเขาเจอทางออกแล้วจริงๆ"แจนมีอะไรจะบอกพี่ด้วยนะ""เรื่องอะไรเหรอ""ประจำเดือนแจนขาดไปหนึ่งเดือน" เขาเก็บสีหน้าความดีใจไว้ไม่อยู่เลย"ไปซื้อที่ตรวจกัน" เขาลุกขึ้นจะพาฉันไปซื้อที่ตรวจทั้งที่ตอนนี้ก็เริ่มดึกแล้วเขาดูตื่นเต้นไม่น้อยนี่เป็นเหตุผลที่ฉันไม่อยากบอกเพราะกลัวว่าหากมันไม่เป็นอย่างที่คิดกลัวว่าเขาจะผิดหวัง"เดี๋ยวสิคะวันนี้มันดึกมากแล้วนะไว้พรุ่งนี้แจนจะรีบตรวจ" เขายิ้มไม่หุบเลยฉันยิ่งเห็นรอยยิ้มของเขาก็ยิ่งทำให้ฉันมีความสุข เมื่อทานอาหารเสร็จเราทั้งคู่ก็กลับที่พักที่เป็นบ้านตากอากาศเขาเดินวนไปมาอยู่หลายรอบจนฉันเวียนหัว"พี่วิททำไมไม่นอนคะเดินไปมาทำไม" เขาหันมายิ้มอย่างร่าเริงจนฉันแอบกลัวว่าถ้าทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่เขาคิดคงต้องเสียใจมากแน่นอน"พี่ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับแล้ว" "พี่วิทอย่าพึ่งคิดไปไกลเลยนะคะแจนกลัวไม่เป็นอย่างที่เราหวัง" เมื่อฉันพูดแบบนั้นสีหน้าของเขาเปลี่ยนทันทีและเดินมานั่งบนที่นอนข้างๆฉันด้วยสายตาที่กังวล"นั่นสิ ขนาดอยู่กั
เพื่อเธอ เปลี่ยนบรรยากาศ
ฉันรีบดันตัวเขาออกเพราะกลัวว่าจะมีคนมาเห็น "เดี๋ยวคนก็มาเห็นหรอก" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเขินอาย ในขณะที่เขายังจ้องหน้าฉันอย่างไม่ละสายตา"งั้นเราเข้าห้องไปนอนก่อนละกันนะ" จู่ๆก็ลุกขึ้นดึงแขนฉันเดินพาไปที่พัก ฉันรู้สึกได้เลยว่าเขาคงรู้สึกหิวมากถามว่าฉันขัดไหมไม่มีทางการที่ได้คนที่หล่อและรวยแบบนี้เป็นกำไรของฉันมาก"แจนรู้นะว่าพี่คิดอะไรอยู่" "ครับ เดี๋ยวเสร็จแล้วพี่พาไปทานอาหารอร่อยๆนะครับ" เมื่อมาถึงห้องเขาปิดประตูยังไม่ทันสนิทก็ก้มลงจูบประกบที่ปากบางของฉันพร้อมกับมือหนาที่บีมเค้นที่สองเต้าลมหายใจถี่ถ้วนเสียงดังแขนเล็กของฉันยื่นไปกอดที่ต้นคอของเขาตอนนี้เหมือนมีอะไรแข็งๆมาดันที่สะดือฉันมือหนาก็อยู่ไม่นิ่งปลดกระดุมเสื้อและกระโปรงออกเหลือเพียงเลือนร่างอันเปล่าเปลี่ยวแม้แต่ชุดชั้นในสักตัวก็ไม่มีมือหนาคว้าร่างเล็กของฉันไปวางไว้ที่เตียงนอนสีขาวที่นุ่มนิ่ม เขาสูดดมซอกคอของฉันก่อนที่จะไต่ลงมาที่สองหว่างขาใช้ลิ้นลิ้มลองรสหวานของร่องรักลิ้นของเขาตวัดขึ้นลงๆอย่างรวดเร็ว"โอ๊ะ อ่าส์! " เสียงครวญครางของฉันดังเล็ดรวดออกมาเพราะทนต่อความเสียวซ่านไม่ไหวแล้ว"หวานดีจังนะ" ไม่นานเขาก็เงยหน้าขึ้นมาเอ่ยขึ
เพื่อเธอ ผ่อนคลาย
"คุณวิท" เสียงของพี่พนักงานคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา ทำให้ฉันตกใจไม่น้อยที่เขาเข้ามาโดยพละการแถมพวกพี่ๆเขาดูเหมือนรู้จักด้วย" ไม่ได้ยินหรือยังไงงานใครก็เอาไปทำเองสิ" เขาเอ่ยเสียงดังอีกรอบตอนนี้ฉันงงไปหมดแล้วว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นยังไงกัน ทำไมดูพวกพี่ๆเขากลัวพี่วิทราวกับว่าเป็นเจ้านายตัวเองฉันหันมองทุกคนอย่างงงงวยและดูเหมือนว่าทุกคนกำลังงงอยู่เหมือนกัน ก่อนที่หญิงสาวคนนั้นจะก้มหน้าลงเล็กน้อยและเอ่ยขึ้นมา"ขอโทษค่ะ เดี๋ยวดาเอาไปทำเอง" เธอเดินมาหยิบงานในส่วนของเธอและรีบเดินไปที่โต๊ะ ฉันยืนคิดวกวนอยู่แบบนั้น โลกมันคงไม่กลมขนาดนั้นหรอกมั้ง"พี่วิทมาได้ไงคะ" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเพราะไม่กล้าพูดเสียงดังเกรงใจพนักงานที่อยู่ในห้องทำงานอีกอย่างฉันมาทำงานได้ไม่นานด้วยจึงเดินไปดึงแขนเขาออกมาคุยข้างนอก"พี่ซื้อของมาฝากเดี๋ยวก่อนสิจะดึงพี่ไปไหน" ในขณะที่เดินเขาก็โชว์ถุงขึ้นมาตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจของฝากอะไรทั้งนั้นกลัวคนอื่นจะมองมากกว่า"เดี๋ยวพี่ยังไม่ตอบแจนเลยนะว่าพี่มาได้ไง""ทำไมจะมาไม่ได้ก็นี่บริษัทพ่อพี่" ใบหน้าที่ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์จ้องมองที่ดวงตากลมของฉัน ฉันได้แต่อึ้งไม่น่าละถึงรับฉั
เพื่อเธอ รักจัง
"แจนจะทำอะไร?" "ตัวพี่วิทห๊อมมากเลย!" เธอพูดออกมาอย่างไร้สติ ผมคิดว่าเธอคงคิดอยากทำเรื่องอย่างว่ากับผมแน่นอนและไอ้กิจมันต้องการที่จะม่อมเหล้าให้เธอเมาจะได้ฉวยโอกาสเธอโชคดีที่ผมไปช่วยเธอไว้ทันไม่งั้นไม่อยากจะคิดเลยหญิงสาวที่เมาแล้วดูหิวโหยแบบนี้"พี่ยังไม่อาบน้ำนะ" ผมดึงเธอออกแต่ยิ่งดึงก็ยิ่งกอดคอผมไว้แน่นกะจะเอาให้ได้เลยสินะ"พี่วิทเป็นของแจนเถอะนะ แจนให้อภัยพี่แล้ว" คำพูดออดอ้อนของเธอดูน่ารักในแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ผมอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้เลย"ไหนแล้วตอนนี้พี่ยังไม่เป็นของแจนอีกเหรอครับ?" ผมยื่นหน้าไปใกล้ๆเธอดูดวงตาของเธอกรอกไปมามองหน้าผมก่อนจะดึงคอผมลงไปประกบจูบจนผมตั้งตัวไม่ทันไม่คิดว่าเวลาเธอเมาจะไร้สติและร้อนแรงขนาดนี้เธอดันลิ้นเข้ามาตวัดรับรสหวานในจูบของผมไม่นานก็ทิ้งตัวนอนหลับไป ผมงงมากทั้งที่กำลังมีอารมณ์จู่ๆเธอก็มาหลับทิ้งผมไปแบบนี้ผมยิ้มแห้งและมองหน้าเธอด้วยความเอ็นดูก่อนจะก้มลงจูบที่หน้าผากของเธอหลับโดยไม่อาบน้ำแบบนี้ผมก็ต้องเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ ก่อนจะนอนลงพักผ่อนพรุ่งนี้ค่อยสะสางกับเรื่องที่เกิดขึ้นรุ่งขึ้น แจน talkฉันลืมตาขึ้นมารู้สึกถึงความปวดหัว มองด
เพื่อเธอ เข้าใจผิด
"พอดีที่ทำงานแจนดื่มน้ำเยอะไปหน่อยค่ะเลยไม่ค่อยหิว" ฉันพูดและยิ้มเล็กน้อยเพราะในสมองตอนนี้คิดอะไรไม่ทัน"แจนกลับบ้านกับพี่" จู่ๆพี่วิทมาจากไหนก็ไม่รู้มายืนอยู่ตรงหน้าฉันกับพี่กิจ ฉันเห็นหน้าเขายิ่งทำให้จะร้องไห้ออกมากับสิ่งที่เขาได้ทำ"กลับมาได้แล้วเหรอคะ ไม่ไปนอนกับคุณน้ำแล้วเหรอ" ดูเขางงงวยกับสิ่งที่ฉันพูดไป "คืออะไรทำไมพี่ต้องไปนอนด้วย" ยังจะมาแสดงอีกทำเป็นไม่รู้เรื่องเห็นฉันโง่นักหรือยังไง ดวงตาของฉันแดงก่ำเมื่อนึกถึงเรื่องที่ได้ยินมาเมื่อฉันมองไปที่พี่กิจเขาแสยะยิ้มแปลกๆตอนนี้ฉันสับสนไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าเชื่อใจใครได้บ้างดูพี่กิจก็แปลกๆไป"ก็พี่ไปนอนกับเธอมาไม่ใช่เหรอ แจนโทรไปเป็นสิบๆสายถึงไม่รับ" ฉันพูดและลุกขึ้นเดินหนีเขาออกจากร้านแต่เขาก็ดึงแขนฉันไว้ไม่ยอมให้เดิน"ปล่อยแจนนะไม่ต้องมายุ่งกับแจน" "เดี๋ยวก่อนสิคุยกันให้รู้เรื่องก่อน"ฉันสะบัดมืออกในทันทีจะให้ฉันคุยอะไรอีกในเมื่อทุกอย่างก็ชัดเจนอยู่แล้วปากบอกว่าไม่รักเธอแต่ก็เจอกับเธออยู่บ่อยๆ"แจนๆ"เขาเดินตามฉันแต่พี่กิจก็ดึงเขาไว้ปล่อยให้ฉันเดินไปขึ้นรถเขาจึงวิ่งมาขึ้นและขับรถหนีออกมาฉันได้แต่นั่งน้ำตาไหลไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไง
เพื่อเธอ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้
"ที่แท้ก็มาอยู่กับไอ้กิจนี่เองรู้ไหมพี่หาจนทั่ว" ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์หึงหวงเดือดดาลดวงตาแดงก่ำส่อให้เห็นว่าตอนนี้เขามีอารมณ์โกรธอย่างสุดขีด"พี่วิทคือว่า..." พั๊วะ! ฉันยังพูดไม่ทันได้จบเลยเขาต่อยไปที่หน้าของพี่กิจอย่างรุนแรง"บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับผู้หญิงของฉัน" น้ำเสียงที่เคืองโกรธเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงคอเสื้อพี่กิจตอนนี้ฉันหน้ามืดตามัวเป็นห่วงพี่กิจเป็นอย่างมากจึงผลักเขาออก"พี่เป็นบ้าไปแล้วหรือยังไง ทำไมถึงคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้สักที" พอพูดจบฉันเดินไปจ่ายเงินพร้อมกับพาพี่กิจไปขึ้นรถและขับออกไปที่ร้านอื่น ในใจของฉันรู้สึกผิดต่อพี่วิทนะแต่เป็นห่วงพี่กิจมากกว่าตอนนั้นเราทั้งสองขับมาถึงเซเว่นพี่กิจเดินลงไปซื้ออาหารกล่องมาให้ทานก่อนจะไปส่งฉันที่ทำงานตอนนี้หัวใจฉันว้าวุ่นเป็นอย่างมาก หยิบมือถือขึ้นมาดูเห็นรูปที่ถ่ายกับพี่วิทจึงได้สติว่าตัวเองทำอะไรลงไปการที่ฉันมาอยู่กับพี่กิจเป็นธรรมดาที่เขาจะโกรธฉันนั้นมันโง่จริงๆแต่ออกไปหาเขาตอนนี้ก็ไม่ได้เพราะต้องทำงานเวลาผ่านล่วงเลยมาจน 18.32 น. ฉันรีบเก็บของเพื่อออกไปหาพี่วิทเพื่อขอโทษที่ผลักเขาแต่เมื่อไปถึงที่บริษัทก็หาเขาไม่เจอโทรหาก็
