รักจัง

"แจนจะทำอะไร?" 

"ตัวพี่วิทห๊อมมากเลย!" เธอพูดออกมาอย่างไร้สติ ผมคิดว่าเธอคงคิดอยากทำเรื่องอย่างว่ากับผมแน่นอนและไอ้กิจมันต้องการที่จะม่อมเหล้าให้เธอเมาจะได้ฉวยโอกาสเธอ

โชคดีที่ผมไปช่วยเธอไว้ทันไม่งั้นไม่อยากจะคิดเลยหญิงสาวที่เมาแล้วดูหิวโหยแบบนี้

"พี่ยังไม่อาบน้ำนะ" ผมดึงเธอออกแต่ยิ่งดึงก็ยิ่งกอดคอผมไว้แน่นกะจะเอาให้ได้เลยสินะ

"พี่วิทเป็นของแจนเถอะนะ  แจนให้อภัยพี่แล้ว" คำพูดออดอ้อนของเธอดูน่ารักในแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ผมอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้เลย

"ไหนแล้วตอนนี้พี่ยังไม่เป็นของแจนอีกเหรอครับ?"  ผมยื่นหน้าไปใกล้ๆเธอดูดวงตาของเธอกรอกไปมามองหน้าผมก่อนจะดึงคอผมลงไปประกบจูบจนผมตั้งตัวไม่ทันไม่คิดว่าเวลาเธอเมาจะไร้สติและร้อนแรงขนาดนี้

เธอดันลิ้นเข้ามาตวัดรับรสหวานในจูบของผมไม่นานก็ทิ้งตัวนอนหลับไป ผมงงมากทั้งที่กำลังมีอารมณ์จู่ๆเธอก็มาหลับทิ้งผมไปแบบนี้ผมยิ้มแห้งและมองหน้าเธอด้วยความเอ็นดูก่อนจะก้มลงจูบที่หน้าผากของเธอ

หลับโดยไม่อาบน้ำแบบนี้ผมก็ต้องเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ ก่อนจะนอนลงพักผ่อนพรุ่งนี้ค่อยสะสางกับเรื่องที่เกิดขึ้น

 

รุ่งขึ้น 

แจน talk

ฉันลืมตาขึ้นมารู้สึกถึงความปวดหัว มองดูรอบๆก็เข้าใจว่านี่เป็นห้องคอนโดพี่วิทแต่ที่น่าแปลกใจคือฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงจำอะไรไม่ค่อยได้เลยพอหันพลิกไปมองข้างๆก็เจอหน้าที่วิทที่แนบชิดฉันอยู่

ฉันรวบรวมสติคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นจึงจำได้ว่าฉันโกรธที่พี่วิทไปนอนกับคุณน้ำนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันไปทานข้าวกับพี่กิจหลังจากนั้นพี่วิทก็ตามมาแต่ฉันก็เลือกเดินหนีไปกับพี่กิจที่ร้านเหล้าดื่มหนักมากจนจำอะไรไม่ค่อยได้

"อ้าวตื่นแล้วเหรอ" เสียงทุ่มใหญ่เอ่ยขึ้นที่ข้างหูจนฉันสะดุ้งเล็กน้อย

"พี่วิทแจนมาอยู่ที่ห้องได้ยังไง แจนโกรธพี่อยู่ไม่ใช่เหรอ" ฉันเอ่ยถามด้วยความงงงวย

"ก็พี่นี่แหละไปตามแจนไอ้กิจมันวางยาแจนไม่พอมันยังพาแจนไปมอมเหล้าอีก" เมื่อได้ยินแบบนั้นก็พยายามคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนจำได้ทุกอย่างและรู้สึกผิดต่อพี่วิท

"พี่วิทแจนขอโทษนะคะที่ไม่ฟังเหตุผลพี่เลย ตอนนี้ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่กิจจะเป็นคนแบบนั้น"เมื่อฉันพูดไปแบบนี้เขาชักสีหน้าไม่พอใจที่ฉันเอ่ยถึงพี่กิจแบบนี้

"นี่ยังจะพูดถึงมันอีกนะ" เขาลุกออกจากที่นอนเดินไปยืนที่หน้ากระจกดูวิวออกไปด้านนอก นี่คงถึงคิวฉันแล้วสินะที่ต้องง้อเขา

"พี่วิทสายแล้วนะแจนต้องรีบไปทำงาน" ฉันแกล้งเปลี่ยนเรื่องเพราะคิดว่าหากยิ่งขอโทษก็จะทำให้เขายิ่งคิด

ชายหนุ่มเดินมาดูนาฬิกาก่อนจะเดินไปเตรียมชุดทำงานไว้ให้ฉัน ใบหน้าอาจจะดูบึงตึงบ้างแต่ฉันสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วง

"รีบไปอาบน้ำสะสิเดี๋ยวพี่ไปส่ง"

ฉันรีบลุกขึ้นจากที่นอนเดินไปกอดต้นคอเขาและหอมที่สองแก้มของเขาก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำใบหน้าของชายหนุ่มแปลงเปลี่ยนไปเล็กน้อยเขาอมยิ้มแต่แกล้งนิ่งเฉย

ฉันอาบน้ำเสร็จเดินออกมาหาเขาไม่เจอ เดินหาจนอ้อมห้องก็ไม่เห็น

แกร็ก! เสียงประตูเปิดออกมาพี่เขาเดินมาจากไหนก็ไม่รู้มีถุงอะไรสักอย่างมาด้วย

"พี่วิทมาจากไหนคะ" ชายหนุ่มเดินเข้ามาไม่พูดไม่จาอะไรวางถุงไว้ที่โต๊ะฉันมองดูแล้วเห็นเป็นแซนวิชและอย่างอื่น

ฉันหันไปมองหน้าอันหล่อเหลาของเขาและเผยรอยยิ้มออกมาดวงตากลมสีดำหันมาจ้องมองฉันก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวและเข้าห้องน้ำไปโดยที่ไม่พูดอะไรและแสดงอาการเฉยชาใส่

เขาคงโกรธฉันอยู่แน่นอนเลยที่ฉันพูดถึงพี่กิจแต่เอาจริงๆฉันก็รู้สึกเสียใจอยู่เหมือนกันที่พี่กิจมาทำดีกับฉันเพียงเพราะเป็นแผนการของคุณน้ำ

ตื้ด! ตื้ด! เสียงมือถือที่กำลังสั่นดังขึ้นฉันหยิบมาดูยิ่งรู้สึกแย่

พี่กิจโทรเข้ามาตอนนี้ฉันรู้สึกแย่ไปแล้วไม่อยากรับสายใดๆทั้งสิ้นจึงกดวางสาย

เขาพยายามโทรเข้ามาอีกครั้งฉันรู้แล้วว่าเขาโกหกฉันมาตลอดจนเกือบเสียพี่วิทไปฉันไม่รับสายให้โง่หรอก

ติ้ง! ไม่นานก็มีเสียงแชทของฉันดังขึ้นให้เดาคงไม่ยากว่าเป็นใคร

"พี่ขอโทษนะที่หลอกแจนแต่ตอนนี้พี่รักแจนจริงๆยอมรับว่าเมื่อก่อนแค่ทำตามที่น้ำขอแต่พอรู้จักแจนจริงๆทำให้พี่รู้ว่าผู้หญิงแบบแจนคู่ควรกับรักของพี่" 

ฮึ! ใครจะไปเชื่อขนาดเมื่อก่อนฉันยังจับไม่ได้เลย บล็อกไปเลยสิ

รีบไปแต่งตัวดีกว่าจะได้ออกไปทำงานเมื่อคิดได้แบบนั้นจึงรีบไปใส่เสื้อผ้าแต่งหน้ารอพี่วิทที่อยู่ในห้องน้ำ  พอเแต่งตัวเสร็จมานั่งมองแซนวิชก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ขนาดเขางอลฉันอยู่ยังอุส่าลงไปซื้อมาให้เกือบไปแล้วฉัน

ฉันพยายามทุกอย่างให้ได้เขามาต่อไปนีั้ฉันจะมั่นคงกับเขาให้มากกว่าเดิมจะไม่หวั่นไหวอะไรง่ายๆอีกแล้ว ในระหว่างที่คิดไม่นานชายหนุ่มผู้หล่อเหลาหน้าอกขาวนวลก็ออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับกำลังเช็ดผมด้วยผ้าขนหนูสีขาว

เขามองหน้าฉันด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยก่อนจะเดินไปแต่งตัวที่ห้องนอน  ฉันมองตามเขาตาไม่กระพริบก่อนจะเดินตามไปเขาเป็นคนที่มีเสน่ห์มากไม่น่าละที่คุณน้ำจะเสียดายเพราะฉันปล่อยเขาหลุดมือไปก็คงเสียดายไม่แพ้เธอ

"พี่วิทนั่งลงสิเดี๋ยวแจนเช็ดผมให้" 

เขาไม่พูดสักคำก่อนจะนั่งลงปล่อยให้ฉันเช็ดผมให้ เขาแอบอมยิ้มฉันเห็นผ่านกระจกฉันอดใจไม่ได้จึงก้มลงไปหอมแก้มเขา

"เดี๋ยวก็สายหรอก" เขาเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับยิ้มโล่งอกไปทีที่เขาหายงอลฉันแล้ว 

ฉันได้แต่ยิ้มให้ก่อนจะรีบเช็ดผมให้เขา เมื่อแต่งตัวเสร็จเรารีบลงไปเพื่อที่จะนั่งรถไปทำงานเมื่อถึงบริษัทฉันรีบลงจากรถเพราะสายมากแล้วน่าเสียดายที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันเลย

ในขณะที่เดินเข้าไปที่ล็อบบี้ก็ต้องหยุดชะงักเพราะพี่กิจมายืนอยู่ตรงหน้าฉันตกใจเป็นอย่างมาก ฉันพยายามเดินหนีแต่เขาก็เดินตามมาดึงแขนฉันไว้

"พี่ต้องการอะไร"ฉันขึ้นเสียงเอ่ยถามเพราะสงสัยกับสิ่งที่เขาทำ ที่ทำแบบนี้เขาได้อะไรเป็นสิ่งที่ฉันอยากรู้มาก

"แจนฟังพี่ก่อนนะ"

"ปล่อยนะ ไม่งั้นแจนจะเรียก รปภ." 

"พี่รักแจนจริงๆ" เขาพูดเสียงดังแต่ฉันไม่ได้อยากฟังมันสักหน่อยเพราะยังไงมันก็คือคำโกหกจึงสะบัดมือและเดินขึ้นลิฟอย่างรวดเร็วตอนนี้รู้สึกทั้งรำคาญและเจ็บปวดในเวลาเดียวกันเขาเล่นกับความรู้สึกฉันมากเกินไป

พอเดินเข้าไปในที่ทำงานก็เห็นงานมากองเต็มโต๊ะทำงานฉันเลย อะไรกันปกติงานในส่วนของฉันไม่ได้เยอะขนาดนี้จึงมองดูรอบๆห้องทำงานว่าใครกันที่เอางานมากองไว้ให้ฉันทำ

"ทำให้พี่ด้วยนะ" พี่ธิดาสาวสวยแผนกเดียวกันกับฉันคนที่ไม่ค่อยคุยกับฉันตั้งแต่เข้ามามีแค่เธอคนเดียวที่ดูไม่ค่อยชอบหน้าฉันซึ่งพี่ชายของเธอเป็นผู้จัดการนึกว่ามีแต่ในละครที่อยู่ๆจะมาไม่ชอบหน้ากันแล้วแกล้งกันแบบนี้

 

"งานใครก็เอาไปทำเองสิ" เสียงทุ้มใหญ่ที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นมาอย่างเสียงดังฉันรีบหันไปมอง

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป