หึง

"ทำไมไม่ตอบไลน์พี่" น้ำเสียงจากปลายสายท่าทางดูไม่พอใจอะไรสักอย่าง

"แจนทำงานอยู่ไงคะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาคงโกรธที่ฉันออกไปกับพี่กิจ แล้วยังไงก็ในเมื่อเขายังตัดกับคุณน้ำไม่ได้สุดท้ายก็ยังไปไหนด้วยกันอยู่ดี

"แล้วไปไหนมากับคุณกิจ"

"ไปทานข้าวไงคะ แค่นี้ก่อนนะคะแจนยุ่งอยู่ "ิ ฉันตัดสายทิ้งในทันที ไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นยังไงหลังจากที่ฉันตัดสายรู้แค่ว่าไม่ว่าจะทำยังไงสุดท้ายฉันก็แค่ตัวสำรองอยู่ดี

หลังจากที่วางสายเขาก็เดินเข้ามาที่ห้องทำงานโด่งๆก่อนจะนั่งลงและหันมามองหน้าฉัน

"น้องแจนพี่รบกวนไปพบลูกค้าคนนี้ที่ตึกแกรมพลาสทีนี่ครับรายละเอียด" อยู่ๆเขาก็พูดขึ้นไม่รู้ตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่ 

"แต่แจนไม่ใช่เซลล์นะคะ พี่รุ้งคะว่างไปพบลูกค้าไหมคะ" ฉันไม่ลังเลเลยที่จะพูดมันออกไปแบบนั้นเพราะแค่งานของฉันก็เยอะและยุ่งมากพออยู่แล้วจู่ๆจะมาให้ฉันไปพบลูกค้าอีกงานของฉันคงไม่เสร็จพอดี

"ไปกับพี่ครับ" 

"ไม่ไปค่ะขอโทษนะคะพอดีแจนยุ่งค่ะ" 

ฉันหันไปมองหน้าเขาดูรู้สึกไม่โอเคกับสิ่งที่ฉันทำ แต่จะให้ทำยังไงฉันรู้ดีว่าเขายังรักคุณน้ำห่างกันแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วฉันไม่อยากเจ็บอีก

"ไม่เป็นไรครับผมจัดการเองก็ได้" เมื่อพูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปพร้อมกับเอกสาร ฉันรู้สึกเจ็บและเสียใจมากแต่ก็ทำได้แค่นี้

"แจนทำไมไม่ไปกับคุณวิท เดี๋ยวเขาก็โกรธหรอก" เสียงของพี่ที่ร่วมงานเอ่ยขึ้นมาเพราะเป็นห่วงฉันเขายิ่งเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเองด้วย

"พอดีงานแจนยุ่งค่ะกลัวไปแล้วงานไม่เสร็จจะมีปัญหากว่าเดิม" พี่กิจเขามองมาที่ใบหน้าของฉันก่อนจะขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ๆ

"ไหนมาพี่ช่วยทำ" เมื่อฉันหันไปก็เห็นเขายื่นหน้ามาที่คอมของฉัน และเอ่ยขึ้นแววตาของเขาดูอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

"ไม่เป็นไรค่ะแจนทำเองก็ได้ งานพี่ก็เยอะเหมือนกันไม่ใช่เหรอ" 

"ไม่หรอกพี่ช่วยได้ขอแค่บอก"จังหวะที่พูดดวงตาของเขาจ้องมองมาที่ดวงตาของฉัน ฉันรีบหันหน้าหลบในทันทีกลัวจะหวั่นไหวกับการกระทำของเขา

 

ปลั๊ก! เสียงเอกสารที่วางลงเสียงดังทำให้ฉันถึงกับสะดุ้งหันไปมองและต้องตกใจไม่รู้ว่าพี่วิทเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

"คุณวิทเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" เสียงจากพนักงานที่เอ่ยถามเมื่อเห็นเขาหายใจถี่เหมือนอารมณ์เสีย 

"เปล่าครับผมแค่ลืมเอกสารเลยกลับมาเอา" เขาพูดสายตาก็มองมาที่ฉันด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยดีฉันได้แต่ก้มหน้าลงเพราะรู้ว่าตอนนี้เขาโกรธมากพี่กิจจึงมองไปที่หน้าของเขาและมองสลับมาที่ฉันแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร

เขาหยุดมองหน้าฉันและก้มลงหยิบเอกสารเดินออกไปจากห้องนี้บอกตามตรงว่าฉันรู้สึกเป็นห่วงความรู้สึกเขามาทันที

"น้องแจน...น้องแจนเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"ฉันถึงกับสะดุ้งเมื่อพี่กิจสะกิดฉันอยู่หลายครั้ง

"ปะ เปล่าค่ะ" 

"คุณวิทเขาเป็นคนอารมณ์เสียบ่อยๆแบบนี้ไหมครับ"

"ค่ะ" ฉันตอบเพียงสั้นๆและคิดถึงแต่เรื่องเขาตอนนี้สับสนมากว่าจะเอายังไง ใจของฉันอยากง้อเขามากแต่ปัญหามันติดอยู่ตรงที่เขายังมีคุณน้ำนี่แหละ

คิดมากไปก็เปล่าประโยชน์ฉันจึงรีบทำงานและแบ่งงานออกให้พี่กิจช่วยพี่เขาก็เก่งจริงทำได้ทุกอย่างเลย ทำงานไปจนถึงเวลา 16.40  น. เขาก็ยังไม่กลับมาเลยสงสัยวันนี้คงไม่ได้กลับแล้วจิตใจของฉันว้าวุ่นมากไม่รู้จะทำอย่างไรงงกับตัวเองเหมือนกันว่าต้องการอะไร

เมื่อถึงเวลาเลิกงานฉันเก็บกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้านจู่ๆพี่กิจก็เอ่ยถามขึ้นมา

"ว่าแต่น้องแจนกลับยังไงครับ"

"พอดีแจนกลับรถไฟฟ้าค่ะ"

"อ่อครับ แล้วพักอยู่ที่ไหน" ฉันได้แต่นึกอยู่ในใจว่าทำไมเขาถึงถามแบบนี้คงไม่ใช่คิดที่จะไปส่งฉันหรอกมั้ง

"เอกมัยค่ะ" 

"ให้พี่ไปส่งไหม" นั้นไงฉันว่าละต้องเป็นแบบนี้แต่ฉันคงไม่ให้เขาไปส่งหรอก เพราะคิดว่ากลับเองง่ายกว่า

"ไม่เป็นไรค่ะแจนกลับเองได้ ขอบคุณมากนะคะ" เราเดินออกจากออฟฟิชพร้อมกันจนคนอื่นๆมองตามเพราะเห็นว่าเราทั้งสองดูสนิทสนมกันเกินไป แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อฉันเก็บของเขาก็เก็บตามจะปฏิเสธไม่ให้เขากลับพร้อมก็คงไม่ได้

เมื่อกลับถึงห้องฉันรีบหยิบมือถือขึ้นมาดูข้อความในแชทไลน์แต่ก็ไม่เห็นพี่วิทส่งอะไรมาอีก ฉันได้แต่เศร้ายิ่งดึกยิ่งเงียบฉันยิ่งคิดถึงเขามากกว่าเดิมเสียอีกไม่รู้ตอนนี้เขาจะทำอะไรอยู่

ก็อก! ก็อก! จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น 

(ใครกันนะไม่มีใครรู้จักเราสักหน่อยที่นี่) ฉันได้แต่รำพึงอยู่คนเดียวด้วยความสงสัยเพราะไม่รู้ว่าใครเคาะ

แอ๊ด! เมื่อเปิดประตูไปทั้งตกใจและดีใจคนที่อยู่หลังประตูคือพี่วิทเขายืนจ้องหน้าฉันเมื่อประตูเปิดออกหลังจากนั้นเขาก็เดินเข้ามาภายในห้องและนั่งลงที่โซฟาฉันเดินตามหลังเขาไปอย่างช้าๆ

"พี่วิทมาได้ยังไงคะ"

"ขับรถมาไง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเข้มขรึมไม่น่าฟังสักเท่าไหร่

"หมายถึงมาถึงที่นี่มีอะไรหรือเปล่า" 

"เดี๋ยวนี้จะมาหาต้องมีอะไรงั้นเหรอ ทำไมกลัวไอ้กิจมันมาเห็นเหรอ" เฮ้ยให้ตายสิเขากลายเป็นคนอย่างนี้ได้ยังไงแต่ก็ไม่น่าแปลกเพราะทุกคนต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาค่อยข้างเอาแต่ใจและขี้วีนเพียงแค่ไม่เคยทำกับฉันแค่นั้นเองจะบ้าตายฉันโกรธที่เขาไปกับคุณน้ำอยู่ไงกลายมาเป็นคนที่ทำให้เขาโกรธอย่างนี้

"ไม่ใช่แบบนั้นแล้วพี่ไม่ได้อยู่กับคุณน้ำเหรอ" เขาได้ยินแบบนั้นก็ลุกขึ้นเดินมาหาฉัน ฉันรีบเดินถอยหลังทันทีเพราะรู้สึกกลัวเขาเวอร์ชั่นนี้เขาเดินตามจนหลังฉันติดกำแพงมือขวาของเขาก็กั้นฉันไว้เพื่อไม่ให้ฉันหลบ

"ทำไมต้องไปอยู่ด้วย ในเมื่อตอนนี้อยากอยู่กับเมีย" ฉันอึ้งกับสิ่งที่เขาพูดใบหน้านวลของฉันแดงก่ำด้วยความเขิน

"ใครเมียพี่"

"ต้องให้บอกอีกเหรอ" เขาก้มลงมาจูบฉันโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ

"ทีนี้รู้หรือยังครับว่าใครเมียพี่" 

เรื่องที่เขาไปกับคุณน้ำหายออกจากสมองฉันหมดเลยเพราะสิ่งที่เขาทำเมื่อสักครู่กลบหมด เขายิ้มก่อนจะดึงตัวกลับไปนั่งที่โซฟาและหันมามองหน้าฉัน

"ว่าแต่เรื่องของแจนกับไอ้กิจมันยังไง"

"พี่พูดถึงคุณกิจดีๆหน่อยสิคะไปเรียกเขาไอ้ได้ยังไง" เขาตวัดสายตามองฉันด้วยอาการไม่พอใจ

"ปกป้องมันเหรอ" ฉันจะบ้าตายกับคนแบบเขาจริงๆอะไรนักหนาจ้องแต่จะหาเรื่องเริ่มจะเชื่อคนอื่นแล้วว่าเขาเป็นคนเอาแต่ใจฉันยิ้มมุมปากเพราะขำที่เขาแสดงอาการแบบนี้

 

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป