ยังไงกัน

" คุณวิททานเค้กแบบนี้ด้วยเหรอคะ" หัวหน้าเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเพราะเค้กนี้ค่อนข้างเป็นเค้กธรรมดาปกติเขาจะไม่ทานอาหารธรรมดาระดับเขาต้องทานอาหารในภัตตาคารเท่านั้น แค่ฉันได้ยินแค่นี้รอยยิ้มของฉันก็ปรากฎขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขาหันมามองหน้าของฉันก่อนจะหันไปพูดกับพี่อ้อมหัวหน้าของฉัน ตอนนี้ทุกคนจับจ้องไปที่ใบหน้าของเขา

"ผมว่าเค้กแบบนี้ก็อร่อยดีนะครับ" เขาพูดจบก็ขอตัวเดินออกจากห้องทำงานของพวกเราไปดูเขาเสียอาการไม่น้อยนี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นเขาทำตัวไม่ถูก

ทุกคนต่างหันมองหน้ากันด้วยความมึนงงก่อนจะหันมาหาฉัน รอยยิ้มเจือนของฉันก็ปรากฏขึ้นใบหน้าแดงก่ำทำตัวไม่ถูกก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานฉันนั่งคิดทบทวนถึงเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นตกลงชายหนุ่มผู้เคร่งขรึมคนนี้เขาชอบฉันหรือเปล่าหรือเป็นฉันที่คิดไปเอง

ฉันได้แต่นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวเรื่องราวของคนรักเก่าของฉันโดนลบเลือนออกหมดในช่วงจังหวะนั้น เขาทำให้หัวใจของฉันพองโตขึ้นอีกครั้ง แต่เมื่อถึงเวลาเลิกงานฉันเดินออกจากบริษัทด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยเพราะระหว่างที่ขึ้นรถไฟฟ้ากลับคิดถึงแต่คนรักเก่าเพราะปกติเขาจะมารับที่รถไฟฟ้าหลังจากนี้คงไม่มีอีก

ทั้งที่เข้าใจว่าไม่รักเขาแล้วแต่ทำไมฉันถึงรู้สึกเสียใจขนาดนี้ น้ำตาหลั่งไหลบนใบหน้าโชคดีที่ฉันใส่แมสมันพอที่จะปกปิดรอยน้ำตาของฉันได้เล็กน้อย

เมื่อลงจากรถไฟฟ้าสองเท้าของฉันก้าวเดินอย่างช้าๆสายตาจดจ้องไปที่มือถือ ตอนนี้เขาบล็อคแชทฉันเป็นที่เรียบร้อยบอกตามตรงว่าไปไม่เป็นเหมือนกัน

แอ็ด!!! เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปภายในห้องเงียบสงัดมีแต่ความว่างเปล่า สองดวงตาของฉันปลดปล่อยน้ำใสๆออกมาอาบเต็มสองแก้มความรู้สึกโดดเดี่ยวถ่าโถมเข้ามาในจิตใจของฉันอย่างมากมาย

ร้องไห้ไปได้สักพัก มือบางเล็กก็ปาดน้ำตาออกลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อเข้านอนเพราะยังไงชีวิตก็ต้องเดินต่อไป 

 

รุ่งขึ้น...

 

ฉันลืมตาขึ้นมาด้วยอาการอ่อนเพลียเพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับเลยสะดุ้งตื่นทุกหนึ่งชั่วโมงไม่คิดว่าตัวเองจะเสียใจขนาดนี้ ฉันลุกไปอาบน้ำและแต่งตัวออกไปทำงานเหมือนอย่างเคย

" สวัสดีครับน้องแจน" ฉันมัวแต่เดินเหม่อ คุณวิทเดินผ่านเลยได้เอ่ยทักทายก่อนฉันรีบหันไปยกมือสวัสดีตอบ

"สวัสดีค่ะคุณวิท" เขาจดจ้องมาที่ดวงตาของฉันอย่างสงสัย ฉันจึงกรอกดวงตามองเขาตอบ

"คุณวิทมองหน้าหนูแบบนี้มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"น้องแจนเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ไม่สบายไหม" เขาเอ่ยถามอย่างสนใจก่อนที่ฉันจะก้มหน้าลงและทำสีหน้าเศร้าสร้อย

"เปล่าค่ะ ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ" ฉันรีบเดินหนีเขาไปเพราะตอนนี้ไม่มีอารมณ์ที่พูดอะไรกับใครทั้งนั้น สายตาของเขาจ้องมองตามหลังฉันและทำสีหน้างงเล็กน้อย

 

1 สัปดาห์ผ่านไป

ตอนนี้ฉันเริ่มที่จะทำใจได้แล้วจึงทำตัวปกติ ฉันเป็นคนที่หวงความเป็นส่วนตัวมากจึงไม่เคยเล่าอะไรให้ใครฟังแต่คนอื่นๆก็สังเกตุเห็นแต่ด้วยความนิ่งเงียบของฉันทำให้พวกเขาไม่กล้าที่จะเอ่ยถาม

"พี่ดิวไปทานข้าวกันเถอะค่ะ" ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงฉันจึงเอ่ยชวนพี่ที่เปรียบเสมือนพี่สาวไปทานข้าว 

"ทำไมวันนี้ร่าเริงจัง ช่วงที่ผ่านมาเป็นอะไรหรือเปล่าดูเศร้าสร้อยบอกพี่ได้ไหม" พี่เขาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง  ฉันจึงตัดสินใจบอกเขาไปเพราะเราสนิทกัน

ฉันเล่าเรื่องทุกอย่างให้พี่เขาฟังแรกๆเขาก็ตกใจไม่รู้ว่าฉันนั้นไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ก็พอเข้าใจเพราะฉันเป็นคนนิ่งเงียบไม่แปลกที่จะไม่ค่อยเล่าอะไรให้ใครฟัง

"พี่เข้าใจแจนนะ สู้ๆเรายังเด็กเดี๋ยวก็เจอคนที่เหมาะกับเรา" ตอนนี้สภาพจิตใจฉันดีขึ้นเกือบร้อยเปอร์เซ็นแล้วจึงยิ้มตอบโดยไม่ให้เขาเป็นห่วง

เมื่อเราทานข้าวเสร็จก็กลับเข้ามาที่ออฟฟิช ฉันเดินผ่านคุณวิทเขาเดินทำหน้าเคร่งขรึมก่อนที่ฉันจะส่งรอยยิ้มไปให้เขาหันมายิ้มกลับแทบไม่ทันสีหน้าของเขาเปลี่ยนในทันทีจากใบหน้าเคร่งขรึมเป็นยิ้มแย้ม เขาเดินตรงไปที่ห้องน้ำส่วนฉันนั้นเดินเข้าออฟฟิชไป 

"น้องแจนพี่รบกวนได้ไหมคะ เอาเอกสารนี้ไปให้คุณวิทเซ็นหน่อยได้ไหม" พี่หัวหน้าหันมาหาฉันขณะที่กำลังนั่งเล่นมือถืออยู่

ฉันเหลือบสายตาดูมองเอกสารก่อนจะเอ่ยถาม

"แล้วต้องรอเอากลับมาเลยไหมคะ" ฉันเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่สงสัยเพราะเอกสารที่เยอะแบบนี้หากรอเอากลับมาคงต้องรอนานแน่นอน

"ใช่ค่ะ รอเอามาด้วยเลย" เมื่อได้ยินแบบนั้นก็เดินเอาเอกสารไปยืนที่หน้าห้องทำงานของเขาก่อนจะเคาะประตู ก็อก! ก็อก!

"เข้ามาครับ"  เสียงเอ่ยจากด้านในพูดผ่านไมค์ฉันจึงก้าวเท้าเข้าไป เห็นพี่วีด้านั่งทานขนมเค้กอยู่กับเขาฉันจึงเดินก้มหน้าเข้าไปที่โต๊ะทำงานและวางเอกสารลง

"พี่อ้อมให้เอามาให้คุณวิทเซ็นค่ะ "ฉันพูดพร้อมกับเหล่สายตามองไปที่โต๊ะที่ทั้งคู่นั่งทาน เขาทั้งสองคนคงสนิทสนมกันจนถึงขั้นแฟนแล้วมั้งเข้ามานั่งทานอาหารด้วยกันขนาดนี้

ความคิดที่มันผุดอยู่ในใจของฉัน มันทำให้ฉันอยากถอยเพราะเป็นแค่เด็กบ้านนอกไม่สวยและไม่ได้ร่ำรวยอะไรไม่มีอะไรสู้พี่วีด้าได้สักอย่าง

สายตาของเขามองฉันด้วยสายตาที่แปลกประหลาด เหมือนเกรงใจอะไรฉันแต่ก็นั่นแหละฉันอาจจะคิดไปเองก็ได้

"เดี๋ยวหนูมาเอานะคะ" ฉันกำลังจะเดินก้าวเท้าออกแต่เขาก็เรียกไว้

"เดี๋ยวก่อนสิครับ" ฉันหันกลับไปมองด้วยความสงสัยเพราะกลัวว่าตัวเองจะทำให้เขาไม่พอใจหรือเปล่า

"คะ?"

"เอกสารนี่ต้องรอเอาก่อนไม่ใช่เหรอครับ " ฉันจึงหยุดและหันไปมองหน้าพี่วีด้า ก่อนจะหันไปตอบเขา

" แต่ว่ามันเยอะมากเลยนะคะ" เขาส่งสายตามามองที่ฉันก่อนจะพูดว่า

"นั่งรอก่อนครับ เผื่อผมมีอะไรให้แจ้งคุณอ้อมด้วย" ฉันทำสีหน้ามึนงงก่อนจะก้าวเท้าไปนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆโต๊ะทำงานของเขา และตอนนั้นโทรศัพท์ของพี่วีด้าก็มีสายเข้าพอดีเธอลุกขึ้นเดินออกจากห้องเขาไป

ตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันกับคุณวิทที่อยู่ในห้องสองคนเขาส่งสายตามาที่ฉันก่อนจะส่งรอยยิ้มมา ฉันจึงหันไปมองหน้าเขาพร้อมกับส่งยิ้มตอบหัวใจของฉันมันสั่นและเต้นแรงจนเขาได้ยิน

เขาหันมาจ้องหน้าฉันอีกครั้งทำให้ใบหน้าของฉันแดงก่ำ และเขาได้เอ่ยขึ้นมา

 

>>>>>>ติดตามตอนต่อไป