Se connecterPartager
ตอนที่ 2 เมื่อราตรีมาเยือน
Date de publication:
2026-01-21 15:12:50มือใหญ่คว้าแขนที่ตวัดฟาดมาด้วยความหมายจะประทุษร้ายเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย ใบหน้าของอีกฝ่ายฉายแววตื่นตระหนกขณะผุดลุกขึ้น มุมปากสวยจึงโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มราวกับคนที่กำลังนึกสนุก
ในขณะเดียวกันร่างที่ตื่นเต็มตาก็ค่อย ๆ สงบสติ พยายามขืนกายยื้อมือกลับแต่ไม่เป็นผล ใบหน้าคมเงยขึ้นสบเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำหมึกคู่งามเฉกเช่นเดียวกันกับเส้นผมยาวสลวยที่ถูกรวบไว้ ชายผู้มีใบหน้างดงามละเอียดอ่อนคนนี้ก็คือไป๋ลู่เสียนนั่นเอง บุคคลผู้มีสถานะเป็นถึงผู้ทรงอิทธิพลและอีกฐานะก็คือเจ้าหนี้ของบ้านสกุลจางของเขาด้วย หลังจากที่จางหยุนฟุ่งซ่านมาตลอดบ่าย สิ่งหนึ่งที่คิดได้หลังจากกลั่นกรองจนตกตะกอนและไม่ผ่านแต่อารมณ์ อย่างไรเสียตัวเขาก็ไม่อยากให้ทั้งสามคนที่ได้ชื่อว่าเป็นครอบครัวเขาได้รับอันตรายจริง ๆ เรื่องที่ทิ้งกันไปก็เรื่องหนึ่ง แต่พอลองนึกภาพว่าหากคนพวกนั้นโดนจับได้ขึ้นมาแล้วถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสเหมือนกับเขาในตอนแรก เขาก็คงจะไม่นึกรู้สึกดีด้วยนัก เลยอยากใช้โอกาสนี้คุยกับคนเป็นเจ้าหนี้ให้รู้เรื่อง "เรื่องพ่อแม่เรื่องหนี้น่ะ..." ปากแห้งผากยังไม่ทันเอ่ยพูดจบประโยค ร่างอ่อนล้าก็เซถลาตามแรงรั้ง ไป๋ลู่เสียนกระตุกแขนอีกฝ่าย ก่อนโอบรับร่างโยกโคลงไม่มั่นคงเข้าสู้อ้อมอก ใบหน้างามพริ้งโน้มเอียงลงมาใกล้ ไม่ทันที่จางหยุนจะได้อ้าปากร้องด้วยความตกใจ ก็ถูกความนุ่มหยุ่นประทับปิดลงมา !? อีกฝ่ายไล่เรียวนิ้วตามกรอบหน้า บังคับเชยคางขึ้นเพื่อรับจูบได้ถนัดถนี่ จางหยุนที่ตกใจจนแข็งทื่อไปในทีแรก ก่อนจะเรียกสติกลับคืนมาได้อย่างว่องไว ปล่อยหมัดออกไปเป็นการตอบโต้โดยลืมนึกถึงอาการบาดเจ็บที่ได้รับ แต่ทว่าอีกฝ่ายก็รับไว้ได้อย่างสบาย ๆ ซ้ำยังรู้ทันเรื่องที่เขาจะกัดจึงรีบผละออก ทำเอาคนถูกปั่นหัวนึกโกรธจนตัวสั่น! "ทำบ้าอะไรวะ!" คนถูกล็อครวบพูดเสียงปนตะคอก กัดฟันกรอดเปิดเผยท่าทีเป็นปฏิปักษ์อย่างชัดเจน ต่อบุคคลที่ยังคงมีหน้ามายิ้มระรื่น "บอกแล้วไงว่าถูกใจเธอ" คำนั้นพูดทำเอาใบหน้าของจางหยุนแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมจากความโกรธ ไป๋ลู่เสียนก็หาได้นำพาไม่ ดวงหน้าผุดผาดก้มลงสูดกลิ่นอายซึมซาบตัวตนของอีกฝ่ายจนเต็มปอด ท่ามกลางอารามขัดขืนเบี่ยงกายหนีอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ "อาบน้ำอีกรอบเหรอ... ทำไมเธอตัวหอมจัง?" "ไม่! ปล่อยสิวะ..! แกเป็นบ้าอะไร-" อีกฝ่ายยังคงทำหน้าถมึงทึงและมีท่าทีต่อต้านไม่ยอมลดรา เห็นดังนั้นไป๋ลู่เสียนก็ชักรู้สึกรำคาญใจ ก้านนิ้วเรียวยาวคีบข้อนิ้วที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลไว้ ใช้ท้องนิ้วลูบไล้วนไปมาตามข้อต่อที่เกือบหักจากการถูกทารุณ -! จางหยุนชะงักกึก ความปวดแปล๊บแล่นไปตามระบบประสาทเข้าสู่สมอง แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกเจ็บที่รุนแรงกว่าความเป็นจริง เหงื่อเย็นเยียบผุดขึ้นตามกรอบหน้า และแผ่นหลังก็เริ่มสั่นระริก ทั้งที่คนจับไม่ได้ออกแรงอะไร แต่ในหัวกลับจดจำรสชาติในตอนที่ถูกทำร้ายได้เป็นอย่างดี จึงตอบสนองด้วยอาการสั่นอย่างยากจะระงับ จางหยุนสูดลมหายใจฝืนข่มความรู้สึกย่ำแย่ที่ก่อตัวขึ้น พร่ำกระซิบราวกับสะกดจิตให้ตัวเองหยุดสั่น มันก็แค่ความเจ็บลวง… เขาไม่ได้กำลังรู้สึกเจ็บจริง ๆ เสียหน่อย ฮึก- บ้าฉิบ! เกลียดตัวเองที่ทำได้แค่ลอบสบถภายในใจ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาถูกบังคับเชยคางขึ้น ตาขวางจ้องตอบดวงหน้างามที่ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามา ประทับจุมพิตแผ่วเบาและหวานซึ้ง… สักพัก เมื่อไป๋ลู่เสียนถอนจูบออก ดวงเนตรฉ่ำชื้นเงยสบอย่างครุกกรุ่น ผิดกับภายนอกที่ไม่อาจขัดขืนแล้ว ว่าง่ายแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน... นัยน์ตาเรียวหงส์หรี่โค้งขึ้นตามรอยยิ้ม ขณะพาร่างของอีกฝ่ายไปทางเตียง… ทว่า แม้จะไม่ได้มีกิริยาต่อต้านแต่สายตาที่จ้องมองมากลับเร่าร้อนน่าดูชม ไป๋ลู่เสียนยอมรับว่าติดใจดวงตาคมกริบคู่นี้มาก มาก… จนถึงขั้นรู้สึกลุ่มหลง ร่างจางหยุนค่อย ๆ ถูกกดดันให้นั่ง ฟันขาวขบกันแน่นขึ้น ขณะที่ลำคอเกร็งเค้นเสียงอยู่นานเพื่อใช้ต่อว่า "แกมันก็ดีแต่รังแกคนไม่มีทางสู้... " ไป๋ลู่เสียนหยุดชะงักไปหนึ่งจังหวะ ไม่นานก็หลุดหัวเราะ จนคนนั่งอยู่อดไม่ได้ที่จะค้อนควับ แล้วขึงตาใส่คนตรงหน้าอย่าแสนชัง จนคนงามกลั้นรอยยิ้มขณะเอ่ย "คงอย่างนั้น" ว่าจบก็ไม่พูดพร่ำ มือใหญ่จัดการรูดซิปกางเกงควักแท่งความเป็นชายลำยาวขึ้นจ่อหน้า เล่นเอาจางหยุนตกใจจนเบี่ยงกายหนีเป็นพัลวัน คำสบถสาปหยาบคายหลุดปากออกมาชุดใหญ่ แต่ก็ไม่อาจทำให้อีกฝ่ายรู้สึกสะทกสะท้านได้ "อยู่เฉย ๆ ยิ่งขัดขืนฉันจะยิ่งมีอารมณ์…" ว่าพลางบีบกรามอีกฝ่ายแน่นจนคนโดนบีบพลันนิ่วหน้า "ไอ้ทุเรศเอ๊ย!" คนถูกด่าไม่มีทีท่าว่าจะสลดลง ซ้ำยังเริ่มลากนิ้วรูดรั้นไปมาตามความยาว ความแข็งขึงของเครื่องเพศตั้งตรงชี้หน้า แผ่กลิ่นคาวกามาจนใบหน้าของจางหยุนพลันเห่อร้อนด้วยความอับอาย !? ร่างบนเตียงตัวแข็งไปอย่างทำอะไรไม่ถูก แรงบีบบังคับที่เรียวคางคลายลงแล้ว แต่ไม่มากพอให้เบือนหน้าหนี ร่างสูงเพรียวเริ่มถ่อสะโพกดุนลำกายถูไถบนแก้มนิ่ม โดยมีลมหายใจร้อนผะผ่าวหอบอ่อนรินรดหล่อเลี้ยงลำยาวให้ยิ่งเกิดอารมณ์ เรียวนิ้วขาวเร่งรูดรั้งช้าเร็วสลับกัน ขณะจ้องมองดวงหน้าแดงก่ำของคนเบื้องล่าง พักใหญ่… แก่นกายร้อนปลายปริ่มน้ำถูชนเข้ากับริมฝีปากของจางหยุน ไม่นานร่างเครียดขึงก็เริ่มเกร็งกระตุก ฉีดพ่นของเหลวหนืดข้นราดรดเต็มใบหน้าที่กำลังตื่นตะลึง อ่าาห์… ไป๋ลู่เสียนผ่อนคลายลมหายใจเคล้าเสียงครวญใคร่พึงพอใจ ผิดกับอีกฝ่ายที่ตอนนี้หลุดสบทภายในใจเป็นร้อย ๆ ครั้ง แม่ง-! สัมผัสเปียกอุ่นบนพวงแก้มทิ้งไอราคะร้อนผ่าวไว้ทุกที่ เส้นขนในกายจางหยุนพากันลุกชัน ความรู้สึกหนักอึ้งที่เพิ่งถูกใช้สำเร็จความใคร่ ทิ้งตะกอนขุ่นข้นไว้ในใจจนไม่รู้ว่าควรจะรับมือยังไงกับมัน… ไป๋ลู่เสียนมองอีกฝ่ายที่เครื่องค้างไปแล้ว ไล่ฝ่ามือเชยเรียวคางคมชัดชวนมอง เนตรสีนิลกลมเกลี้ยงราวกับลูกปัดช้อนขึ้นตามการชักนำ กำลังจับจ้องมาที่ตนอย่างสับสน ความน่าอภิรมย์พุ่งทะยานถึงขีดสุด "อ่า..." ไป๋ลู่เสียนไล่เลียริมฝีปากสีสด ก้มลงกดร่างนั้นให้นอนราบ จางหยุนเบิกตากว้าง ได้สติตอนท่อนล่างถูกยกขึ้น ไม่ทันขัดขืนอาภรณ์กลับถูกเปลื้องอย่างชำนาญ ความทรงจำในคืนนั้นผุดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ ความเจ็บร้าวราวกับร่างกายกำลังปริแยกและแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ปรากฏขึ้นจนลืมความอาย "ดะ เดี๋ยว..." แผ่นหลังของจางหยุนเกร็งเครียดขึ้น อีกทั้งยังสั่นสะท้านยามข้อเท้าถูกจับยก ท่อนขายาวถูกดันแยกออก เปิดเปลือยรูปร่างสมสวนชวนมอง ร่างสูงจับแท่งร้อนแนบลงกับร่องรักที่ถูกแบะออก เมินอาการสะท้านด้วยความหวาดหวั่น "อยะ อย่าทำ..." แน่นอนว่าการขัดขืนนั้นไร้ความหมาย ช่วงล่างของจางหยุนพลันชาดิก ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว ในหัวตื้อมึนและสับสนผสมผสานความหวั่นวิตกภายในจิตใจ ความดุร้ายในแววตาไม่มีเหลืออีกแล้ว คงเหลืองเพียงความอัดอั้นและสั่นกลัว ท่ามกลางบรรยากาศที่ส่อแววอันตราย สิ่งที่นึกหวาดหวั่นกลับไม่ได้บังเกิดขึ้น ไป๋ลู่เสียนทำเพียงแค่กอดต้นขานั่นแน่นไว้ขณะแทรกลำกายชำแรกเสียดสีเข้ากับต้นขาด้านในของเขา จางหยุนออกอาการหายใจติดขัด ศรีษะปวดตื้อจนสมองเริ่มพร่าเผลอ กายใจเหนื่อยล้าเกินกว่าจะร้องท้วง จึงทิ้งกายนอนราบอย่างหมดแรง ไม่นานสติปัญญาที่รั้งประคองก็เริ่มหดหาย พร้อมกับกลิ่นอายหยาบโลนที่เข้าปกคลุม กว่าไป๋ลู่เสียนจะเสร็จสมจนพอใจ คนใต้กายก็หมดสติไปด้วยความอ่อนเพลียแล้ว เรียวนิ้วยาวปาดคราบของเหลวสีใสจากหางตา ก่อนค่อย ๆ ผ่อนคลายลมหายใจแล้วเริ่มแทรกกายกลับเข้าไปใหม่ เป็นต้นขาที่นุ่มแน่นไม่เลวเหมือนกัน TBC.
Dernier chapitre
เมฆาโอบหยก บทส่งท้าย
วันเวลาผ่านไป จางหยุนฝื้นตัวจากอาการบาดเจ็บทั้งหมดอย่างรวดเร็วจนเกือบหายดี ระหว่านี้ทั้งพ่อแม่และน้องสาวก็ค่อย ๆ เคยชินกับสภาพความเป็นอยู่ภายใต้เงื้อมมือของมาเฟียอย่างไป๋ลู่เสียนทีละนิดและถึงแม้จะไม่มีใครพูดอะไร ผู้ใหญ่ทั้งสองก็พอจะคาดเดาสถานการณ์ของลูกชายบุญธรรมได้แบบลาง ๆ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นพวกเขาก็ยังคงตกใจจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าจางหยุนของบ้านเขาเป็นคนรักของผู้ชายคนนั้นอยู่ดีในวันที่ลูกชายพาอีกฝ่ายมาสารภาพ สองสามีภรรยาช็อคจะแทบหมดสติ ซ้ำยังคิดอย่างแง่ลบว่าอาจกำลังโดนอีกฝ่ายบังคับขู่เข็ญ เพราะด้วยสถานภาพของลูกชายที่ตกเป็นรองในทุก ๆ ด้าน จึงไม่น่าเกิดความรู้สึกดี ๆ ด้วยได้เลยขณะที่คุณและคุณนายจางกำลังอึ้ง ต้นเหตุของความไม่สบายใจอย่างไป๋ลู่เสียนกลับยืนข้างกายจางหยุนโดยไร้ปากเสียง ปล่อยหน้าที่อธิบายความต่าง ๆ ให้เป็นของคนข้างกาย ก็ในเมื่อเจ้าตัวเป็นคนเดินมาบอกกับเขาว่าจะจัดการเอง แม้ในตอนแรกไป๋ลู่เสียนจะไม่เห็นความจำเป็นของการเปิดตัว แต่จะมีใครทนความหนักแน่นยืนหยัดเพื่อคนรักของชายคนรักได้กันล่ะ?เพราะอย่างนั้น วันนี้ไป๋ลู่เสียนจึงได้ทำตัวสงบ
เมฆาโอบหยก ตอนที่ 23 ถวิลหาทุกสัมผัส
อ่ะ... ฮ้าา อึก...เสียงครางอืออาตอบรับกับฝ่ามือที่ลากไล้ทั่วแผ่นอก เส้นขนปุยนุ่มละเอียดของผ้าขนหนูปัด ปายผ่านยอดนูนเต่งจนมันแข็งเป็นไตจางหยุนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจขณะหอบสั่น ยามปลายนิ้วเกลี้ยงเกลาราวกับหยกมันแพะคีบเอายอดถันขึ้นมาบีบขยี้ฮิ๊ก...ร่างของเขาบิดเร้าด้วยอารามเสียดเสียว มือขวากำจิกลงบนผืนผ้าปูหวังระบายความอึดอัด ก่อนจะได้คนเหนือกายลูบไหล่ปลอบร่างเกือบเปลือยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้างามล้ำอยู่ห่างเพียงแค่คืบ ปลายจมูกของทั้งสองเคลื่อนเข้าหากัน สัมผัสเปียกชื้นทาบทับลงมาบนอวัยวะเดียวกัน เรียวลิ้นร้อนกวาดต้อนไปทั่วทั้งโพรงปาก เป็นจูบที่ลุกล้ำเรียกร้องอย่างเอาแต่ใจจนช่วงล่างเปียกแฉะเรียวขาของจางหยุนอ้ากว้าง มีไป๋ลู่เสียนแทรกกลางอยู่ระหว่างนั้น ท่อนลำแข็งขึงพองขยายและเหยียดออก ดุนดันช่วงท้องใกล้กับบริเวณที่มีผ้าก๊อซปิดแผลไว้ หยาดเมือกสีใสไหลหยดลงบนแอ่งสะดืออ่าา...ไป๋ลู่เสียนยืดตัวขึ้นผิดกับบั้นเอวที่ยังคงขยับเสียดสี ใบหน้าสะสวยปรากฏริ้วสีแดงพาดผ่าน นัยน์ตาสีน้ำหมึกคู่งามพลันมืดครึ้ม ทอดมองภาพร่างตรงหน้าที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ในสภาวะก้ำกึ่งระหว่างอยากทำตัวมีจิตสำนึกกับช่างแม่ง- กายแ
เมฆาโอบหยก ตอนที่ 22 ร้างรามานาน
แพขนตายาวหนาขยับไหว มันหรี่ลงอย่างช้า ๆ ขณะมอง เขารอจนอีกคนทานเสร็จแล้วจึงยื่นยาให้ จิตสำนึกอันน้อยนิดค่อย ๆ ดึงไป๋ลู่เสียนให้กลับมานั่งหลังตรง"เธอควรนอนพักสักอีกหน่อย"จางหยุนเอนหลังในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนมองไป๋ลู่เสียนคอยจัดการทุกอย่างให้ คงเพราะนอนมานานเกินไป บวกกับเพิ่งรู้สึกตัวจากฝันร้ายเขาจึงส่ายหัว "ยังไม่ง่วง"เล่นเอาภายในใจของไป๋ลู่เสียนร่ำ ๆ จะรังแกคนป่วยขึ้นมาให้ได้ แต่ไม่ทันคิดไปไกลคนบนเตียงก็พูดต่อ "แล้วนาย เอ่อ... ไม่ไปหาอะไรทานบ้างเหรอ"คนฟังแย้มยิ้มมุมปาก คำว่าไม่หิวติดค้างอยู่บนริมฝีปากที่เปิดออก ก่อนจะหุบลงเมื่อมองหน้าของจางหยุนแล้ว…ไปก็ได้...ชายหนุ่มออกจากห้องอย่างอิดออด ไม่นานทีมพยาบาลก็มาจัดการถอดสายต่าง ๆ บนร่างกายออกให้ ทำเอาจางหยุนรู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อย คล้อยหลังเสียงปิดประตู บานประตูก็เปิดขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว เป็นคุณและคุณนายจางที่เข้ามาจางหยุนทั้งแปลกใจทั้งดีใจ ไม่คิดว่าจะได้เจอกับอีกฝ่ายเร็วขนาดนี้ ทั้งสองมาถึงก็ก้มหัวขอโทษ บอกเล่าถึงความรู้สึกผิดต่าง ๆ นานา ทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจางลงเล็กน้อยคนบนเตียงทำเพียงรับฟังอย่างสงบตั้งแต่ตอนจนจบ ไม่ได้มีปฏิก
เมฆาโอบหยก ตอนที่ 21 ความในใจของคนเห็นแก่ตัว
ผ่านไป 2 วันเต็ม จางหยุนฟื้นอีกทีก็ช่วงเที่ยงของวันมะรืน แม้จะลืมตาขึ้นมาแล้วแต่สติกลับยังตามมาไม่ครบถ้วนดี ทำได้คือปรือตามองเพดานอยู่เป็นพักกว่าจะรู้สึกว่าช่างคุ้นเคย เวลาผ่านก็รู้สึกว่าปวดกระบอกตามาก จนต้องยกมือขึ้นคลึงเบา ๆ รอบเปลือกตาตาฉันคงบวมเป็นปลาทองแล้วมั้ง?แม้จะไม่รู้สึกถึงคราบน้ำตาแต่จางหยุนที่พอจะจดจำความฝันได้ก็ถอนหายใจออกโดยปกติแล้วเขามักจะรักษาเนื้อรักษาตัวให้ตนนั้นแข็งแรงอยู่เสมอ เพราะไม่อยากประสบกับฝันแบบนั้นเวลาป่วยไข้ ไม่ว่าโลกแห่งความจริงเขาจะเป็นชายหนุ่มที่เข้มแข็งเพียงใด แต่ในโลกแห่งความฝันเขากลับเป็นได้แค่เด็กหนุ่มที่อ่อนแอคนเดิม เป็นแค่เมฆในวัย 16 ปีที่ถูกทิ้งให้เคว้งคว้าง โดดเดี่ยว และไร้กำลังจะหยัดยืน...ทั้งที่ฉันจำหน้าพวกคนที่ขายฉันไม่ได้ด้วยซ้ำในขณะที่เพิ่งจะเค้นหัวเราะภายในใจ ดวงตาคมเฉี่ยวพลันลืมขึ้น เพราะรู้สึกได้ถึงสัมผัสแปลก ๆ บนหลังมือขวา เขาพลิกมันเพื่อมองดู เห็นเป็นเข็มสายน้ำเกลือที่แปะไว้ในหัวถึงเพิ่งระลึกได้อ่า... ใช่ ฉันถูกเล่นงานนี่นาพอนึกได้ดังนั้นก็เริ่มตามหาเส้นประสาทของมือซ้าย ปรากฏว่ายังรู้สึกอยู่ เพียงแต่ข้อมือมันปวดจนล้มเลิกความคิดท
เมฆาโอบหยก ตอนที่ 20 ผู้ไม่อาจตื่นจากฝันร้าย
ก่อนหน้านั้นเล็กน้อย จางหยุนพาน้องสาวลัดเลาะมาเรื่อย ๆ จนมาเจอกับห้อง ๆ หนึ่ง ที่ด้านหลังประตูบานนั้นมีเสียงดังโครมคราม ทำเอาผู้เป็นพี่ชายหยุดฝีเท้าไม่กล้าไปต่อ แต่เบื้องหน้านั้นเป็นตันอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่กำลังลังเลแว่วเสียงคุ้นเคยพลันลอดออกมาให้ยินหู ทำเอาเจ้าตัวยืนตัวแข็งทื่อดวงตาเบิกกว้างไม่กล้าเชื่อใจหูของตัวเอง "พี่ชาย...?" จางหยุนกระพริบดวงตาเพื่อเรียกสติ ขณะก้มลงมองน้องสาว เขาปล่อยมือพลางย่อตัวลงเพื่อให้ใบหน้าของตนอยู่ในระดับเดียวกัน "รอพี่แป๊บนึงนะ" หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความประหม่า แต่เพื่อเป็นการยืนยันข้อสันนิษฐานของตัวเอง ห้องนี้เป็นทางเชื่อมไม่ผิดแน่ อย่างไรเสียก็ต้องผ่านทางนี้อยู่แล้ว ตลอดทางที่มาก็ปลอดคน หากจะมีใครโผล่มาด้านหลังได้ ก็มีแต่ต้องปีนหน้าต่างเข้ามาเท่านั้น เขาจึงวางใจที่จะปล่อยน้องสาวให้อยู่คนเดียวเป็นการชั่วคราว มือขวาที่เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งเกรอะกรัง ค่อย ๆ ผลักประดูเปิดเข้าไปด้วยความระมัดระวัง เห็นกลุ่มคนที่กำลังปะทะกัน และเหนือสิ่งอื่นใดเมื่อมองไปยังใจกลางห้อง ภาพตรงหน้าทำเอาจางหยุนแทบจะไม่เชื่อสายตา !? บานประตูถูกผลักเปิดอ้า เขาเผลอก้าวเท้
เมฆาโอบหยก ตอนที่ 19 เพิ่งรู้ใจ
"พี่ชาย!"ร่างเล็กผลุนผลันเข้าหาอ้อมอกของคนพี่ ชายหนุ่มจึงย่อตัวลงให้เธอกอดได้ถนัดถนี่ ส่วนตัวเองเพียงนำมือข้างที่ยังพอเหลือแรงโอบประคองหัวทุยน้อย ๆ ไว้อย่างทะนุถนอม แนบเรียวปากจูบประโลมขวัญผมคนตัวเล็ก เป็นการปลอบที่ได้ผลทั้งตัวเองและคนตรงหน้าเมื่อสำรวจแบบคร่าว ๆ แล้วว่าน้องสาวของตนไม่เป็นอะไร น้ำหนักที่ถ่วงเอาไว้ภายในอกถึงค่อยเบาบางลง"ซินเอ๋อร์ของพี่ไม่เป็นไรแล้วนะ... พี่ชายมาช่วยเธอแล้ว... เห็นไหม?"จางหยุนพูดช้า ๆ ในขณะเดียวกันก็ฝืนกลืนก้อนบางอย่างที่ถูกดันมาจุกอยู่บริเวณลำคอ ความรู้สึกของกระบอกตาที่ค่อย ๆ ร้อนผ่าว ทำให้เขาต้องหยุดแล้วสูดลมหายใจ กระพริบตาถี่ ๆ ไล่อารมณ์อ่อนไหว พลางเม้มปากแน่นเพราะหากหลุดแสดงความอ่อนไหวออกมาตอนนี้ ที่ปลอบเหยาซินไปจะไม่มีความหมาย หลังจากย้ำกับตัวเองเสร็จแล้วจึงผละออก สองพี่น้องที่ไม่ได้ความเกี่ยวข้องทางสายเลือดมองหน้ากันตาแดงก่ำ!!จางเหยาซินมองเห็นสภาพอาภัพของพี่ชายเธอแล้วก็เม้มปากแน่น อยากร้องไห้ออกมาดัง ๆ แต่เพราะกลัวว่าพี่จะเหนื่อยต้องค่อยปลอยเธออีก เลยพยายามกลั้นไว้สุดฤทธิ์จนหน้าแดง เค้นเสียงพูดได้ไม่กี่คำก็ต้องแบะปาก ก่อนจะฮึบ ๆ ไว้"หยุนหยุ
เมฆาโอบหยก ตอนที่ 16 คนรัก
พวกจางหยุนถูกบังคับพามาขึ้นรถคันหนึ่งที่จอดรออยู่ เมื่อถึงจุดหมายกลับถูกจับแยกกับครอบครัว ตอนแรงจางหยุนขัดขืนไม่ยินยอม แต่นั่นมันก็เปล่าประโยชน์ สุดท้ายพวกพ่อแม่ก็ถูกคุมตัวไปไว้อีกที่ ส่วนตัวเขาถูกหนุ่มหัวสีพาตัวมาหยุดอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนหนึ่งจางหยุนกัดฟันตั้งสติ แสร้งทำเป็นว่าสงบนิ่งแล้วเงยหน้าขึ้
Dernière mise à jour : 2026-03-17เมฆาโอบหยก ตอนที่ 18 เหตุผลที่ล้มไม่ได้
ก่อนหน้านี้สักพักใหญ่หยางเล่อหานได้ทำการเจรจากับเจ้าคนเฝ้าประตู โดยเสนอให้ทางนั้นไปเดินเล่นก่อนเพื่อที่ตัวเขาจะได้ทำการสำรวจของเล่นชิ้นโปรดของไป๋ลู่เสียน ด้วยความที่ต่างฝ่ายต่างเป็นคนประเภทเดียวกัน ข้อตกลงจึงผ่านไปได้ด้วยดี ชายคนเฝ้าประตูเหลือบมองเข้าไปด้านในผ่านช่องที่แง้มเปิดออก บนร่างที่กำลังหล
Dernière mise à jour : 2026-03-17เมฆาโอบหยก ตอนที่ 10 เริ่มเคลื่อนไหว
ทั้งที่เมื่อคืนสุดเหวี่ยงเสียขนาดนั้นจางหยุนกลับยังเหลือแรงเปิดเปลือกตา แสงทองอ่อนลอดม่านทึบบ่งบอกว่าตอนนี้คงเป็นในยามเช้า เมื่อขยับตัวก็รู้สึกได้ถึงแรงกดทับตรงช่วงท้อง ปรากฏว่านั่นเป็นท่อนแขนของไป๋ลู่เสียนที่ยังไม่ตื่นจากบรรทม…จางหยุนพลิกหน้ามองด้านข้าง เห็นเสี้ยวหน้างามถูกแสงแดดสายหนึ่งสาดกระทบ
Dernière mise à jour : 2026-03-17เมฆาโอบหยก ตอนที่ 17 คนชั่วที่มีหัวใจ
สือเจวี๋ยเดินย่ำหิมะฝ่าความหนาวเหน็บบาดผิวมาหยุดอยู่ตรงหน้าคฤหาสน์ตระกูลไป๋ ใบหน้าซีดเผือดเพียงมองสิ่งปลูกสร้างที่แทบไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยจากในความทรงจำ... วันนั้นเมื่อ 9 ปีก่อนหนาวแบบนี้...คืนนั้นเด็กหนุมถูกมารดาปลุกให้ตื่นตอนกลางดึกด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา พร้อมด้วยคำประกาศชวนช็อคจนตั
Dernière mise à jour : 2026-03-17
Vous vous intéresseriez aussi à
กรง | กาม
ลำเจียก7.5K Vuesคลั่งรักเฮียวาคิม
นามปากกา อายดอลลี่7.8K Vuesสุดท้ายไม่เคยรัก
Naya Solene7.3K VuesBad Dindan สัญญารักใต้เงามาเฟียร้าย
Story ปลายตะวัน7.0K VuesEnding love สิ้นสุดทางรัก
แสงเทียน494 Vuesลิขิตรักในเพลิงทราย
เพลงมีนา117 Vuesแอบแซ่บหมาเด็ก(Nc20+)
ทรายแมว5.2K Vuesไม่ขอรักคนใจร้าย
Sunset12213 Vues
