ตอนที่ 5 อวลกลิ่นมิรู้จาง

เวลาหนึ่งวันผันผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่นานก็ล่วงเข้าสู่วันใหม่ จางหยุนตื่นขึ้นมาพร้อมกับห่อชุดใหม่เอี่ยม ในที่สุดก็ได้ใส่ชุดอื่นนอกจากชุดนอนเสียที เขาหยิบมันเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองโดยไม่ต้องถามใคร

เมื่อคืนไป๋ลู่เสียนไม่ได้กลับมาที่ห้อง ชายหนุ่มจึงได้คืนที่สามารถพักผ่อนอย่างสงบสุขมาหนึ่งคืน

" ... "

ในห้องน้ำ นิ้วมือของจางหยุนแตะไปที่พื้นผิววัสดุของเฝือกอ่อน เมื่อเย็นวานนี้ได้มีพยาบาลมาสอนวิธีใส่ให้ ทั้งชี้แจงอาการบาดเจ็บพร้อมข้อควรระวังให้ฟังโดยละเอียด

เริ่มจากไหล่ขวาที่หลุด ซึ่งได้หมอใส่กลับคืนให้ตั้งแต่คืนแรกที่มาถึง กระดูกซี่โครงร้าวเป็นบางจุด (ถึงว่าทำไมบางจังหวะที่หายใจถึงได้เจ็บนัก) ซึ่งที่กล่าวมาไม่ได้มีปัญหาต่อการใช้ชีวิตมากมายอะไร นอกจากนี้ก็มีแผลฟกช้ำที่อื่น ๆ บ้างประปราย ที่พอจะเป็นปัญหาใหญ่ก็คือกระดูกนิ้วมือโดยเฉพาะที่ข้างขวา เห็นบอกว่าการรักษาทำได้แค่ค่อยเป็นค่อยไป อย่างน้องก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะกลับมาหายสนิท เพียงแต่ต้องใช้เวลากายภาพบำบัดอย่างสม่ำเสมอ…

“… “

เหม่อมองนิ้วมือที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ทำได้แค่ปล่อยให้เวลาเยียวยารักษามัน ในส่วนของขาที่เดินกะเผลก โชคยังดีที่ไม่ได้มีอะไรเสียหายร้ายแรง ผ่านไปสักอาทิตย์ก็คงแทบไม่เจ็บแล้ว

ฟืบ…

จางหยุนตัดสินใจสวมเสื้อผ้าทับเฝือกไหล่ ยืนตรวจเช็คความเรียบร้อยอีกสักพัก ภาพลักษณ์ในตอนนี้ดูสุภาพเรียบง่ายไม่ต่างจากนักศึกษาทั่ว ๆ ไปนัก

เขายกมือแตะหางคิ้วซ้ายที่มีร่องรอยของบาดแผลให้เห็นจาง ๆ

ถ้าไม่เข้าใกล้ก็คงจะไม่มีใครสังเกตหรอก…

ปัญหาใหญ่ตอนนี้คือนิ้วมือที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลนี่เสียมากกว่า

คงต้องขอยืมถุงมือมาใช้…

แม้ว่านี่จะยังห่างจากเดือนของฤดูหนาว แต่คงพอกลบเกลื่อนว่าเป็นแฟชั่นได้กระมัง?

เมื่อแน่ใจว่าตนเองอยู่ในสภาพที่เรียกได้ว่าเกือบจะเรียบร้อยจึงเดินออกมา เขานึกถึงสิ่งที่ไป๋ลู่เสียนพูดเอาไว้เมื่อวาน เห็นว่าจะออกไปทำธุระ จนถึงเช้าก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา…

ความคิดของจางหยุนชะงักไปก่อนจะเลิกสนใจมัน อย่างไรเสียจากข้อตกลงเมื่อวันก่อน ก็พอจะวางใจเรื่องครอบครัวไปได้เปราะหนึ่ง เพียงเท่านั้นก็พอเหลือพื้นที่ให้หายใจหายคอแล้ว

" ... "

รถคันหรูที่ผ่านการปรับแต่งมาอย่างเนียนกริบ แล่นไปตามท้องถนนมุ่งสู่เส้นทางของมหาวิทยาลัย Q ด้วยความเร็วที่มั่นคง ภายในรถประกอบด้วยจางหยุน ซ่งอี้เฉิง และคนขับรถสาววัย 25 นามเสี่ยวลี่

เสี่ยวลี่เป็นคนร่าเริงและช่างพูดจา ทำให้บรรยายภายในไม่ค่อยเงียบเหงา แต่ก็ไม่ถึงกับน่ารำคาญจนเกินไป ออกจะดีเสียด้วยซ้ำเพราะมันทำให้จางหยุนรู้สึกสมองโล่ง

เมื่อถึงที่หมายคนขับสาวก็บอกว่าจะรออยู่เฝ้ารถ คนที่จะตามเขาไปจึงมีแค่ซ่งอี้เฉิงที่แสร้งเป็นผู้ปกครอง แม้ว่าปีนี้จางหยุนจะอายุ 23 ปีแล้วก็ตาม... กว่าเคลียร์เรื่องต่าง ๆ ภายในเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายแล้ว จากนั้นก็ถึงเวลาไปเคลียร์เรื่องเงินกับเพื่อน ๆ โดยมีผู้ปกครองจำเป็นคอยอยู่ช่วย เนื่องจากจางหยุนไม่ได้รับอนุญาตญาติให้ถือโทรศัพท์

ส่วนสาเหตุที่ยืมก็เป็นเพราะต้องการโปะหนี้ก้อนที่อาจมีปัญหาก่อน ซึ่งยังไม่ทันทำอะไรผลลัพธ์ที่ได้ก็ออกมาเป็นอย่างที่เห็น…

เดิมทีจางหยุนไม่ใช่คนมีเพื่อนเยอะ ในช่วงแรกของการเข้ามหาวิทยาลัยเขาค่อนข้างเป็นคนเงียบ เนื่องจากความไม่ชินทางภาษาและการสื่อสาร กว่าจะปรับตัวได้คนอื่น ๆ ก็มีเพื่อนมีกลุ่มก้อนเป็นของตัวเองกันหมดแล้ว แต่ก็ไม่ได้มีปัญหาในการใช้ชีวิตอะไร พอนานไปก็เริ่มมีเพื่อนมีคนรู้จักมากขึ้น ซึ่งมันเป็นไปเองโดยธรรมชาติ

เหล่าเพื่อน ๆ ที่ถูกจางหยุนของยืมเงินในคราแรกนั้นค่อนข้างตกใจ แต่ก็เพราะเห็นว่าทางบ้านของอีกฝ่ายก็ค่อนข้างมีฐานะดี จึงคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาในการใช้คืน จนกระทั่งข่าวว่าจางหยุนหายตัวไปในวันต่อมาทำให้พวกเขาเริ่มใจแป้ว ดังนั้นพอวันนี้อีกฝ่ายมาตามหาถึงได้ค่อยพากันทำหน้าโล่งอก บางคนพอได้เห็นสภาพผอมลงและโรยแรงก็ถึงขั้นถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง ซึ่งจางหยุนทำได้แค่ตอบเลี่ยงไป คนแล้วคนเล่าจนมาถึงคนสุดท้ายที่ค่อนข้างสนิทกัน

ฝ่ายนั้นดูตกใจค่อนข้างมาก อีกทั้งยังเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นรอยแผลเย็บตรงหางคิ้วแล้วถามไถ่ด้วยใบหน้าตาตื่น จนซ่งอี้เฉิงที่ยืนรออย่างสงบอยู่ด้านหลังปรายตามองและทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง ไม่ติดว่าต้องจัดการรับมือถือที่กำลังสั่น…

อีกด้านหนึ่ง ไป๋ลู่เสียนที่เพิ่งเสร็จธุระและเตรียมจะเดินทางกลับ กำลังนั่งฟังรายงานรายละเอียดยิบย่อยจากลูกน้อง พลางรับผ้ามาเช็ดคราบเลือดที่ไม่ใช่ของตนบนลำคอ เมื่อมองออกไปนอกกระจกก็นึกได้ว่าถนนเส้นนี้กับทางเชื่อมไปมหาวิทยาลัย Q นั้นค่อนข้างใกล้กันจึงเอ่ยปากแทรกบอกเปลี่ยนทิศทางจุดหมายกับคนขับ

จากนั้นจึงหลับตา ปล่อยให้เสียงพูดพร่ำของลูกน้องไหลผ่านหู ขณะที่ภายในหัวกลับนึกถึงแต่ภาพของเจ้าของนัยน์ตาสีลูกปัดนิลนั่น

นำพาให้ใจหวนนึกถึงภาพในคือนั้น ซึ่งเป็นคืนแรกที่พวกเขาได้แนบชิด

ทุกรสสัมผัสยังคงประทับคาอยู่ภายในใจ ทั้งกลิ่นเหงื่อจากผิวกาย ความเปียกชื้นและฉ่ำแฉะ รวมไปถึงอุณหภูมิในร่างที่สัมผัสได้จากฝ่ามือค่อย ๆ ร้อนรุ่มขึ้น…

ในทุกครั้งที่ออกแรงขยับกาย แว่วเสียงกลั้นสะอื้นจะครวญครางอย่างผะแผ่ว ปลุกเร้าเส้นเลือดในร่างกายทุกเส้นให้ตอบสนอง ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจยามเรือนกายได้แนบชิด ทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวยังคงประทับอยู่บนเนื้อหนัง…

โดยเฉพาะดวงตาคมรืนน้ำที่จับจ้องมาอย่างไม่มีหลบเลี่ยง ราวกับกำลังร่ายมนต์สะกด… ทำเขาหมกหมุ่นโหยระลึกถึงกระทั่งยามหลับฝัน... จนไม่อาจให้ใครมาทับรอย

หากไม่ใช่เพราะหมอเจ้าของไข้พยายามพูดเตือนแกมขอร้อง เนื่องด้วยอาการบาดเจ็บของเด็กหนุ่มแล้วละก็ บางที… เขาก็คงอยากจะเอาแต่ใจและเรียกร้องให้เต็มที่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแท้ ๆ คงจะไม่จำเป็นต้องมาระบายอารมณ์งุ่นง่านเอาด้วยวิธีแบบนี้...

อ่า... อยากทำจัง...

"นี่ บอกฉันมาตามตรงนะ คุณลุงหน้าตาน่ากลัวข้างหลังนั่นเป็นญาตินายจริงเหรอ นายไม่น่ามีญาติไม่ใช่รึไง…?"

หยางหาวดึงจางหยุนเข้ามาใกล้พลางลอบกระซิบกระซาบ จนชายหนุ่มนึกอยากจะหัวเราะให้กับความช่างสังเกตที่ไม่ค่อยจะถูกที่ถูกเวลานักของอีกฝ่าย แต่ก็ทำได้แค่อ้างโน้นอ้างนี่ไปตามเรื่องตามราว และแอบเปลี่ยนเรื่องไปชวยคุยอย่างอื่นแทน

สำหรับหยางหาวแม้จะสนิทจนถึงขั้นรู้ว่าจางเสี่ยวหยุนไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของที่บ้านและไม่ใช่คนจีนด้วย แต่รายละเอียดปลีกย่อย ๆ อื่น ๆ ก็ไม่ได้รู้ลึกมากมายอะไรขนาดนั้น ดังนั้นเมื่อข้อสงสัยถูกอีกฝ่ายเบี่ยงประเด็น ชายหนุ่มก็เผลอไหลตามการชักจูงของเพื่อนรักอย่างง่ายดาย

พวกพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันอีกสักพัก จึงไม่ทันสังเกตซ่งอี้เฉิงที่เพิ่งส่งข้อความตอบกลับเสี่ยวลี่ พร้อมหัวคิ้วขมวดเป็นปม ขณะรอข้อความตอบกลับมา ก็รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ทำเอาแผ่นหลังเย็นวาบจนต้องหันกลับไปมอง

!!?

ดวงตาคมกล้าเบิกกว้าง ปากอ้าค้างเกือบจะตัวลืมก้มลงตัวโค้งให้ตามหน้าที่ โชคยังดีที่คนเป็นเจ้านายคว้าบ่าเอาไว้ได้ทัน

มิน่า.. เด็กนั่นถึงได้ส่งข้อความมาถามว่าอยู่ไหน

"สวัสดีครับคุณลุง"

สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำเอาซ่งอี้เฉิงแทบสำลัก เป็นครั้งแรกที่ถูกไป๋ลู่เสียนเรียกด้วยคำนั้น และมันก็ให้ความรู้สึกที่ประหลาดมาก! จนซงอี้เฉิงรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว

ทางด้านของจางหยุนที่รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างมาได้ครู่หนึ่ง ก็ไม่ได้ตัดสินใจหันไปมองในทันที กระทั่งเสียงเรียกที่เขาจะไม่มีทางลืมได้ดังขึ้น มาพร้อมกับคำเรียกที่ฟังดูแปร่งหู ทำให้ชายหนุ่มเปลี่ยนสีหน้าโดยฉับพลัน

"เสี่ยวหยุนทำธุระเสร็จรึยัง... ฉันมารับกลับบ้านแล้วนะ"

เมื่อเห็นอารมณ์ของคู่สนทนาเปลี่ยนแปลงไปอย่างกระทันหัน หยางหาวก็หน้าฉงน จึงมองเลยลาดไหล่อีกฝ่ายไป ถึงพบกับใบหน้าที่งดงามจนชวนตะลึง

“…!”

ชายหนุ่มใช้เวลาความหาเส้นเสียงตัวเองอยู่พักหนึ่ง กว่าจะรู้ตัวแล้วพูดออกไปได้ บ่าของจางเสี่ยวหยุนก็ถูกผู้ชายที่หน้าตาสวยเกินไปนั่นเข้ามาโอบด้วยท่าทีสนิทสนม เล่นเอาเจ้าตัวที่มองอยู่ถึงกับอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก

"คะ คุณคือ…???"

"ฉันเหรอ.. ฉันเป็นพี่ชายของเสี่ยวหยุนน่ะ"

ห๊าาาาา!!!

หยางหาวมองหน้าทั้งสองคนสลับไปมา เท่าที่รู้จักกันมาจางหยุนเคยเล่าเรื่องน้องสาวให้ฟังอยู่บ้าง แต่ไม่ยักกะมีพี่ชายอยู่ในสมการ แล้วผู้ชายแปลกหน้าที่หน้าตาสวยโคตร ๆ นี่มาบอกว่าเป็นพี่ชายเนี่ยนะ ทว่าไม่ทันได้ซักถามให้หายสงสัยเพื่อนเขาก็ถูกคนอีกฝ่ายลากไปเสียแล้ว โดยที่เขาไม่ทันได้บอกลาจางหยุนสักคำ...

จางหยุนถูกบังคับพาออกมา เมื่อนึกถึงข้ออ้างที่โคตรจะมักง่ายนั่นแล้ว ก็อยากจะสลัดอีกฝ่ายออก แต่เรี่ยวแรงของทางนั้นดันมีมากเกินไป ทำให้เอาเขารู้สึกประหลาดใจมาก

???

แม้ก่อนหน้านี้จะไม่ทันสังเกตเพราะไม่ค่อยจะมีสติ แถมตอนนี้ก็ยังอยู่ในช่วงกำลังพักฟื้นก็จริง แต่จางหยุนก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีเรียวแรงไม่น้อย ทว่าเจ้าของอ้อมแขนนี้ที่ก็ดูจะไม่ได้ตัวใหญ่กว่าเขาสักเท่าไหร่กลับไม่มีท่าทีว่าจะขยับเขยื้อน

เขาหันมองใบหน้าขาวเนียนละเอียดละออ ราวกับคุณหนูในห้องหอผู้ไม่เคยต้องแสงแดด นัยน์ตาเรียวหงส์ที่หลุบลงยิ้มให้น้อย ๆ ดูบอบบาง ราวกับดอกฝ้ายต้องฝนพรำ…

นี่มันต้องล้อเขาเล่นแน่ ๆ

ในขณะที่กำลังสับสนจนหัวหมุน ก็ถูกไป๋ลู่เสียนพามาถึงที่จอดรถเสียแล้ว โดยมีเสี่ยวลี่รอคอยเปิดประตูให้ด้วยท่าทางเกร็ง ๆ สังเกตุได้จากใบหน้าที่แข็งค้าง

หากจะถามว่ารถคันเก่าของไป๋ลู่เสียนล่ะไปไหน ก็ต้องขอบอกว่ามันถูกสั่งให้ขับกลับไปก่อนหน้าแล้วตามระเบียบ

ตำแหน่งภายในรถตอนนี้ก็ถูกโยกย้าย กลายเป็นซ่งอี้เฉิงต้องย้ายมานั่งข้างคนขับแทน ส่วนไป๋ลู่เสียนก็ยึดครองเบาะหลังข้างจางหยุนตามสมควร

ในรถ มือไป๋ลู่เสียนเปลี่ยนท่าจากโอบบ่ามาเป็นโอบเอวแทน ซ้ำยันผินหน้าเข้าจูบหอม คลอเคลียใบหน้าด้านข้างของจางหยุนอยู่ไม่ห่าง ท่ามกลางเสียงร้องห้าม

จางหยุนเผลอสบตากับเสี่ยวลี่ผ่านกระจกมองหลังใบหน้าตื่นตระหนกพลันร้อนวาบ

"ไป๋ลู่เสียน! หยุดนะ-"

เสียงของเด็กหนุ่มหายไปกระทันหันจากการกัดริมฝีปาก มือไม้ของอีกฝ่ายก็เริ่มจะอยู่ไม่สุข มันเลื่อยไล่ลงด้านล่างจนจางหยุนเกือบจะคว้าเอาไว้ไม่ทัน ความอับอายแล่นวาบสู่ใบหน้า แต่ไม่ว่าจะผลักจะดันอย่างไรกลับทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้แม้แต่มิลเดียว

ในขณะที่ในหัวร้องเตือนว่าแย่แล้ว! เสียงสวรรค์ราวกับระฆังลั่นหมดยกก็ดังยื้อชีวิตของเขาไว้

"อะแฮ่ม... คือว่านะ นี่มันก็จะบ่ายสองแล้วเจ้าเด็กแซ่จางคงจะหิวแล้วรึเปล่า…"

เป็นซ่งอี้เฉิงออกความเห็นแทรกบรรยากาศอีหลักอีเหลื่อที่ก่อตัวขึ้น ใบหน้าของคนอายุน้อยดูกระดากอาย

ฝ่ายหนึ่งก็เป็นเจ้านายส่วนอีกฝ่ายก็เป็นเด็กที่ตนค่อนข้างจะรู้สึกดีด้วย แถมในรถก็ยังมีผู้หญิงอยู่ การที่ไป๋ลู่เสียนมาทำรุ่มร่ามในที่นี้มันออกจะ...

คนมือไวชะงักการกระทำ เขาเหลือบตามองเวลา ลมหายใจร้อนรุ่มค่อย ๆ ผ่อนออกและยอมรามือ กลับมานั่งหลังตรงแต่โดยดี …แม้ว่ามือซ้ายจะยังวางอยู่บนต้นขาของอีกฝ่ายก็ตาม…

TBC.