تسجيل الدخولمشاركة
ตอนที่ 4 Honey & Milk Cookies
تاريخ النشر:
2026-01-21 15:16:53ซ่งอี้เฉิงที่เพิ่งจะนั่งรถออกมาได้สักพัก พวกลูกน้องก็ดันมีเรื่องมาให้เขาต้องรายงานบอสต่ออีกที ก็ไม่รู้วันนี้มันอะไร บอสที่ควรจะอยู่ที่บริษัทดันกลับบ้านไปซะงั้น ซ้ำยังติดต่อไม่ได้ วันนี้ก็ไม่น่ามีธุระสำคัญที่ไหนแท้ ๆ
สุดท้ายก็ต้องสั่งให้คนขับวกรถกลับเสียวุ่นวาย เมื่อถึงที่เด็ก ๆ ในบ้านก็บอกว่าเจ้านายทำอะไรไม่รู้อยู่ตรงสวน ไปทำอะไรตรงนั้นล่ะนี่? ชักเริ่มสังหรณ์ใจแต่อย่างไรเขาก็เดินมาแล้ว… !! ภาพตรงหน้าทำเอาใบหน้าที่เริ่มปรากฏริ้วรอยตามวัยเกิดการแข็งค้าง เหี้- นี่มันกลางวันแสก ๆ นะเว้ยไป๋ลู่เสียน...! ซ่งอี้เฉิงเกือบจะหลุดสบถออกมาแล้ว แต่พอตั้งสติได้ถึงรีบสะกิดบอกลูกน้องที่เดินตามหลังให้เข้าไปด้านในก่อน รวมทั้งตัวเขาเองที่ก็ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้ด้วยเช่นกัน ทางด้านของจางหยุนที่นั่งทำอะไรไม่ถูกอยู่บนตัก ถูกมือใหญ่รวบร่างให้ยิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้น ด้วยท่าทางแบบนี้ทำให้สรีระของจางหยุนอยู่เหนือกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อย เมื่อก้มลงมอง ใบหน้าของทั้งสองก็หลงเหลือระยะห่างแค่เพียงลมหายใจขั้น จางหยุนกำหมัดที่วางอยู่บริเวณบ่าของไป๋ลู่เสียนแน่น พยายามฝืนบังคับตัวเองไม่ให้เผลอลงมือลงไม้ ทว่ากลับเป็นอีกฝ่ายที่เริ่มอยู่ไม่สุข คนโอบกอดลากปลายนิ้วลูบไล้วนเวียนทั่วแผ่นหลัง ก่อนค่อย ๆ รุกรานแถวบั้นเอว จนคนถูกลูบเกิดความรู้อึดอัดแปลกประหลาด ลมหายใจติดขัดไม่ทั่วท้อง… "จูบฉันหน่อยสิ" หัวใจของจางหยุนเต้นดังกว่าทุกที อารมณ์หลากหลายตีรวนอยู่ในอก นัยน์ตาของทั้งคู่เคลื่อนประสานกัน เขากลั้นใจเป็นนาทีถึงกล้ำกลืนฝืนข่มความอับอายนี้ลงไปได้ ริมฝีปากสีอ่อนแนบประกบบนเรียวปากบาง เป็นจุมพิตรสผลไม้แสนหวาน… นุ่มหยุ่น… และอ่อนละมุน ไป๋ลู่เสียนนิ่งไปสักพักก่อนคลี่ยิ้มตรงมุมปาก สัมผัสอ้อยอิ่งแฝงเค้าความไม่ประสาและอื่น ๆ ไม่มีการสอดลิ้นเข้าเกี่ยวพัน ไม่ได้เรื่องได้ราวดังคาด แม้จะคิดเช่นนั้น แต่เรียนตามตรงไป๋ลู่เสียนรู้สึกถูกใจมันอย่างไม่ต้องสงสัย จู่ ๆ มือที่โอบแผ่นหลังของจางหยุนก็เลื่อนขึ้นมาสัมผัสบริเวณลำคอ ทำเอาขนอ่อนบนหลังคอพากันลุกพรึบ ไม่ทันถอนตัวมือใหญ่ชิงล็อคช่วงหัวทุยไว้ไม่ให้หลบหนี ดวงตาคมสบประสานคนตรงหน้าอย่างตระหนก กลับถูกอีกคนแตะเรียวลิ้นชื้นบนกลีบปากเป็นการเตือน จางหยุนเม้มปากแน่น แต่พอสมองนึกถึงข้อตกลงที่คุยกันก็เริ่มตอบสนอง เผยปากออกมาน้อย ๆ อย่างไม่เต็มใจ ไม่นานก็แทรกสอดเข้าไป อึก… ลมหายใจของจางหยุนสับสนปั่นป่วน ยามเรียวลิ้นลูบไล้ตามเพดานปาก ท้องน้อยเกร็งวูบวาบ นัยน์ตาสีลูกปัดแห่งราตรีกาลเริ่มฉ่ำชื้น แน่นอนว่าไป๋ลู่เสียนเป็นฝ่ายไล่ต้อนพัวพัน เพลิดเพลินกับอุณหภูมิในร่างกายของอีกฝ่ายที่เริ่มสูงขึ้น จนกระทั่งรู้สึกถึงแรงบีบตรงช่วงบ่า ร่างตรงหน้าเริ่มหายใจติดขัดและไร้เรี่ยวแรง เขาถึงยอมผละออกอย่างเสียดาย อื้อ..น แฮ่ก… ลิ้นสีสดกวาดแลบเลียหยาดน้ำค้างตามริมฝีปากที่เผยออกหอบ ในอกของไป๋ลู่เสียนยามนี้เต้นแรงด้วยอารมณ์ความอันแสนจะน่าพิสมัย รอยยิ้มบนใบหน้าจึงยิ่งเบ่งบานอย่างงดงาม จนแม้แต่ทิวทัศน์รอบด้านยังมัวหมอง "จูบน่ะ... เขาทำกับแบบนี้" คำพูดนั้นไม่ได้เข้าหูคนถูกปั่นหัวจนไม่มีสติ ร่างกายอ่อนยวบราวกับของเหลวในอ้อมแขนของอีกคน นัยน์ตาฉ่ำชื้นจึงปรือขึ้นด้วยความฉงน… เล่นเอาผู้ถูกจ้องอดรู้สึกเครื่องติดขึ้นมานิด ๆ อยากทำให้ยุ่งเหยิงมันเสียตรงนี้… น่าเสียดายที่ไป๋ลู่เสียนยังมีเรื่องอื่นให้ต้องจัดการ "ถ้าเกิดรู้สึกเบื่อจะใช้ห้องหนังสือก็ได้ พื้นที่แทบทุกส่วนในบ้านอยู่ในขอบเขตของเธอเกือบทั้งหมด มีอะไรสงสัยตรงไหนก็ถามผู้หญิงที่สวมแว่นคนเมื่อครู่ดูแล้วกัน เธอเป็นผู้ดูแลใหญ่ของที่นี่ ฉันจะบอกเรื่องของเธอเอาไว้ให้ ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรไม่สะดวกใจ จะบอกผู้ชายที่เธอเจอทุกเช้านั่นก็ได้ ซ่งอี้เฉิงคือชื่อของเขา" จางหยุนฟังประโยคยาว ๆ นั่นก็เริ่มตั้งสติได้จึงโพล่งถามเรื่องที่ติดค้างอยู่ในใจไม่แพ้เรื่องครอบครัว "แล้วเรื่องมหา'ลัยล่ะ... ฉันยังเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัย Q อยู่นะ...!" หลังจากละล่ำละลักถามออกไปก็กลับมาหอบอ่อน ๆ ตอนนี้จางหยุนลืมเรื่องที่ว่า ตนกำลังนั่งบนตักใครสักคนไปโดยสมบูรณ์ ไป๋ลู่เสียนกลับมองท่าทางร้อนรนนั่นแล้วยิ้มน้อย ๆ ขณะพูดคำตอบแสนเรียบง่ายแต่เสมือนสานฟ้าผ่าลงลางใจของคนฟัง "ไปดร็อปซะ ฉันจะให้ซ่งอี้เฉิงพาเธอไปทำเรื่องพรุ่งนี้" สีหน้าของจางหยุนหมองลงเล็กน้อยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากตอบตกลง จากนั้นไป๋ลู่เสียนก็เป็นฝ่ายบอกลาก่อน คนที่ไม่มีอะไรจะทำอย่างจางหยุนจึงเลือกที่จะนั่งอยู่ต่อเพราะไม่อยากจะเอาแต่อุดอู้อยู่ในห้อง …คล้อยหลังร่างสูงโปร่งไปสักพัก หานจิ้งอี๋หรือสาวรับใช้คนเดิมก็ถือถาดคุ๊กกี้กับน้ำชาเดินเข้ามา ใบหน้าสดใสยิ้มแย้มกว้าง ดูไม่มีท่าทีจะสำนึกเรื่องที่เพิ่งถูกมารดาตำหนิไปแต่อย่างใด "ทานเยอะ ๆ นะคะ... อันนี้นายท่านฝากดิฉันมาบอกค่ะ" เธอโน้มตัวลงป้องปากในท่ากระซิบ เล่นเอาจางหยุนนิ่งไปหนึ่งอึดใจก่อนรับถาดมา คุ๊กกี้นมชิ้นพอดีคำหอมกลิ่นน้ำผึ้ง เมื่อกัดไปคำแรกรสชาติออกหวานน้อย ๆ กลิ่นน้ำผึ้งในโพรงปากทำให้เขารู้สึกดี ของหวานช่วยให้อารมณ์ซับซ้อนในตอนนี้ดีขึ้นมาไม่น้อยเลยจริง ๆ TBC.
أحدث فصل
เมฆาโอบหยก บทส่งท้าย
วันเวลาผ่านไป จางหยุนฝื้นตัวจากอาการบาดเจ็บทั้งหมดอย่างรวดเร็วจนเกือบหายดี ระหว่านี้ทั้งพ่อแม่และน้องสาวก็ค่อย ๆ เคยชินกับสภาพความเป็นอยู่ภายใต้เงื้อมมือของมาเฟียอย่างไป๋ลู่เสียนทีละนิดและถึงแม้จะไม่มีใครพูดอะไร ผู้ใหญ่ทั้งสองก็พอจะคาดเดาสถานการณ์ของลูกชายบุญธรรมได้แบบลาง ๆ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นพวกเขาก็ยังคงตกใจจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าจางหยุนของบ้านเขาเป็นคนรักของผู้ชายคนนั้นอยู่ดีในวันที่ลูกชายพาอีกฝ่ายมาสารภาพ สองสามีภรรยาช็อคจะแทบหมดสติ ซ้ำยังคิดอย่างแง่ลบว่าอาจกำลังโดนอีกฝ่ายบังคับขู่เข็ญ เพราะด้วยสถานภาพของลูกชายที่ตกเป็นรองในทุก ๆ ด้าน จึงไม่น่าเกิดความรู้สึกดี ๆ ด้วยได้เลยขณะที่คุณและคุณนายจางกำลังอึ้ง ต้นเหตุของความไม่สบายใจอย่างไป๋ลู่เสียนกลับยืนข้างกายจางหยุนโดยไร้ปากเสียง ปล่อยหน้าที่อธิบายความต่าง ๆ ให้เป็นของคนข้างกาย ก็ในเมื่อเจ้าตัวเป็นคนเดินมาบอกกับเขาว่าจะจัดการเอง แม้ในตอนแรกไป๋ลู่เสียนจะไม่เห็นความจำเป็นของการเปิดตัว แต่จะมีใครทนความหนักแน่นยืนหยัดเพื่อคนรักของชายคนรักได้กันล่ะ?เพราะอย่างนั้น วันนี้ไป๋ลู่เสียนจึงได้ทำตัวสงบ
เมฆาโอบหยก ตอนที่ 23 ถวิลหาทุกสัมผัส
อ่ะ... ฮ้าา อึก...เสียงครางอืออาตอบรับกับฝ่ามือที่ลากไล้ทั่วแผ่นอก เส้นขนปุยนุ่มละเอียดของผ้าขนหนูปัด ปายผ่านยอดนูนเต่งจนมันแข็งเป็นไตจางหยุนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจขณะหอบสั่น ยามปลายนิ้วเกลี้ยงเกลาราวกับหยกมันแพะคีบเอายอดถันขึ้นมาบีบขยี้ฮิ๊ก...ร่างของเขาบิดเร้าด้วยอารามเสียดเสียว มือขวากำจิกลงบนผืนผ้าปูหวังระบายความอึดอัด ก่อนจะได้คนเหนือกายลูบไหล่ปลอบร่างเกือบเปลือยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้างามล้ำอยู่ห่างเพียงแค่คืบ ปลายจมูกของทั้งสองเคลื่อนเข้าหากัน สัมผัสเปียกชื้นทาบทับลงมาบนอวัยวะเดียวกัน เรียวลิ้นร้อนกวาดต้อนไปทั่วทั้งโพรงปาก เป็นจูบที่ลุกล้ำเรียกร้องอย่างเอาแต่ใจจนช่วงล่างเปียกแฉะเรียวขาของจางหยุนอ้ากว้าง มีไป๋ลู่เสียนแทรกกลางอยู่ระหว่างนั้น ท่อนลำแข็งขึงพองขยายและเหยียดออก ดุนดันช่วงท้องใกล้กับบริเวณที่มีผ้าก๊อซปิดแผลไว้ หยาดเมือกสีใสไหลหยดลงบนแอ่งสะดืออ่าา...ไป๋ลู่เสียนยืดตัวขึ้นผิดกับบั้นเอวที่ยังคงขยับเสียดสี ใบหน้าสะสวยปรากฏริ้วสีแดงพาดผ่าน นัยน์ตาสีน้ำหมึกคู่งามพลันมืดครึ้ม ทอดมองภาพร่างตรงหน้าที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ในสภาวะก้ำกึ่งระหว่างอยากทำตัวมีจิตสำนึกกับช่างแม่ง- กายแ
เมฆาโอบหยก ตอนที่ 22 ร้างรามานาน
แพขนตายาวหนาขยับไหว มันหรี่ลงอย่างช้า ๆ ขณะมอง เขารอจนอีกคนทานเสร็จแล้วจึงยื่นยาให้ จิตสำนึกอันน้อยนิดค่อย ๆ ดึงไป๋ลู่เสียนให้กลับมานั่งหลังตรง"เธอควรนอนพักสักอีกหน่อย"จางหยุนเอนหลังในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนมองไป๋ลู่เสียนคอยจัดการทุกอย่างให้ คงเพราะนอนมานานเกินไป บวกกับเพิ่งรู้สึกตัวจากฝันร้ายเขาจึงส่ายหัว "ยังไม่ง่วง"เล่นเอาภายในใจของไป๋ลู่เสียนร่ำ ๆ จะรังแกคนป่วยขึ้นมาให้ได้ แต่ไม่ทันคิดไปไกลคนบนเตียงก็พูดต่อ "แล้วนาย เอ่อ... ไม่ไปหาอะไรทานบ้างเหรอ"คนฟังแย้มยิ้มมุมปาก คำว่าไม่หิวติดค้างอยู่บนริมฝีปากที่เปิดออก ก่อนจะหุบลงเมื่อมองหน้าของจางหยุนแล้ว…ไปก็ได้...ชายหนุ่มออกจากห้องอย่างอิดออด ไม่นานทีมพยาบาลก็มาจัดการถอดสายต่าง ๆ บนร่างกายออกให้ ทำเอาจางหยุนรู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อย คล้อยหลังเสียงปิดประตู บานประตูก็เปิดขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว เป็นคุณและคุณนายจางที่เข้ามาจางหยุนทั้งแปลกใจทั้งดีใจ ไม่คิดว่าจะได้เจอกับอีกฝ่ายเร็วขนาดนี้ ทั้งสองมาถึงก็ก้มหัวขอโทษ บอกเล่าถึงความรู้สึกผิดต่าง ๆ นานา ทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจางลงเล็กน้อยคนบนเตียงทำเพียงรับฟังอย่างสงบตั้งแต่ตอนจนจบ ไม่ได้มีปฏิก
เมฆาโอบหยก ตอนที่ 21 ความในใจของคนเห็นแก่ตัว
ผ่านไป 2 วันเต็ม จางหยุนฟื้นอีกทีก็ช่วงเที่ยงของวันมะรืน แม้จะลืมตาขึ้นมาแล้วแต่สติกลับยังตามมาไม่ครบถ้วนดี ทำได้คือปรือตามองเพดานอยู่เป็นพักกว่าจะรู้สึกว่าช่างคุ้นเคย เวลาผ่านก็รู้สึกว่าปวดกระบอกตามาก จนต้องยกมือขึ้นคลึงเบา ๆ รอบเปลือกตาตาฉันคงบวมเป็นปลาทองแล้วมั้ง?แม้จะไม่รู้สึกถึงคราบน้ำตาแต่จางหยุนที่พอจะจดจำความฝันได้ก็ถอนหายใจออกโดยปกติแล้วเขามักจะรักษาเนื้อรักษาตัวให้ตนนั้นแข็งแรงอยู่เสมอ เพราะไม่อยากประสบกับฝันแบบนั้นเวลาป่วยไข้ ไม่ว่าโลกแห่งความจริงเขาจะเป็นชายหนุ่มที่เข้มแข็งเพียงใด แต่ในโลกแห่งความฝันเขากลับเป็นได้แค่เด็กหนุ่มที่อ่อนแอคนเดิม เป็นแค่เมฆในวัย 16 ปีที่ถูกทิ้งให้เคว้งคว้าง โดดเดี่ยว และไร้กำลังจะหยัดยืน...ทั้งที่ฉันจำหน้าพวกคนที่ขายฉันไม่ได้ด้วยซ้ำในขณะที่เพิ่งจะเค้นหัวเราะภายในใจ ดวงตาคมเฉี่ยวพลันลืมขึ้น เพราะรู้สึกได้ถึงสัมผัสแปลก ๆ บนหลังมือขวา เขาพลิกมันเพื่อมองดู เห็นเป็นเข็มสายน้ำเกลือที่แปะไว้ในหัวถึงเพิ่งระลึกได้อ่า... ใช่ ฉันถูกเล่นงานนี่นาพอนึกได้ดังนั้นก็เริ่มตามหาเส้นประสาทของมือซ้าย ปรากฏว่ายังรู้สึกอยู่ เพียงแต่ข้อมือมันปวดจนล้มเลิกความคิดท
เมฆาโอบหยก ตอนที่ 20 ผู้ไม่อาจตื่นจากฝันร้าย
ก่อนหน้านั้นเล็กน้อย จางหยุนพาน้องสาวลัดเลาะมาเรื่อย ๆ จนมาเจอกับห้อง ๆ หนึ่ง ที่ด้านหลังประตูบานนั้นมีเสียงดังโครมคราม ทำเอาผู้เป็นพี่ชายหยุดฝีเท้าไม่กล้าไปต่อ แต่เบื้องหน้านั้นเป็นตันอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่กำลังลังเลแว่วเสียงคุ้นเคยพลันลอดออกมาให้ยินหู ทำเอาเจ้าตัวยืนตัวแข็งทื่อดวงตาเบิกกว้างไม่กล้าเชื่อใจหูของตัวเอง "พี่ชาย...?" จางหยุนกระพริบดวงตาเพื่อเรียกสติ ขณะก้มลงมองน้องสาว เขาปล่อยมือพลางย่อตัวลงเพื่อให้ใบหน้าของตนอยู่ในระดับเดียวกัน "รอพี่แป๊บนึงนะ" หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความประหม่า แต่เพื่อเป็นการยืนยันข้อสันนิษฐานของตัวเอง ห้องนี้เป็นทางเชื่อมไม่ผิดแน่ อย่างไรเสียก็ต้องผ่านทางนี้อยู่แล้ว ตลอดทางที่มาก็ปลอดคน หากจะมีใครโผล่มาด้านหลังได้ ก็มีแต่ต้องปีนหน้าต่างเข้ามาเท่านั้น เขาจึงวางใจที่จะปล่อยน้องสาวให้อยู่คนเดียวเป็นการชั่วคราว มือขวาที่เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งเกรอะกรัง ค่อย ๆ ผลักประดูเปิดเข้าไปด้วยความระมัดระวัง เห็นกลุ่มคนที่กำลังปะทะกัน และเหนือสิ่งอื่นใดเมื่อมองไปยังใจกลางห้อง ภาพตรงหน้าทำเอาจางหยุนแทบจะไม่เชื่อสายตา !? บานประตูถูกผลักเปิดอ้า เขาเผลอก้าวเท้
เมฆาโอบหยก ตอนที่ 19 เพิ่งรู้ใจ
"พี่ชาย!"ร่างเล็กผลุนผลันเข้าหาอ้อมอกของคนพี่ ชายหนุ่มจึงย่อตัวลงให้เธอกอดได้ถนัดถนี่ ส่วนตัวเองเพียงนำมือข้างที่ยังพอเหลือแรงโอบประคองหัวทุยน้อย ๆ ไว้อย่างทะนุถนอม แนบเรียวปากจูบประโลมขวัญผมคนตัวเล็ก เป็นการปลอบที่ได้ผลทั้งตัวเองและคนตรงหน้าเมื่อสำรวจแบบคร่าว ๆ แล้วว่าน้องสาวของตนไม่เป็นอะไร น้ำหนักที่ถ่วงเอาไว้ภายในอกถึงค่อยเบาบางลง"ซินเอ๋อร์ของพี่ไม่เป็นไรแล้วนะ... พี่ชายมาช่วยเธอแล้ว... เห็นไหม?"จางหยุนพูดช้า ๆ ในขณะเดียวกันก็ฝืนกลืนก้อนบางอย่างที่ถูกดันมาจุกอยู่บริเวณลำคอ ความรู้สึกของกระบอกตาที่ค่อย ๆ ร้อนผ่าว ทำให้เขาต้องหยุดแล้วสูดลมหายใจ กระพริบตาถี่ ๆ ไล่อารมณ์อ่อนไหว พลางเม้มปากแน่นเพราะหากหลุดแสดงความอ่อนไหวออกมาตอนนี้ ที่ปลอบเหยาซินไปจะไม่มีความหมาย หลังจากย้ำกับตัวเองเสร็จแล้วจึงผละออก สองพี่น้องที่ไม่ได้ความเกี่ยวข้องทางสายเลือดมองหน้ากันตาแดงก่ำ!!จางเหยาซินมองเห็นสภาพอาภัพของพี่ชายเธอแล้วก็เม้มปากแน่น อยากร้องไห้ออกมาดัง ๆ แต่เพราะกลัวว่าพี่จะเหนื่อยต้องค่อยปลอยเธออีก เลยพยายามกลั้นไว้สุดฤทธิ์จนหน้าแดง เค้นเสียงพูดได้ไม่กี่คำก็ต้องแบะปาก ก่อนจะฮึบ ๆ ไว้"หยุนหยุ
เมฆาโอบหยก ตอนที่ 16 คนรัก
พวกจางหยุนถูกบังคับพามาขึ้นรถคันหนึ่งที่จอดรออยู่ เมื่อถึงจุดหมายกลับถูกจับแยกกับครอบครัว ตอนแรงจางหยุนขัดขืนไม่ยินยอม แต่นั่นมันก็เปล่าประโยชน์ สุดท้ายพวกพ่อแม่ก็ถูกคุมตัวไปไว้อีกที่ ส่วนตัวเขาถูกหนุ่มหัวสีพาตัวมาหยุดอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนหนึ่งจางหยุนกัดฟันตั้งสติ แสร้งทำเป็นว่าสงบนิ่งแล้วเงยหน้าขึ้
آخر تحديث : 2026-03-17เมฆาโอบหยก ตอนที่ 18 เหตุผลที่ล้มไม่ได้
ก่อนหน้านี้สักพักใหญ่หยางเล่อหานได้ทำการเจรจากับเจ้าคนเฝ้าประตู โดยเสนอให้ทางนั้นไปเดินเล่นก่อนเพื่อที่ตัวเขาจะได้ทำการสำรวจของเล่นชิ้นโปรดของไป๋ลู่เสียน ด้วยความที่ต่างฝ่ายต่างเป็นคนประเภทเดียวกัน ข้อตกลงจึงผ่านไปได้ด้วยดี ชายคนเฝ้าประตูเหลือบมองเข้าไปด้านในผ่านช่องที่แง้มเปิดออก บนร่างที่กำลังหล
آخر تحديث : 2026-03-17เมฆาโอบหยก ตอนที่ 10 เริ่มเคลื่อนไหว
ทั้งที่เมื่อคืนสุดเหวี่ยงเสียขนาดนั้นจางหยุนกลับยังเหลือแรงเปิดเปลือกตา แสงทองอ่อนลอดม่านทึบบ่งบอกว่าตอนนี้คงเป็นในยามเช้า เมื่อขยับตัวก็รู้สึกได้ถึงแรงกดทับตรงช่วงท้อง ปรากฏว่านั่นเป็นท่อนแขนของไป๋ลู่เสียนที่ยังไม่ตื่นจากบรรทม…จางหยุนพลิกหน้ามองด้านข้าง เห็นเสี้ยวหน้างามถูกแสงแดดสายหนึ่งสาดกระทบ
آخر تحديث : 2026-03-17เมฆาโอบหยก ตอนที่ 17 คนชั่วที่มีหัวใจ
สือเจวี๋ยเดินย่ำหิมะฝ่าความหนาวเหน็บบาดผิวมาหยุดอยู่ตรงหน้าคฤหาสน์ตระกูลไป๋ ใบหน้าซีดเผือดเพียงมองสิ่งปลูกสร้างที่แทบไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยจากในความทรงจำ... วันนั้นเมื่อ 9 ปีก่อนหนาวแบบนี้...คืนนั้นเด็กหนุมถูกมารดาปลุกให้ตื่นตอนกลางดึกด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา พร้อมด้วยคำประกาศชวนช็อคจนตั
آخر تحديث : 2026-03-17
قد تعجبك أيضًا
ของเล่นของไนต์
แว่นมอลต์10.0K وجهات النظرBad Love ของหวงคาสโนว่า (Set ทายาทมาเฟีย)
ณดารินทร์32.7K وجهات النظرพิษรักร้ายหมอมาเฟีย
Spypink10.0K وجهات النظرกรงขังรักคุณหมอ Hot Nerd
ณดารินทร์24.0K وجهات النظرคลั่งรักเฮียวาคิม
นามปากกา อายดอลลี่5.9K وجهات النظرหนี้รักนายมาเฟีย
ไรท์มาย251 وجهات النظرชังรักมาเฟีย
หอมชา89 وجهات النظرไม่เคยคิดรัก
เกี้ยวเกล้า609 وجهات النظر
