ตอนที่ 6 ร้อนรุ่ม

ซ่งอี้เฉิงไม่ปล่อยให้ความเงียบดำเนินไปนาน รีบพูดเสนอร้านที่ตนรู้จักขึ้นมาทันที

ทางด้านของจางหยุนที่เพิ่งจะถูกลวนลามมาหมาด ๆ สีหน้าจึงไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก แต่ก็แอบขอบคุณซ่งอี้เฉิงอยู่ในใจ ด้วยความที่อยากจะลดความรู้สึกประหม่าบวกกับที่ว่าก็รู้จักร้านนี้เช่นกันจึงพูดต่อประโยคไป

"ร้านนั้นผมก็รู้จักเคยไปกินกับเพื่อนบ่อย ๆ ตอนเรียนอยู่... ร้านมันใกล้ ๆ นี้เองด้วย..."

ซ่งอี้เฉิงที่เห็นดังนั้นก็รับลูกโต้ของเด็กหนุ่มเอาไว้ได้อย่างสวยงาม

"งั้นดีเลยถ้าไม่มีใครค้านก็ตกลงตามนี้!"

ทึกทักเอาเองเสร็จสรรพโดยไม่ถามผู้เป็นนายเลยสักนิด แต่จากประสบการณ์ที่ทำงานร่วมกันมาหากไม่ตอบส่วนใหญ่ก็คือได้นั่นแหละ จึงหันไปบอกเส้นทางกับเสี่ยวลี่ที่กลั้นใจรอจังหวะนี้อยู่นานแล้ว เธอตอบรับอย่างแข็งขันพลางก็หักพวงมาลัยเลี้ยวไปตามทิศทางดังกล่าวทันที

ท่ามกลางบรรยากาศที่กลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง ไป๋ลู่เสียนเหลือบมองคนด้านข้าง เมื่อเห็นว่ามีสีหน้าผ่อนคลายลงแล้ว ก็ไม่ได้เปิดปากพูดค้านอะไรออกไป

เมื่อมาถึง ตัวร้านก็ไม่ใช่ร้านอาหารหรูหราอะไรออกไปทางแนวมีประวัติยาวนาน แต่ภายในยังคงความสะอาดสะอ้านเรียบง่ายเป็นสัดเป็นส่วนดี เพราะเวลานี้เลยช่วงพักกลางวันมาพอสมควรแล้ว ภายในจึงค่อนข้างโล่ง

ซ่งอี้เฉิงเดินนำทุกคนเข้ามาอย่างคุ้นเคย เลือกที่นั่งเป็นมุมหนึ่งของร้านที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวหน่อย จางหยุนเห็นอย่างนั้นก็อดเอ่ยปากถามออกมาไม่ได้

"ลุงมาบ่อยเหรอ.."

เพราะจะว่าไปเขาก็เรียนมหาวิทยาลัยนี้มาพอสมควร มาร้านนี้ก็ออกบ่อยแต่ไม่ยักกะนึกออกว่าเคยเจอกัน

"แกก็มาบ่อยเรอะ?"

จากนั้นก็เริ่มยาว ด้วยความที่โลกกลมและคาดไม่ถึงในหลาย ๆ ความหมาย ทั้งสองเป็นตัวตั้งตัวตีในการสั่งอาหาร พูดคุยเรื่องต่าง ๆ กันตั้งแต่เมนูที่ชอบจนกระทั่งอาหารมาก็ยังจ้อกันไม่หยุด แรก ๆ ก็เป็นเรื่องทั่วไปอาจจะเพราะคุยกันถูกคอ บทสนทนาจึงไหลลื่นไปต่อได้ง่าย

"อีกไม่กี่ปีเด็กนั่นก็ต้องเข้ามหา’ ลัยแล้วแท้ ๆ ... ยังทำตัวไม่เป็นโล้เป็นพาย แต่พอได้เห็นเสี่ยวหยุนที่เพิ่งจะมาอยู่จีนได้ไม่กี่ปีเริ่มจากศูนย์ยังมาได้ไกลขนาดนี้ ข้าก็ชักจะเริ่มมีความหวัง ว่าก็ว่าเถอะ เกรดของเจ้าเด็กนั่นก็พอไปวัดไปวาได้แท้ ๆ ทำไมกัน..."

แล้วตอนนี้ก็มาลงเอยด้วยการบ่นลูกชายแทน แต่จางหยุนกลับยิ่งผ่อนคลายมีชีวิตชีวาขึ้นมาผิดหูผิดตา

ไป๋ลู่เสียนหรี่ตามองบรรยากาศที่เรียกได้ว่า 'ไม่อาจแทรกกลางได้' ของทั้งคู่อยู่เงียบ ๆ พลางตักอาหารเข้าปากพอเป็นพิธี จางหยุนในตอนนี้ราวกับดอกไม้เฉี่ยวเฉาที่ได้รับการรดน้ำ จึงไม่ได้เอ่ยแทรกอะไรออกไปพลางคิดว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ไม่เลวนัก

ในส่วนของเสี่ยวลี่ที่ทำตัวเป็นอากาศมาตั้งแต่บนรถแล้วก็ยังคงทำเช่นนั้นต่อไป ลุงอี้เฉิงที่เป็นญาติห่าง ๆ ของเธอซ้ำยังเป็นคนสนิทของบอส การได้ร่วมโต๊ะอาหารด้วยก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ ส่วนตัวเธอนั้นเป็นแค่คนขับรถ เดิมทีแล้วไม่ควรจะมานั่งอยู่ตรงนี้เสียด้วยซ้ำ แต่เป็นเพราะคุณชายจางเรียกเธอเอาไว้ตอนกำลังจะปลีกตัวไป ทำให้ตอนนี้เธอกำลังตักข้าวเข้าปากอย่างไม่รู้รสเลยสักนิด

ทั้งสองที่อยู่ร่วมโต๊ะกับเจ้านานแล้วยังทำตัวปกติอยู่ได้ ซ้ำยังทำเหมือนกับเจ้าไม่มีตัวตนนี่ช่างน่านับถือจริง ๆ

ขากลับซ่งอี้เฉิงก็มาขอตัวแยกออกไปก่อน เพราะทางโรงเรียนติดต่อมาว่าลูกชายตัวดีดูเหมือนจะก่อเรื่องอะไรอีกแล้ว ทำให้ในรถเหลือกันแค่สามคน คือจางหยุน ไป๋ลู่เสียนแล้วก็เสี่ยวลี่ ซึ่งคนหลังนั้นฝึกวิทยายุทธไร้กายาจนชำนิชำนาญแล้ว...

เมื่อกลับขึ้นรถจางหยุนเริ่มกลับมานั่งตัวเกร็งอีกครั้ง แต่คราวนี้ไป๋ลู่เสียนไม่ได้ลงมือทำอะไรหยาบคายอีก เพียงปล่อยให้เขาระแวงไปตลอดทาง...

จนกระทั่งกลับถึงบ้าน ไป๋ลู่เสียงก็จัดการวาดวงแขนโอบรอบบ่า พาคนข้างกายกลับเข้าเรือนหลักไป

จางหยุนเดินตามอย่างอึดอัด กลับถูกพามาห้องห้องหนึ่ง ที่ภายในเต็มไปด้วยชั้นหนังสือตั้งเรียงราย คาดว่าคงเป็นห้องหนังสือที่เจ้าตัวเคยพูดถึงนั้นเอง และเป็นครั้งแรกที่จางหยุนได้มาเยือน อีกฝ่ายได้ฤกษ์ปล่อยตัวเขา แล้วเดินเข้าไปนั่งยังโต๊ะทำงานประจำตน ทิ้งให้จางหยุนที่เพิ่งเตรียมใจยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้น

ไอ้... เชี่ยนี่...

เขาเม้าปากแต่แผ่นหลังก็เริ่มผ่อนคลายความตึงเครียด ร่างปราดเปรียวหันซ้ายแลขวาอย่างคนไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี จากนั้นจึงชำเลืองมองทางคนนำทาง ที่ตอนนี้เข้าโหมดทำงานโดยสมบูรณ์แล้ว ก็ตัดสินใจว่าจะลองหาหนังสืออ่าน

เขามองดูชั้นหนังสือทำจากไม้ที่ดูมีอายุพอสมควร แต่ก็ยังสะอาดสะอ้าน ปลายนิ้วไล่ตามสันปกที่มีป้ายเขียนบอกประเภทไว้อย่างชัดเจน แทบไม่ต่างไปจากห้องสมุดในมหาวิทยาลัย Q เลยสักนิด ต่างกันแค่ขนาดกระทัดรัดกว่า แต่ถึงอย่างนั้นก็มีพื้นที่ใช้สอยไม่น้อยทีเดียว

ดูไปดูมาก็สะดุดตาเข้ากับปกหนังสือที่ไม่เข้าพวก เมื่อหยิบออกมาดู ปรากฏว่าเป็นประเภทหนังสือนิทานภาพก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกคาดไม่ถึง… เขาสอดส่ายสายตามองไปทางทิศที่ชายหนุ่มนั่งทำงานอยู่ก่อนเปิดหนังสือภาพ ภายในเป็นเนื้อหาแนวนิทานเด็กลายเส้นดินสอดูน่ารัก ช่างไม่เข้ากับภาพลักษณ์มาเฟียใหญ่เอาเสียเลย…

ฮึ.. จางหยุนหลุดยิ้มขำอย่างอดไม่ได้ แล้วส่ายหน้า ก่อนกลับมาสนแค่หนังสือภาพที่อยู่ในมือ…

แต่สงสัยความล้าสะสมจะเข้าเล่นงาน พอจิตใจได้ผ่อนคลายร่างกายก็เริ่มเข้าสู่โหมดพักตามระเบียบ จางหยุนเอนตัวลงบนเก้าอี้ไม้บุนวมนุ่ม ๆ ตัวหนึ่ง ไม่นานเสียงลมหายใจเขาก็กลายเป็นสม่ำเสมอ...

ไป๋ลู่เสียนนั่งจัดการพวกงานเอกสารตั้งแต่บ่ายจรดเย็น เมื่อเขาเงยหน้า ท้องฟ้าภายนอกเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว สายตาของเขาเริ่มสอดหา แต่กลับไม่พบคนที่ควรจะอยู่ในครรลองสายตา ความสงสัยปะทุขึ้น ณ กลางอก แต่อย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่มีทางออกไปไหนโดยที่ตนไม่รู้ตัวได้อยู่แล้ว จึงหยัดตัวขึ้นแล้วออกตามหา

ใช้เวลาไม่นานก็หาเจอ ร่างของจางหยุนทอดตัวตามแนวโค้งของเก้าอี้ราวกับแมวนอนหวด ดูไร้กระดูกและผ่อนคลาย บนอกยังมีหนังสือปกคุ้นตาเล่มหนึ่งวางพาดอยู่ เขาหลุบตามองมันสักครู่ ไม่จำเป็นต้องค้นหาในความทรงจำ ภาพของอดีตก็ถูกกระทุ้งขึ้น ช่างเป็นร่องรอยความทรงจำอันน่าขยะแขยง

‘แม่รักลูกนะ…’

มุมปากเรียบสนิทค่อย ๆ ยกเหยียดเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน เพียงไม่นานก็กลับมาเรียบเฉย

" ... "

ไป๋ลู่เสียนในตอนนี้ไม่ได้ทำหน้าแบบไหนเป็นพิเศษ สองนิ้วคีบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาอย่างเบามือแล้วนำมันกลับคืนที่ อีกฝ่ายยังคงไม่มีท่าทีว่าจะตื่นแต่อย่างใด ไร้วี่แววที่จะสะดุ้งขึ้นมาแบบในคืนนั้น...

เข้าใกล้ตั้งขนาดนี้ก็ยังไม่ตื่นช่างไม่รู้จักระวังตัว...

ไม่นานสายตาก็เลื่อนมายังแขนข้างที่ได้รับบาดเจ็บ เขายืนนิ่งไปสักครู่...

หานจิ้งอี๋เดินยกถาดของว่างมาให้ เธอเคาะประตูห้องหนังสือพลางเบี่ยงกายมารอด้านข้าง มองถาดที่มีปริมาณมากกว่าปกติพลางยิ้มอย่างสดใสกับตัวเอง

เห็นว่าคุณชายชอบคุกกี้ที่เธออบคราวนั้นมาก คราวนี้เธอจึงตั้งใจนำมาให้เขาโดยเฉพาะ แต่ก็ไม่กล้าข้ามหน้าข้ามตาเจ้านาย จึงได้แต่ทำมาเพิ่มให้เยอะหน่อย

โดยปกติแล้วห้องสมุดจะเป็นเขตหวงห้าม หากไม่ใช่คนที่ได้รับอนุญาตก็ไม่มีใครสามารถเข้าออกได้โดยพละการ ผู้ที่มีสิทธิเข้าห้องนี้เป็นปกติจะมีเพียงนายท่าน ลุงซ่ง แล้วก็แม่ของเธอยามถึงเวลาทำความสะอาดเท่านั้นเอง

อืม.. ตอนนี้ก็ต้องเพิ่มคุณชายเข้าไปด้วยอีกหนึ่งคนสินะ

สาวน้อยขบคิดพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องที่ต้องรอนานแต่อย่างใด…

แต่สงสัยจะคิดอะไรเพลินไปหน่อย เมื่อประตูเปิดออก ร่างของสาวน้อยจึงสะดุ้งโหยงเพราะไม่ทันตั้งตัว โชคดีที่ยังประคองถาดเอาไว้ได้ แม้หัวใจใกล้แล้วจะหลุดออกมาเต้นแซมบ้าข้างนอกไปวูบหนึ่งก็ตามที

หญิงสาวโค้งคำนับอย่างลุกลี้ลุกลน จากนั้นจึงทำท่าจะยื่นถาดไปให้ก่อนสังเกตเห็น… ร่างในอ้อมแขนของนายท่านกำลังหลับปุ๊ยถึงอ้าปากค้าง

กระทั่งไป๋ลู่เสียนส่งยิ้มสวยงามมาให้ หล่อนถึงได้สติกระวีกระวาดเดินนำไปเปิดประตูห้องนอน ด้วยความที่กลัวว่าจะเผลอทำเสียงดังจนคุณชายในอ้อมแขนสะดุ้งตื่น จึงพยายามก้าวเท้าให้ไร้เสียงอย่างที่สุด ท่าทางที่แสดงออกจึงดูตลกเล็กน้อย

ไป๋ลู่เสียนเดินเข้าห้องนอนมาด้วยฝีเท้าอันมั่นคง ก่อนวางร่างที่ยังคงไม่มีท่าทีว่าจะคืนสติลงบนเตียง เสร็จแล้วจึงหันมารับถาดของว่างจากหญิงสาว นำมาวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง

สาวรับใช้ที่รู้ตัวว่าหมดหน้าที่ก็รีบร้อนจากไปอย่างรู้งาน

อือ... อ

จางหยุนตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกวูบหวิวบริเวรท้องน้อย เนื่องจากร่างกายกำลังถูก 'เล็มเลีย' เขาจับต้นชนปลายไม่ถูก สักพักความทรงจำสุดท้ายก่อนภาพจะตัดไปก็แล่นกลับเข้ามา...

ไป๋ลู่เสียนที่กำลังจูบซับไปตามต้นขาด้านใน เหลือบมาเห็นร่างด้านใต้ที่กำลังสะลึมสะลือตื่นจึงผละออก วางท่อนขาของเด็กหนุ่มลงกันเตียง พลางกระเถิบตัวขึ้นคร่อมตรงช่วงอก แต่ไม่ได้ลงน้ำหนักทับลงไป ทำเพียงยกกายจ่อแท่งเนื้อไร้สิ่งปกปิดตรงหน้าของจางหยุนก็เท่านั้น

"เลียมันทีสิ"

เมื่อสติกลับมาครบถ้วนภาพตรงหน้าจึงกระจ่างชัดเต็มสองตา จางหยุนเริ่มการผลักไสอีกฝ่ายทันทีโดยสัญชาตญาณ

"ทำบ้าอะไรห๊ะ!? ไอ้คนฉวยโอกาส!"

แม้จะพยายามเบือนหน้าหนีแต่ก็ยังถูกปลายหัวร้อนผ่าวทิ่มไถปาดผ่านไปมาบริเวณพวงแก้ม สัมผัสอุ่น ๆ ของเมือกหล่อลื่นทำเอาเส้นขนทั่วร่างพากันลุกชัน

"เธอดูไม่น่าใช่คนความจำสั้นนะ ต้องให้ฉันทวนข้อตกลงของเราไหม?"

เมื่อถูกตักเตือนจางหยุนจึงกัดฟัน แต่ก็ยอมที่จะหยุดนิ่ง หลังใช้เวลาทำใจอยู่สักพักถึงเบนสายตามาที่ส่วนปลายหัว มองดูเม็ดมุกที่ปลายหัวบานขณะเผลอกลืนน้ำลาย ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาของเจ้าของมัน ใบหน้าหล่อเหลาก็ยิ่งร้อนผ่าว

เขาเม้มปากกลั้นใจพูดด้วยเสียงอันเบาหวิว...

"ฉันทำไม่เป็น..." พลางเบือนหน้าหนี ไป๋ลู่เสียนกลับทำเพียงหัวเราะแผ่วอย่างไม่ถือสา แล้วพูดแนะนำด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

"งั้นค่อย ๆ เริ่มจากส่วนปลายก่อน แลบลิ้นเธอออกมาสิ... แบบนั้น... อ่าา อย่าให้โดนฟัน... ห่อลิ้นด้วย อืมม อย่างนั้น ...ดี... "

จางหยุนค่อย ๆ เผยปลายลิ้นตามคำแนะนำ เริ่มจากส่วนหัว... รสชาติฝาดลิ้นและกลิ่นคาวประหลาดทำเอาเขารู้สึกเวียนหัว แต่ก็พยายามกล้ำกลืนฝืนมันลงไป ลิ้นนุ่มห่อตัวตามคำพูด ออกแรงดูดอย่างเงอะงะและไม่ประสา ช่างน่ารักจนไป๋ลู่เสียนนึกอยากจับกระแทกเสียให้หนำใจ..

ชายหนุ่มค่อย ๆ ผ่อนคลาย สอดมือประคองส่วนหัวก่อนยกตัวสอดสะโพกแทรกแก่นกายเข้าลึกจนถึงคอ

อ๊อก-!

คนด้านใต้เริ่มกลายเป็นสำลัก หางตาเปียกชื้นหลังรินหยาดน้ำใส่ด้วยความทรมาน ในอกเต็มความอึดอัดจากอาการขาดอากาศ จึงเริ่มทุบฟาดไปที่ต้นขาของอีกคน

อึก.. ค่อก-

ไป๋ลู่เสียนถอดถอนใจพลางถอนแก่นกายออก ร่างตรงหน้าจึงไอโคลกคลากน้ำหูน้ำตาไหลไม่หยุด

"แค่ก-!"

กว่าจะหายจากอาการสำลักไอชายหนุ่มกลับถอยร่นไปตรงหน้าขา ไม่ทันได้ตั้งตัวเตรียมใจ อีกฝ่ายกลับเริ่มรวบท่อนขาของตนขึ้น หางตาฉ่ำชื้นสั่นระริก เมื่อร่างกายดันจดจำความรู้สึกที่ยังคงฝังใจ ปากสั่นกลืนคำด่า ทว่าแม้แต่คำร้องห้ามก็กลับหายไปด้วยเช่นกัน

"ดะ... "

ลมหายใจของจางหยุนสับสนยุ่งเหยิง จนหน้าอกรู้สึกปวดแปล๊บ รู้ดีว่าต้องทำตามข้อตกลงแต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟังคำสั่ง ใจประหวั่นถึงค่ำคืนนั้น ความรู้สึกราวกับร่างกายแตกเป็นเสี่ยง แจ่มชัดจนพลั้งเผลอปฏิเสธ

“ค่อย ๆ หายใจ”

เขาทำไมได้..

สมองของจางหยุนเกิดชาหนึบ ร่างกายเครียดเกร็งจนสั่นระริก จนกระทั่งถูกมือใหญ่เชยคางขึ้นมา

จางหยุนฝืนปรือตามองตรงหน้ากลับพร่ามัวจนย่ำแย่

“อ่ะ…”

เสียงสั่นเครือถูกเรียวปากบางประกบปิดไว้ ด้วยความตกใจ ร่างกายที่สั่นสะท้านถึงกับหยุดนิ่ง เขาเปิดปากเพื่อโกยอากาศเข้าปอด เรียวลิ้นร้อนก็ดันแทรกในนาทีนั้น มันรุกรานแต่ก็แฝงไว้ด้วยความปลอบโยน

เม็ดมุกกลิ้งหยดจากหางตา ความรู้สึกชาหลอมเหลวร่างของเขาจนอ่อนยวบ

มือของจางหยุนเกาะเกี่ยวลำคอของอีกฝ่ายไว้ราวกับหาหลักยึด ท้องน้อยปั่นป่วนซ่านเสียว เป็นความรู้สึกที่อธิบายได้ยาก เมื่ออีกฝ่ายผละปากออก ตัวเขาก็อ่อนยวบอย่างหมดแรงไปเสียแล้ว

แฮ่ก… ฮ่าา

จางหยุนทิ้งหัวลงกับหมอน ปากชื้นเผยออกตักตวงอากาศที่เคยขาดหาย ไม่ได้รู้สึกแน่นหน้าอกเหมือนในตอนแรกแล้ว แต่ในหัวยังคงมึน ๆ ไร้เรี่ยวแรงราวกับถูกสูบพลัง

“เธอยังไม่ฟื้นตัวดี เพราะงั้นฉันจะทำแค่ภายนอกแบบคืนก่อน ไม่ได้จะฝืนตัวเธอแบบวันนั้น”

คำกระซิบปลอบที่แม้แต่ตัวไป๋ลู่เสียนเองก็ไม่อาจเข้าใจ แต่เมื่อเห็นร่างตรงหน้าเริ่มผ่อนคลาย ไม่รู้ทำไมหัวใจของเขาถึงได้รู้สึกเบานัก

มือแกร่งจัดการรวบเรียวขาตึงแน่นพาดไหล่ซ้าย เห็นคนด้านใต้ขยับหยุกหยิก ใบหน้าซับสีเลือดก็มองตรงมา

อ่อยกันหรือ…?

ทั้งที่ตัวเขาพยายามแล้วที่จะสะกดความร้อนรุ่ม แต่แท่งเนื้อที่พาดอยู่ตรงร่องอุ่นกลับอยากดุนแทกสอดมันทั้งอย่างนั้น

“สายตาของเธอทำฉันลำบากใจจริง ๆ”

คนงามทำท่าถอนหายใจ ไม่ได้ไขข้อสงสัยให้แก่คนที่ทำหน้าฉงน สะโพกสอบกดแท่นร้อนใส่ร่องต้นขา หลับตาจิตนาการว่ากำลังทำรักกับรูด้านใต้

จางหยุนถูกอีกฝ่ายกกกอดไว้ ขณะโถมกายเข้าใส่ไม่มียั้ง ทั้งหยาบโลน หื่นกระหายและชวนใจว้าวุ่น

ร่างของเขาสั่นคลอนตามแรงกระแทก ผิวหนังอ่อนถูกเสียดสีจนร้อนผ่าว เขาเผลอหนีบขาเข้าหากัน รับรู้ถึงลมหายใจหนักหน่วงของอีกคนที่ยิ่งใส่แรง เกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังกังวาน น่าอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ช่วงล่างของจางหยุนเสียววูบวาบ เมื่อเผลอจิตนาการว่ากำลังถูกสอดใส่ ทำเอาแก่นกายเขาเริ่มแข็งตัว

ไป๋ลู่เสียนเห็นดังนั้นก็จับกระชับสองแก่นกายเข้าด้วยกัน กระเด้าเอวเสียดสีแท่งร้อนของอีกฝ่าย เรียวนิ้วบีบเค้นสองแท่งเนื้อเป็นจังหวะ เรียกเสียงครางอืออาจากคนด้านใต้

"อึก... อื้อ... "

ริมฝีปากของจากหยุนสั่นระริก สองมือกอบกุมมือใหญ่ไว้ บิดเร้าร่างกายตามแรงกระสันซ่านที่ค่อย ๆ ไต่ระดับ ดวงตาวาวน้ำเผลอเงยขึ้นสบมองกันโดยไม่รู้ตัว

อ่า...

ไป๋ลู่เสียนโน้มตัวป้อนจูบปากเจ่อช้ำอีกครั้ง คราวนี้จางหยุนกลับเป็นฝ่ายเผยปากออกอย่างรู้งาน

ให้ตายสิ!

"เธอจะทำให้ฉันรู้สึกมักมากไปจนถึงไหน..."

เขาไม่ได้ถามใครเพียงก้มลงพึมพัมกับตัวเอง...

การร่วมรักนอกร่างกายยังคงดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ มอบความสุขสมจนเปียกแฉะให้คนทั้งคู่

จางหยุนทอดกายนอนหายใจหอบอย่างหมดสภาพ มือขวาก่ายหน้าผากหวังปกปิดความร้อนรุ่มในแววตา

จากนั้นก็ถูกอุ้มพามายังห้อมอาบน้ำ ท่ามกลางแสงไฟสีอ่อนนวลตา ใบหน้าแดงซ่านจดจ้องมายังตัวไป๋ลู่เสียน เล่นเอาท่อนล่างของชายหนุ่มแข็งขืนขึ้นมาอีกรอบ

ชายหนุ่มโน้มกายลงบดจูบ ฝ่ามือโลมไล้ไปตามเนื้อตัวเรียบลื่น นำพาอุณหภูมิในร่างกายให้ยิ่งเพิ่มสูงขึ้น…

ไม่นานจางหยุนก็อ่อนเปลี้ยหมดเรี่ยวแรงภายใต้อ้อมแขนที่ตระกองกอดไว้

จุ๊บ...

"เธอต้องรีบหายไว ๆ นะ"

TBC.