ตอนที่ 8 เกิดเรื่อง

การขับรถเข้าตัวเมืองใช้เวลาพอสมควร แต่พวกเขาก็มาทันส่งเด็กหนุ่มเข้าเรียนคาบบ่ายจนได้ จากนั้นเสี่ยวหลงที่ตามติดอยู่ด้านหลังก็พูดขึ้นอย่างเสนอแนะ

"แถวนี้มีสวนสาธารณะกับคาเฟ่ใกล้ ๆ อยากไปไหนไหมครับ?"

จางหยุนจึงตัดสินใจเลือกไปเดินเล่นในสวนก่อน แล้วเนื่องจากพี่ชายคนขับรถแสดงจุดประสงค์ในการที่จะอยู่เฝ้ารถอย่างแน่วแน่ จึงมีเพียงแค่เขากับเสี่ยวหลงที่ไปกัน

บรรยากาศภายในสวนสาธารณะค่อนข้างร่มรื่น อาจจะเพราะไม่ใช่วันหยุดจึงมีคนว่างงานอย่างเขาไม่มากนัก ขณะชมนกชมไม้สมองก็อดไม่ได้ที่จะย้อนคิดถึงวันคืนเก่า ๆ จะว่าไปแล้วชีวิตของตัวเขาก็มีจุดพลิกผันอยู่หลายรอบน่าดูเหมือนกัน

สิบปีก่อนยังปากกัดตีนถีบอยู่ที่ไทยอยู่เลย พอได้รับชีวิตใหม่ก็ต้องต่อสู้ฝ่าฟันกับกำแพงทางด้านภาษา แล้วพอคิดว่าชีวิตนี้คงอยู่ตัวมั่นคงดีแล้วกลับกลายเป็นว่าต้องมาอยู่ใต้อาณัติของไป๋ลู่เสียนเสียอย่างนั้น ทั้งที่ไม่กี่อาทิตย์ก่อนเขายังมีชีวิตที่เป็นอิสระ เป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดา ๆ อยู่แท้ ๆ มาวันนี้กับแค่การจะออกไปไหนมาไหนยังแบบไม่มีคนคุมไม่ได้เลย

บางทีเขาก็แอบคิด ถ้าหากพ่อกับแม่ไม่ได้ก่อหนี้ บางที... ตัวเขาในตอนนี้อาจจะนั่งอยู่ในห้องเลคเชอร์ของอาจารย์สักคน ไม่ก็สอบควิซที่มักมาแบบไม่บอกกล่าวอยู่ก็เป็นได้...

เฮ่อ...

คิดไปคิดมาอะไรที่เป็นไปไม่ได้ก็คือเป็นไปไม่ได้นั่นแหละ เขาควรจะเลิกคิดมากเสียที

"เหนื่อยเหรอครับ? หาร้านนั่งพักกันดีไหม ช่วงนี้ลมแรงแถมอากาศก็เริ่มเย็นแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะครับ"

สงสัยว่าเสียงถอนหายใจของจางหยุนจะไปรบกวนจิตใจใครบางคนเข้า เมื่อมองลมพัดกิ่งไม้ไหวเบา ๆ นี่มันยังคงห่างไกลจากคำว่าลมแรงอยู่มาก

"เอางั้นก็ได้"

ช่างเถอะ... เปลี่ยนที่ก็ดีเหมือนกัน การใช้เวลาอยู่กับตัวเองบางครั้งก็ไม่ได้ให้ผลลัพธ์ที่ดีเสมอไป

ไม่รู้เพราะคำพูดของอีกฝ่ายหนืออะไร แต่จู่ ๆ เขาก็รู้สึกหนาวขึ้นมา จึงกระชับเสื้อที่สวมใส่อยู่เล็กน้อย ก่อนตกลงไปยังร้านที่อีกฝ่ายเคยพูดถึง

 

กริ้ง~

เมื่อเข้ามาถึงได้รู้ว่าเป็นคาเฟ่หนังสือ คนไม่มีมือถืออย่างเขาจึงสามารถได้นั่งที่นี่ได้ยาว ๆ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไปสักพัก ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามก็ส่งเสียงขึ้น

"กว่าที่เด็กมัธยมจะเลิกก็ตั้งหกโมงเลยนะครับ จะรอจริง ๆ เหรอ?"

จางหยุนได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นพลางพยักหน้า แต่ก็สังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายวางหนังสือที่เลือกมาไว้ข้างตัว อาจจะเพราะเกิดเบื่อ เขาจึงเอ่ยปากแหย่ไป

"จะกลับก่อนก็ได้นะ"

"กลับก่อน... ไม่ได้สิครับ"

คนตัวใหญ่มีสีหน้าปั้นยากพลางเอ่ยเสียงอ่อย ท่าทางแหย่ง่ายผิดกับความประทับใจจแรกที่ดูเงียบขรึม ทำเอาจางหยุนหลุดหัวเราะอย่างอารมณ์ดีแล้วเลิกสนใจ

แล้วเวลาก็ค่อย ๆ ไหลผ่านไป จวบจนกระทั่งถึงช่วง 5 โมงเย็น เหลืออีกเพียงชั่วโมงเดียวก็จะถึงเวลาเลิกเรียนของเด็กนั่นแล้ว จางหยุนปิดหนังสือลง ตัดสินใจออกไปเดินยืดเส้นยืดสาย ขับไล่ความเมื่อยขบที่เกิดจากจากการนั่นท่าเดิมเป็นเวลานาน

ตอนเดินผ่านร้านรถเข็นที่ขายพวกของปิ้งย่างก็นึกขึ้นมาได้ว่าเริ่มจะหิวหน่อย ๆ แล้ว เลยว่าจะหาอะไรกินรองท้องไปพลางระหว่างรอ

ตอนเลือกของก็แวะถามคนข้างกาย "เอาอะไรไหม"

"ผมทานในเวลางานไม่ได้ครับ"

คำตอบที่ได้ทำเอาจางหยุนนิ่งไปชั่วครู่ นัยน์ตาคมเบนออกจากของกินไปยังตัวคนพูด

"แต่นี่เย็นแล้วนะ ตอนเที่ยงก็ไม่ได้กินอะไรไม่ใช่รึไง?"

จริง ๆ แล้วเขาแอบรู้สึกผิดอยู่หน่อย ๆ ที่อีกฝ่ายต้องตามตนไปไหนมาไหนทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่หลัก จึงเม้มปากครุ่นคิดอยู่สักครู่ ก็ตัดสินใจยื่นของที่เลือกทั้งหมดให้กับป้าคนขายเอาไปย่าง สักพักก็รับกล่องกระดาษใส่ของกินกลิ่นหอมฉุยกลับคืนมา

เขาหมุนกายไปเผชิญหน้ากับร่างสูงกว่า พลางเอื้อมมือขวาแตะเบา ๆ ที่ชายแขนเสื้อ

"งั้นช่วยชิมหน่อย ถ้าไม่อร่อยผมจะได้ไม่กินไง นี่ถือเป็นงานนะ"

จางหยุนพูดด้วยเสียงอันเบาราวกับกระซิบ เพราะกลัวว่าป้าแม่ค้าจะได้ยิน เสี่ยวหลงที่ตัวแข็งทื่อไปเล็กน้อยก่อนทำท่าเหมือนกับว่าจะปฏิเสธ แต่พอถูกจ้องตาตรง ๆ ก็ยอมใจอ่อน หยิบชิมอย่างละชิ้น ไม่รู้เพราะไม่ได้กินข้าวเที่ยงหรือเปล่าถึงได้รู้สึกว่านี่มันอร่อยมาก

"อะ... อร่อยครับ"

ได้ยินดังนั้นจางหยุนก็ยอมรามือไปอย่างพอใจ เดินไปยืนพิงกำแพงรั้วบริเวณด้านข้างร้าน กัดกินปีกไก่ในปากพลางเหลือบมองนั่นนี่ไปเรื่อย ก่อนสะดุดตากับบุคคลที่ดูท่าทางแล้วน่าสงสัย

ดูแต่งตัวเข้า

ทั้งที่อากาศไม่ได้เย็นขนาดนั้นแค่ดันใส่โค้ทมาซะหนา ไหนจะแมสที่ใส่ปิดหน้าปิดตา ทั้งที่ก็ดูไม่เหมือนคนป่วยแท้ ๆ

จางหยุนไม่ได้อยากทำตัวเป็นคนนิสัยเสียที่ชอบตัดสินใคร มันอาจจะเป็นสไตล์ของคน ๆ นั้นก็เป็นได้ แต่ว่า... จะว่าเป็นผู้ปกครองของเด็กสักคนก็ออกจะดูลับ ๆ ล่อ ๆ ไปสักหน่อย ไม่รู้ว่าอะไรบางอย่างดลใจ ระหว่างที่ละเลียดกินของเสียบไม้ ก็เฝ้าจับสังเกตคนคนนั้นไปพลางด้วย จนกระทั่งถึงเวลาเลิก รถเข็นปิ้งย่างก็ไม่รู้ถูกเข็นไปไหนแล้ว

สงสัยจะไม่ใช่ที่ประจำ

จางหยุนก้มมองกล่องขยะในมือที่ไม่รู้จะเอาไปทิ้งไหนดีก็หันไปถามคนด้านข้าง หนุ่มบอดี้การ์ดรับของมาพลางมองซ้ายขวาหาถังขยะใกล้ ๆ แต่ก็ไม่พบ

"เดี๋ยวผมหาที่ทิ้งให้ อย่าไปไหนนะครับ…!"

พูดจบก็วิ่งเหยาะ ๆ ออกไป จนจางหยุนอดไม่ได้ที่จะกรอกตา ไม่รู้อีกฝ่ายคิดว่าตนจะหนีในสภาพนี้หรือไง ทำเหมือนกับว่าจะหนีรอดไปได้ง่าย ๆ งั้นแหละ

ขณะรออีกฝ่าย สายตาของจางหยุนก็จับจ้องไปที่คนน่าสงสัยอีกครั้ง สักพักพอเห็นทางนั้นเริ่มขยับตัว ท่าทางเหมือนกำลังเฝ้ารออะไรบางอย่าง ในขณะที่เหล่าเด็กมัธยมต่างทยอยกันเดินออกมา

ไปหาถังขยะแถวไหนกัน…

ชักเริ่มรู้สึกถึงความลำบากของการไม่มีโทรศัพท์ใช้เป็นครั้งแรกเสียแล้ว อีกทั้งจะส่งของความหาซ่งฉีอันว่าพบเจอคนแปลก ๆ หน้าโรงเรียนนายก็ทำไม่ได้ ที่ทำได้มีแค่การยืนรอ พลางแสร้งทำเป็นเหมือนผู้ปกครองคนอื่น ๆ ที่มารับบุตรหลาน ทั้งชะเง้อคอมองสลับกับลอบสังเกตฝ่ายตรงข้าม

จนกระทั่งเห็นเด็กหนุ่มที่กำลังรอคอยเดินออกมา ขณะกำลังจะได้ฤกษ์ถอนหายใจอย่างโล่งอก หางตากลับสังเกตเห็นว่าชายแปลกหน้าเองก็เริ่มขยับแล้วเช่นกัน

…! 

จางหยุนไม่แน่ใจว่าตนตาฟาดไปเองรึไม่ ที่เห็นประกายสีเงินของคมมีด…

ด้วยความที่รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเอาเสียเลย ฝ่าเท้าจึงขยับออกตัวตามไปโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งคนคนนั้นเริ่มออกวิ่ง หัวใจของเขาพลันกระตุกวูบราวกับโดนกระชาก สับเท้าวิ่งตามสุดแรงเกิด พุ่งเข้ากระโดดถีบชายคนนั้นที่กลางหลัง จนทางนั้นล้มคะมำไม่เป็นท่า

"อะไรอยู่ในเสื้อน่ะ!!"

เขาแหกปากร้องตะโกนออกมาสุดเสียง จนรอบข้างแตกฮือเป็นวงกลม ต่อให้นี่จะเป็นแค่การเข้าใจผิดก็ช่างมันปะไร ไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ดีแล้วนี่ เขากลัวแต่ว่ามันจะเกิดแล้วแก้ไขไม่ทันล่ะมากกว่า

ไม่รอให้ชายน่าสงสัยมีโอกาสลุก จางหยุนก็เตะเข้าไปที่ข้อพับเข่า ท่ามกลางเสียร้องตกใจของคนรอบข้าง หัวใจของจางหยุนเต้นระรัว เขาขึ้นคร่อมร่างของชายคนนั้นพลางกดตัวไว้ไม่ให้ดิ้นหลุด แม้จะรู้สึกปวดร้าวบริเวณไหล่ด้านขวาแต่ก็ไม่กล้าผ่อนน้ำหนักลง แต่ชายคนนั้นก็พยายามขัดขืนไม่หยุด เขาจึงต้องตะโกนอีกครั้งให้คนรอบข้างรีบถอยออกไป

ซ่งฉีอันเองก็อยู่ในฝูงคนที่มามุง เด็กหนุ่มตกใจจนไม่ทันทัก ในขณะที่จางหยุนคิดว่าตนพอจะควบคุมสถานการณ์ไว้ได้แล้ว เสี่ยวหลงที่เพิ่งกลับมาก็แหวกฝูงชนจนถึงตรงกลาง ร้องเรียกเขาด้วยความตกใจ จนคนถูกเรียกเผลอผ่อนจังหวะขณะหัน คนด้านใต้จึงสบโอกาสสะบัดร่างของจางหยุนให้หลุดออกจนเขาเกิดเสียหลัก พลางล้วงมือหยิบมีดที่ซ่อนไว้ออกมาฟัน

เสียงกรีดร้องดังขึ้นมาอีกระลอก เสี่ยวหลงรีบพุ่งไปด้านหน้าอย่างสุดแรงแต่ก็ยังช้าไป

ฉัวะ!

เสียงของมีคมแหวกอากาศตรงหน้าพุ่งเข้าหาจางหยุนราวกับเป็นภาพช้า เขายกมือซ้ายขึ้นบังช่วงอกตามสัญชาตญาณ

"กรี้ดดดดด!!!"

ท่ามกลางเสียงกรี๊ดแหลมบาดหู เสียดเแทงโสตประสาทรับรู้ยิ่งกว่าใบมีดนี่เสียอีก

ที่จางหยุนเบิกตาโพล่ง ในขณะกำลังสับสนเพราะไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด ดวงตากลับจับภาพของสีแดงฉานที่สาดกระเซ็น…

ที่แท้ก็เพราะมันชาจนไม่รู้สึกนี่เอง

สักพัก เมื่อเสียงอื้ออึงรอบข้างเริ่มกลับมา พร้อมกับความรู้สึกเจ็บจี้ดเพราะช่วงแขนซ้ายถูกมีดกรีดเป็นทางยาว ก็เรียกสติของเขาให้กลับโฟกัสคนร้ายตรงหน้า

ท่อนขายาวตวัดเตะไปทางข้อมือที่ถือมีดของเจ้านั่นจนกระเด็นหลุด ไอ้เวรนั่นร้องเสียงหลงกอบกุมมือข้างที่น่าจะหักของตัวเองพลางเบิกตากว้างด้วยความเจ็บปวด

เสี่ยวหลงที่เข้ามาประชิดตัวได้ ตกใจมากกับรอยเลือดที่ไหลเป็นทาง จนจางหยุนจึงต้องตะคอกเตือนสติคนที่เกือบเข้ามาประคองตน

"จับคนร้ายก่อนสิ!"

ชายหนุ่มมองบาดแผลของเขาหน้าเครียด ก่อนตัดใจผละตัวไปจับกุมตัวคนร้ายจนอยู่หมัด

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมแล้ว จางหยุนก็ตัดสินใจนั่งลงกับพื้นเปล่ามันทั้งอย่างนั้นเพราะเริ่มหมดแรง ตอนนั้นเองรปภ.ที่ไม่รู้หายไปไหนก็รีบเข้ามาดูเหตุการณ์

ผู้ปกครองบางคนรีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาตำรวจ ส่วนบางคนที่ใจกล้าก็เข้ามาดูอาการของพลเมืองดี

ทางด้านซ่งฉีอัน เด็กพยายามแหวกฝูงคนมุงที่พยายามจะห้าม

"นั่นพี่ชายผมนะ!"

กว่าจะฝ่าเข้ามาจนถึงตัวได้ ร่างเล็กทรุดตัวลงด้านข้างพี่ชายมือซ้ายพลางสะอึกสะอื้น มองดูบาดแผลที่กำลังได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นอยู่ไม่ไกล ไม่กล้าแตะต้องอะไรซี้ซั้ว

จางหยุนมองใบหน้านองน้ำตาของเด็กหนุ่มที่พยายามฝืนกลั้นเสียงสะอื้นด้วยความจนใจ จึงได้แต่พูดปลอบ

"ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ แผลไม่ได้ลึกมากแค่ถากยาวเฉย ๆ เท่านั้น"

เด็กหนุ่มเงยขึ้นมองใบหน้าซีดเซียวของคนพูดม่านน้ำตากลับยิ่งไหลหนักกว่าเก่า

มือซ้ายเห็นดังนั้นก็รู้สึกจนปัญญา ยกแขนขวาที่ปวดนิด ๆ ขึ้นลูบหัวอีกฝ่ายเบา ๆ

ในขณะเดียวกัน คนขับรถหนุ่มที่สังเกตเห็นถึงความผิดปกติจากด้านนอกก็ตัดสินใจลงมาดู ถึงที่เกิดเหตุก็เผลอหลุดอุทานออกมาว่า ฉิ*หาย คำโต

เขารีบเดินฝ่าเข้าไป เห็นคุณชายกำลังนั่งปลอบเด็กอยู่ นัยน์ตาสั่นระริกเหลือบมองรอยเลือด ก่อนจะเห็นอาวุธมีดที่ตกอยู่ไม่ไกล เมื่อหันซ้ายก็จะเจอกับเสี่ยวหลง ที่รายนั้นกำลังพูดคุยกับรปภ.หลังจากอัดคนร้ายจนสลบเหมือด ความรู้สึกอยากจะทึงหัวตัวเองก็เพิ่มขึ้น

มือที่สั่นเทายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู ติดต่อหาบอสและคนอื่น ๆ ที่จำเป็นต้องรับรู้…

เมื่อวางสายเหงื่อเหยียบเย็นไหลซึมเต็มแผ่นหลัง ใบหน้าของเขาในตอนนี้นั้นซีดเผือด ยิ่งกว่าคนเจ็บเสียเลือดเสียอีก

โอ๊ยยย ตายห่*กันหมดแน่!

 

TBC.