ตอนที่ 7 มือซ้าย

เมื่อจางหยุนตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ไป๋ลู่เสียนก็ไม่อยู่แล้ว เขากวาดตามองรอยยับด้านข้างเตียงที่ว่างเปล่า ลูบหลังคอพลางนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องน้ำเมื่อคืน

สัมผัสบนพื้นผิวยังคงติดตรึงอยู่ไม่จางหาย ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่... เขาถอนหายใจพลางลุกไปจัดการตัวเอง

วันนี้จางหยุนรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามาก จึงตัดสินใจออกไปเดินเล่นแถว ๆ สวนอย่างคนไม่มีอะไรทำ

เมื่อก่อนชีวิตของเขาก็ไม่ต่างจากเด็กมหาวิทยาลัยทั่วไป ไปเรียนแล้วก็กลับบ้าน เพราะไม่ได้อยู่หอเมื่อกลับมาก็มักอยู่เล่นเป็นเพื่อนน้องสาว บางทีก็มีนัดเล่นเกมกับเพื่อนบ้าง แต่เนื่องจากตอนนี้ถูกยึดอุปกรณ์สื่อสาร เขาก็เลยมีสถานะเป็นคนที่ว่างงาน ทำได้เพียงเดินเตร่ไปมา

“...”

แต่พอนึกถึงเรื่องครอบครัวก็ต้องกลับมาถอดถอนใจ ใจหนึ่งก็นึกอยากให้คนของไป๋ลู่เสียนรีบหาตัวพวกเขาเจอเร็ว ๆ แต่อีกใจหนึ่งก็ดันคิดไปว่าหาเจอแล้วจะทำอะไรได้ ถ้ามีปัญญาใช้หนี้แต่แรกก็คงจะไม่พากันหนีไป ไหนจะยังเรื่องสถานะของตัวเขาในตอนนี้อีก จะเรียกว่าคู่ขาก็ดูจะหรูเกินไปสำหรับการจับตามองทุกฝีก้าวแบบตอนนี้...

ทันทีที่เหลือบสายตาไปมอง สาวใช้นามว่าหานจี้อี๋ก็รีบยืดตัวขึ้นพลางก้าวเดินยาว ๆ เข้ามาประชิด ก่อนถามว่ามีอะไรต้องการให้เธอช่วยหรือไม่

จางหยุนตอบปฏิเสธไป ในขณะที่กำลังเดินทอดน่องต่อ คิดโน้นคิดนี่ให้รกสมองไปเรื่อย ก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าต้นไม้ต้นหนึ่งที่ค่อนข้างใหญ่ ไม่รู้ว่าอะไรดลใจเมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ภาพที่เห็นก็ทำเอาเกือบจะหลุดอุทานเป็นภาษาบ้านเกิด

"...!? ..."

จางหยุนตกตะลึง คนที่เกาะตัวเป็นสล็อตอยู่บนกิ่งไม้ก็อึ้งตาม ไม่คิดเลยว่าตนจะถูกจับได้ในสภาพแบบนี้

ซ่งฉีอันเบิกตากว้างร่างทั้งร่างแข็งค้างอย่างคนทำอะไรไม่ถูก เด็กชายตัวแสบคนนี้เป็นลูกชายของซ่งอี้เฉิงนั่นเอง เด็กหนุ่มกำลังซ่อนจากผู้เป็นพ่อ เพื่อเฝ้ารอการมาถึงของนายใหญ่ไป๋ลู่เสียน

ภาพในหัวของเด็กหนุ่มคือหากบอสใหญ่ผ่านทางมา เขาก็กะว่าจะโดด

ไปแสดงตัว และเมื่ออีกฝ่ายเห็นถึงศักยภาพอันล้นเหลือของเขาก็จะรับตนเข้าแก๊งในที่สุด ทั้งหมดนั้นควรจะเป็นแผนที่ยอดเยี่ยม (?) จนกระทั่งถูกทำลายโดยคนที่เขาไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน

ทางด้านของจางหยุนเองเมื่อหายจากอาการช็อตก็ต้องหรี่ตามอง ใบหน้านั้นช่างดูคุ้นตาราวกับว่าเพิ่งเคยเห็นที่ไหนมาก่อน กระทั่งร่างนั้นยอมปีนกลับลงมา ก็ค้นเจอความทรงจำนั้นในที่สุด

นี่ไม่ใช่เจ้าเด็กแสบตัวดีที่ซ่งอี้เฉิงเคยบ่นถึงหรอกหรือ…?

ใบหน้านั่นเป็นคนเดียวกันกับที่ชายวัยกลางคนเปิดให้ดูในมือถือเมื่อวันก่อนไม่มีผิด เป็นใบหน้าที่รับความดีงามจากมารดามาเสียเป็นส่วนใหญ่ จึงไม่มีร่องรอยของความน่าเกรงขามของซ่งอี้เฉิง แต่พอรู้ว่าเป็นพ่อลูกกันแล้วก็จะรู้สึกว่ามีเค้าโครงของผู้เป็นบิดาอยู่บ้าง

ที่ซ่งฉีอันยอมลงมาอย่างง่ายดายเพราะเห็นว่าพ่อของตนออกไปทำงานแล้วหรอนะ ไม่ใช่เพราะว่าถูกจับได้หรืออะไร...

หานจิ้งอี๋เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็เดินมาคุย จางหยุนถึงได้รู้ว่าทั้งสองเป็นคนรู้จักและสนิทสนมกันฉันพี่น้องมาตั้งแต่เด็ก และด้วยเหตุนี้เอง เด็กหนุ่มบ้านซ่งจึงใช้มันเป็นข้ออ้างในการร้องขอให้บิดาพาตนมาที่นี่ในฐานะญาติคนงาน ซึ่งนอกจากเรือนพักหลัก ซ่งฉีอันก็มีสิทธิ์เข้าออกเรือนอื่นได้อย่างไม่มีปัญหา

"พี่จิ้งจิ้งคนนั้นใครอะ..."

เด็กหนุ่มเลือกที่จะสนทนากับคนที่ตัวเองรู้สึกสนิทใจด้วยก่อน พลางบุ้ยปากมาทางจางหยุน เล่นเอารู้สึกมันเขี้ยวขึ้นนิด ๆ ดูจากทางท่าอายุอานาน่าจะประมาณ 15-16 คงพอ ๆ กับน้องสาวเขา ก็อดที่จะรู้สึกเอ็นดูขึ้นมาเสียไม่ได้

ไม่รอให้คำตอบหลุดออกมาจากปากสาวใช้ข้างกาย ก็ตัดสินใจพูดแหย่ไปที

จางหยุนจัดระเบียบร่างกายให้ดูมีมาด แล้วเชิดหน้ากดสายตาลงต่ำมองเด็กหนุ่ม

"ชื่อแซ่ตัวเองก็ไม่ยอมบอกแต่กลับมาถามชื่อคนอื่นเนี่ยนะ? นี่นะเหรอคนที่จะมาเป็นมือขวาของบอสแทนซ่งอี้เฉิง"

หากถามว่าจางหยุนรู้เรื่องนั้นได้อย่างไร ก็ต้องยกผลประโยชน์ให้เมื่อวันก่อน

พ่อของนายบ่นเรื่องนายให้ฟังเยอะเชียว..

ซ่งฉีอันได้ยินดังนั้นก็ชักของขึ้น จึงกระโดดมายืนต่อหน้าจางหยุน ก่อนเริ่มการแนะนำตัวเสียงดังฟังชัด

"ผมชื่อซ่งฉีอัน! ผู้ที่ในอนาคตจะได้ขึ้นมาทำหน้าที่ต่อจากพ่อ เป็นมือขวาที่บอสใหญ่ให้การไว้วางใจ แนะนำตัวเสร็จแล้วนายล่ะเป็นใคร จะบอกได้รึยัง- โอ๊ย! เจ็บนะพี่จิ้งทำอะไรเนี่ย?"

"ทำอะไรเหรอ? นายสิทำอะไร นี่คนของนายท่านนะ!"

เมื่อโดนพี่ฝ่ามืออรหันต์ของพี่สาวเบิ๊ดกะโหลกไปที อนาคตมือขวาก็ถึงกับร้องโหยหวนเสียแล้ว ชายหนุ่มได้แต่กลั้นขำก่อนพูดแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะออกไปแบบไม่จริงจัง

"ฮึ... สวัสดีเสี่ยวอัน ฉันชื่อจางหยุนเป็นมือซ้ายคนใหม่ของบอสนาย ที่เพิ่งได้รับมอบหมายให้ทำงานสำคัญน่ะ ฝากตัวด้วยนะ"

จางหยุนไม่รู้หรอกว่าไอ้ตำแหน่งมือซ้ายนี่มันมีคนเก่าไหม หรือแท้จริงแล้วมันอาจจะไม่มีตำแหน่งนี้แต่แรกเลยกันแน่ เพียงแค่อยากปั้นเรื่องขึ้นมาเพื่อแกล้งเด็กมันก็เท่านั้น

หานจิ้งอี๋ที่เข้าใจอะไรได้อย่างรวดเร็วลอบปิดปากหัวเราะคิกคัก มองซ่งฉีอันที่โดนหลอก็เข้าเต็มเปา

จากเด็กหนุ่มตอนแรกที่มองเขม่นเขา ตอนนี้กลับกลายมาเป็นสายตาแวววาวด้วยความนับถือแทน คนอายุน้อยเหลือบมองเฝือกไหล่ที่ด้านขวา ก่อนทำท่าเข้าอกเข้าใจ

สมแล้วที่เป็นมือซ้าย!

ถ้าความคิดนี้ถูกจางหยุนล่วงรู้เข้า คงไม่ดีต่อการฟื้นฟูซี่โครงเป็นแน่…

นัยน์ตาสีนิลกระจ่างใสและปลอดโปร่ง มีชีวิตชีวาอย่างไม่ได้เป็นมานาน อารมณ์ของเขาในตอนนี้นั้นดีมาก มุมปากจึงประดับรอยยิ้มจางอย่างไม่รู้ตัว 

หานจิ้งอี๋ที่คอยมองอยู่พลันใบหน้าซับสีเลือด เดิมทีจางหยุนเป็นคนหน้าตาดีอยู่แล้ว พอยิ้มขึ้นมาบรรยากาศรอบกายก็พลันเปลี่ยนแปลง ไหนจะลักยิ้มเล็ก ๆ ที่น่ามองนั่นอีก จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรถ้าแม้แต่ซ่งฉีอันยังใจเต้นโครมคราม

คนอะไรหล่อชะมัด...!

ก่อนที่ความคิดของเขาจะถูกขัดขึ้น ด้วยคำถามที่ทำเอาตัวแข็งทื่อ

"ว่าแต้วันนี้นายไม่มีเรียนเหรอ ตอนนี้ยังไม่น่าถึงช่วงปิดเทอมของเด็กมัธยมนะ? ลุงซ่งอนุญาตให้นายหยุดเรียนมานี่ได้ยังไงน่ะ"

ซ่งฉีอันทำปากยู่ ก่อนไพล่มือไว้ด้านหลังพลางส่งเสียผิวปากหวือ ก่อนพูดเบา ๆ ในลำคอ

"ก็… ขู่ตาแก่ไว้นิดหน่อย ..แบบว่าถ้าไม่ให้มาเจอกับพี่จิ้งอี๋ก็จะโดดเรียนอยู่ดีน่ะครับ…" ตามหลังมาด้วยเสียงหัวเราะ แหะ ๆ

แสบสมคำร่ำลือจริง ๆ

จะอย่างไรจางหยุนก็รู้สึกถูกชะตากับเด็กนี่มาก เมื่อนึกถึงตอนที่ฟังชายวัยกลางคนนั่งพร่ำบ่นถึงอนาคตของเด็กนี่ให้ฟัง แม้ในตอนแรกเขาไม่ได้คิดอะไร แต่ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายก็ทำดีกับเขาไว้มาก จึงตัดสินใจว่าอยากจะลองช่วยดูสักตั้ง

"นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงได้มาเป็นมือซ้าย"

คำถามที่ถูกยิงมาอย่างกระทันหันเล่นเอาซ่งฉีอันทำหน้าฉงน แต่เพียงครู่เดียว สายตาของเด็กหนุ่มก็เหล่มองที่แขนซ้าย ก่อนเซไปทางเฝือกอ่อนที่แขนขวา

จางหยุนที่เริ่มจับสังเกตความคิดได้ ยื่นมือออกไปยีหัวทุยด้วยความมันเขี้ยว

"ไม่ใช่อะไรที่อยู่ในหัวนายหรอก"

จากนั้นก็ตีสีหน้าจริงจังขณะเริ่มสาธยายถึงข้อดีของการเรียนต่อในระดับชั้นปริญญาบัณฑิต

"เป็นเพราะว่าฉันได้เรียนมหาวิทยาลัยต่างหาก ยิ่งเราเรียนสูงเราก็จะมีความรู้มากขึ้น เมื่อมีความรู้มากขึ้นก็จะได้รับความไว้วางใจให้ทำงานตำแหน่งสำคัญในองค์กรไง"

"แต่ว่าพ่อของผมเขาจบแค่ม.ต้นเองนะ ที่พูดมาไม่เห็นจะเกี่ยว..."

แม้จะถูกเห็นแย้งแต่จางหยุนก็ยังพูดต่ออย่างมั่นคงและไม่มีสะดุด

"นั่นเป็นเพราะ พ่อนายน่ะโชคดี แถมยังอยู่กับองค์กรมานานจนได้ตำแหน่งสำคัญมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก นายคิดว่านายมีโชคแบบพ่อนายไหมล่ะ? แล้วดูฉันสิ... ฉันเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานก็ได้เป็นถึงมือซ้ายแล้ว อยู่นานกว่านี้จะต้องไปได้ไกลกว่าพ่อนายแน่ล่ะ เพราะว่าฉันเรียนสูงไง"

แม้ว่าในความจริงแล้วเขาจะยังเรียนไม่จบ แถมเมื่อวานก็เพิ่งไปทำเรื่องดรอปมาก็ตาม…

ซ่งฉีอันได้ยินดังนั้นก็เริ่มหวั่นไหว หากซ่งอี้เฉิงได้มาเห็นภาพนี้ก็คงมีน้ำตาตกในกันบ้าง เพราะในขณะที่คนพ่อพูดปากเปียกปากแฉะแต่ไม่เคยได้รับการเหลียวแลสนใจ กลับกันกับจางหยุนที่เพิ่งมาเจอได้เพียงไม่ถึงชั่วโมง ดันสามารถทำเด็กนี่คล้อยตามโดยง่าย

ซ่งฉีอันที่เริ่มคิดได้ก็เริ่มร้อนใจ เพราะวันนี่ก็เท่ากับเขาโดดไปแล้ว

“ผมควรจะทำยังไงดี”

เด็กหนุ่มส่งสายตาขอความช่วยเหลือให้กับมือซ้าย ที่ตอนนี้ภายในใจนับถืออีกฝ่ายเป็นลูกพี่เรียบร้อยแล้ว

"แล้วนายได้ลาหรือเปล่า?"

คนเป็นลูกพี่ไม่รู้ตัวค่อย ๆ ถามกลับ ก็ได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้า ใบหน้าของเด็กหนุ่มหม่นหมองลงไม่น้อย จนจางหยุนต้องขบคิดหาไอเดีย

“รอนี่นะ”

อืมม เขารู้ว่าความคิดในหัวตอนนี้มันดูบ้า ๆ แต่อย่างไรก็ต้องลองดูสักที

จางหยุนที่พูดจบก็เดินหน้าเข้าหาคนใส่สูทที่ยืนประจำจุดอยู่ไม่ไกลมาก

"ผมสามารถออกไปข้างนอกได้รึเปล่า?"

คนถูกทักหลุดมาดหน้าทำเหลอหลา พลางชี้นิ้วเขาหาตัวประหนึ่งจะถามว่า นี่คุณพี่พูดกับผมเหรอครับ อย่างไรอย่างนั้น

“ใช่ ผมพูดกับคุณนั่นแหละ”

จางหยุนไม่ได้สนใจสีหน้าคาดไม่ถึงของอีกฝ่าย ในใจเพียงคิดว่าไป๋ลู่เสียนคงไม่ถึงขั้นกักขังตนไว้แต่ในบ้าน? แต่เพราะความไม่แน่ใจจึงใช้โอกาสนี้ยืนยันสมมุติฐานให้แน่ชัด

หลังจากหายอึ้งชายตรงหน้าก็เริ่มทำสีหน้าลำบากใจ

“ผมไม่มีอำนาจในการตัดสินใจครับ” แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังช่วยติดต่อใครสักคนให้

จางหยุนยืนคอยอยู่ด้านข้าง ไม่นานเรื่องที่เขาต้องการลักลอบ (?) ออกจากบ้านก็ถูกทางนั้นคอนเฟิร์มกลับมา ภายใต้เงื่อนไขว่าต้องมีบอดี้การ์ดไปด้วยอย่างน้อยหนึ่งคน ซึ่งหน้าที่นั้นก็ตกเป็นของชายหนุ่มตรงหน้าเขาในทันที

เมื่อได้ธุระก็กลับมาบอกข่าวคราวกับซ่งฉีอัน ก่อนหน้านั้นเขาได้เตี๊ยมเรื่องราวมือซ้ายกับเสี่ยวหลงไปก่อนแล้ว แม้คุณบอดี้การ์ดจะมีท่าทีเลิ่กลั่กอยู่บ้างแต่ก็ยอมตามน้ำให้แต่โดยดี

ทั้งหมดที่ไปได้จึงเฮโลไปขึ้นรถ โดยมีจางหยุนเป็นหัวหอกกอดคอลูกสมุนหมาด ๆ นั่งข้างกัน ก่อนขึ้นรถเขาเหลือบมองคนขับเพศชายคนหนึ่งที่ตนไม่รู้จัก จากนั้นสี่ชีวิตบนรถยนต์ที่ติดเครื่องก็มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง

 

ก่อนหน้านั้นในวันเดียวกัน ไป๋ลู่เสียนในฐานนะ CEO บริษัทก็เข้ามาทำงานแล้ว แม้จะเป็นแค่ตำแหน่งหัวโขน แต่งานที่ต้องสะสางก็จำเป็นต้องจัดการ อย่างช่วงเช้านี้ที่มีการประชุมของระดับผู้บริหาร ชายหนุ่มเองก็ต้องเข้าพอเป็นพิธี

พอจบงานก็กลับเข้าห้องทำงานส่วนตัว ไม่นานเลขาเว่ยก็เดินเข้ามา นำเอกสารสรุปการประชุมมาให้พร้อมชี้แจงตารางชีวิตในช่วงบ่ายซึ่งไม่ได้มีอะไรสลักสำคัญ

ก่อนหน้านี้ในที่ประชุม เลขาเว่ยผู้จับสังเกตสีหน้าของเจ้านายตัวเองแทบตลอด รู้สึกได้อยู่นิด ๆ ว่าวันนี้ไป๋ลู่เสียนดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ โดยปกติรอยยิ้มของเจ้านายจะดูสวยงามมากก็จริง แต่ในวันนี้มันออกจะ.. ดูเปล่งปลั่ง (?) นุ่มนวลไร้สิ่งเคลือบแฝงจนเป็นที่สังเกตได้ รวมทั้งบรรยากาศรอบกายก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน เท่านั้นก็เพียงพอจะเป็นหัวข้อสนทนาที่น่าสนใจ ของเหล่ามนุษย์ออฟฟิศขี้เบื่อทั้งหลายยามพักเที่ยง

“...”

เมื่อรู้ตัวว่าเผลอคิดนอกเรื่องไปไกล เว่ยซื่ออวี่ก็บังคับตัวเองให้กลับมาจดจ่อกับงาน เลิกคิดถึงเรื่องเมาท์ไร้สาระ

ครืน~ ครืน~

เลขาหนุ่มเหลือบมองเครื่องโทรศัพท์ที่กำลังสั่น ก่อนทันเห็นอาการหยุดชะงักที่แปลกไปจากทุกทีของผู้เป็นนาย เสียงบรรยายของเขาจึงสะดุดไปเล็กน้อย

ทุกการขยับของกล้ามเนื้อบนใบหน้า บ่งบอกว่ารายงานของเขาคงไม่ได้รับสนใจอีกต่อไปแล้ว

เว่ยซื่ออวี่ยกมือขึ้นขยับแว่น ปากอ้าค้างงับปิดลง เขาตัดสินใจวางเอกสารสำคัญไว้บนโต๊ะ บอกขอตัวแล้วเดินออกจากห้องมาโดยไร้สุ้มเสียง

ภาพที่เห็นก่อนงับประตู คือดวงตาเรียวหงส์ที่โค้งขึ้นจนแทบเป็นสระอิ ใบหน้างดงามแสดงท่าทีสนอกสนใจ… ก่อนที่จะเห็นอะไรไปมากกว่านี้เว่ยซื่ออวี่ก็ไม่กล้ามองต่อแล้ว

 

TBC.