ความคลั่งรักเป็นเหตุ

เมื่อหลายเดือนก่อน...

สาวสวยนอนกระสับกระส่ายฉีกยิ้มหวานสายตาพร่ามัว ปากบางขยับเอ่ยอย่างคนที่มีอาการเมามายเต็มที่

“อื้อ...คุณหย่าย...” มือบางชูเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ปากพร่ำเอ่ยชื่อของชายที่ตนหลงรักไม่ยอมหยุดปาก

“เฮ้ย!” วิรุจร้องเสียงหลง เมื่อมือหนาของตัวเองที่ยื่นออกไปหมายจะดึงผ้าห่มขึ้นปกบิดร่างกายที่แสนเย้ายวนนั้น กลับถูกดึงด้วยมือเรียวของคนไม่ได้สติไปกอดไว้

“อื้อ...ทำมาย คุณหย่าย...รังเกียจเมย์นัก” ปากพร่ำเอ่ยอย่างตัดพ้อ มือเรียวก็ดึงแขนชายหนุ่มที่คิดว่าเป็นคนที่ตนเองหลงรักไว้แน่น

ความรักบวกกับความต้องการภายในที่สะสมมาแรมปี มันทำให้หญิงสาวสวยอย่างเมรีต้องเป็นฝ่ายรุก ในเมื่อคุณใหญ่ที่เธอเห็นเข้ามานั่งอยู่ในห้องของเธอแล้ว อย่างนี้จะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปได้อย่างไร

“ปล่อยครับ คุณเมย์... ผมวิรุจเองนะครับ” ปากเอ่ยปฏิเสธสีหน้าหวาดหวั่น มือหนาพยายามแกะนิ้วเรียวที่จับแน่นเหมือนตุ๊กแกออก แกะข้างนี้อีกข้างก็จับหมับใหม่อีกครั้ง “คุณเมย์ครับ ผม...เฮ้ย!” เขาร้องเสียงหลง ร่างหนาเสียหลัก ล้มทับช่วงบนของหญิงสาว เมื่อเธอใช้แรงที่เหลือโอบรอบคอของเขาเอาไว้

แรงที่มากพอทำให้วิรุจที่ไม่ทันได้ตั้งตัวล้มทับอย่างหมดท่า หลับตาปี๋ด้วยความหวาดเสียว ชิดแนบชิด เนื้อเบียดเสียด ใจเต้นแรง เลือดลมในกายแตกพล่าน เม็ดเหงื่อเริ่มแตกซึม อาการนี้ เขาไม่เคยเป็นมาก่อน และไม่คิดจะล่วงเกินคนเมา แต่คนเมากำลังจะปล้ำเขาเสียเอง...

วิรุจรีบยันกายลุกขึ้น แต่ให้ตายสิมือหล่อนเหนียวเป็นบ้า... เขาครวญครางในใจ หัวใจเริ่มเต้นถี่รัวจนรู้สึกเจ็บ ความหวาดหวั่นและความกลัวแล่นตีตื้นเข้ามา รู้สึกลำคอตีบตันและแห้งผาก ลมหายใจอุ่นๆ ที่ราดรดผิวแก้มสากๆ ห่างไม่ถึงเซนต์ ปากอวบอิ่มใบหน้าที่มีเลือดฝาดเพราะได้รับสิ่งกระตุ้น ทำให้คนใต้ร่างเขาดูยั่วยวนและน่าค้นหาเสียนี่กระไร

“ไม่!” วิรุจหันหน้าหนี เขาต้องออกจากที่นี้เดี๋ยวนี้ เขาอยู่ตรงนี้นานเกินไปแล้ว... คนมีไฟห้ามใจตัวเองสุดฤทธิ์

“ที่ร๊ากก...” เสียงหวานยังเรียก พร้อมกับมือเรียวเริ่มซุกซน ลูบไล้ใบหน้าครามคมวนไปวกมา ก่อนจะผงกหัวขึ้นไปประทับริมฝีปากบางบนแก้มสากๆเงอะๆงะๆ โดยวิรุจต้องหันหน้าหนี แต่คนเมาก็ยังคงไต่ริมฝีปากไปเรื่อยๆ งับติ่งหูสะอาดแผ่วเบาอย่างหยอกล้อ คนที่ถูกกระตุ้นสะดุ้งโหยง เอียงหน้าหนีทันทีราวกับโดนของร้อน แต่ก็หลบได้ไม่พ้นเพราะถูกมือเรียวรั้งไว้และยังประคองใบหน้าเขาให้หันมาเผชิญหน้ากัน

ให้มันได้อย่างนี่ซิ! วิรุจนิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก กระพริบตาปริบๆ มองใบหน้าหวานส่งยิ้มให้เหมือนกำลังพอใจบางอย่าง แม้จะไม่รู้ว่าที่จริงหล่อนมองเขาเป็นใคร และส่งยิ้มเพื่อสื่อความหมายว่าอะไร แต่เขารับรู้ได้ว่ารอยยิ้มนั้นเชิญชวนให้เขาหลงใหลยิ่งนัก แล้วอย่างนี้เขาจะนั่งเฉยอยู่ทำไมอีก

“ปล่อยครับคุณ ผมต้องไปแล้ว” วิรุจบอกความจำนงอีกครั้ง

หากแต่คนสติดียังไม่ทันได้ทำอะไรอย่างที่ปากบอก ปากอวบอิ่มของอีกฝ่ายก็ยื่นมาประกบจูบอย่างเร้าร้อนเสียแล้ว แขนขาเรียวตวัดขึ้นกอดเกี่ยวรัดกายแกร่งไว้เหมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีหาย การกระทำของหล่อนเหมือนคนอดอยากมาแรมปีแล้วพบแหล่งอาหารชั้นยอด ดื่มกินจนดูตะกละตะกลาม

“อื้อ...” ชายหนุ่มส่งเสียงครางประท้วงแต่ดูจะไม่เป็นผล เมื่อสาวเจ้าเริ่มรุกหนักสอดส่ายปลายลิ้นร้อนชื้นเงอะงะจนน่าขำ หากแต่วิรุจที่เคยห่างหายเรื่องระหว่างชายหญิงมานานถึงกับออกอาการสั่นสะท้านเมื่อความต้องการทางกายเริ่มเล่นงาน

คนที่มีประสบการณ์เหนือกว่าจากที่ออกอาการประท้วงก็เริ่มรุกและโอนอ่อนผ่อนตาม ผิวเนื้อเรียบเนียนและขาวผ่องบดเบียดเสียดสีอย่างจงใจ เนื้อนูนยืดหยุ่นที่ยื่นออกมา บดเบียดอกแกร่งผ่านเนื้อผ้าอย่างท้าทาย เรียกร้องความกำหนัดของชายชาตรีให้ลุกโชน

“คุ คุณเมย์...” น้ำเสียงแผ่วลง วิรุจตัดสินใจเรียกอีกครั้งเมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ เขาอยากรู้ว่าตอนนี้หล่อนมีสติกลับมาหรือยัง แต่สิ่งที่ได้รับเป็นคำตอบคือแรงผลัก เขาล้มตึงหงายหลัง เมื่อร่างเปล่าเปลือยพยุงตัวลุกขึ้นคร่อมร่างแกร่งเขาเอาไว้  หล่อนกำลังกลายร่างเป็นนางแมวยั่วสวาทไปแล้ว...

“ที่ร๊าก...เอิ๊ก...ไม่ต้อง เมย์ทามเอง...” น้ำเสียงยานคางมองคนใต้ร่างสายตาหวานหยาดเยิ้ม วิรุจเริ่มควบคุมตัวเองได้น้อยลง ก็ในเมื่อแววตาสาวเจ้าแฝงไปด้วยแววตากระหายแห่งไฟราคะที่เริ่มคุกรุ่นจนยากจะดับลง

เหมือนกลัวเวลาจะผ่านไปโดยสูญเปล่า ร่างอวบแน่นก้มลงมาหาใบหน้าเข้มที่กำลังอึ้งสมองมึนงง ไม่รู้จะทำอะไรกับตัวเองดี ครั้นจะหนีออกจากห้องโดยทิ้งให้ผู้หญิงที่เจ้านายสั่งไว้ให้ดูแล ก็เกรงว่าเธอจะเป็นอันตราย แต่หากหล่อนยังอยู่ในสภาพไม่ได้สติแบบนี้ มีหวังทั้งเขาเองนี่แหละที่จะทำให้หล่อนเป็นอันตรายเสียเอง