《เมรีขยี้รัก》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

ปรับตัวกลับใจเท้าเรียวงาม ภายใต้รองเท้าผ้าใบราคาไม่กี่ร้อย เมรี ปรียส หรือเมย์ วัยยี่สิบสี่ปี ในชุดยาวกรอมเท้าลายดอกเนื้อผ้าบางเบา กำลังก้าวไปตามถนนลูกรัง ที่เชื่อมกับเส้นทางหลัก ใช้สัญจรในฟาร์มเลี้ยงม้าของผู้เป็นสามีที่ทุกคนมักเรียกว่านายหัว แค่กระนั้นเจ้าของฟาร์มม้า ก็ไม่อยากให้ใครเรียกนัก เพราะรู้สึกกระดากอายร่างบางสมส่วน เดินทอดน่องรับลม สูดอากาศในยามเช้าอย่างเป็นสุข สายตาอิ่มเอิบรื่นรมย์ ไปกับธรรมชาติที่ร่มรื่น ภายในพื้นที่หลายร้อยไร่อย่างคุ้นชิน เหมือนเธอกำลัง เดินผ่านความฝัน ที่พลิกผันไปสู้ชีวิตอีกมุมหนึ่ง จิตใจส่วนหนึ่งได้เข้าสู่ธรรมชาติไปกว่าครึ่งและทุกอย่างในตัวเย็นลงโดยปริยาย ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์และความรู้สึกเอาแต่ใจ โวยวายไร้สติ ซึ่งผิดจากเมื่อก่อนไปมาก จะคิดถูกคิดผิด เธอก็สุดจะรู้ได้ แต่เธอก็ได้ตัดสินใจไปแล้ว ชีวิตติดดิน...“ลูกคิดดีแล้วหรือ... กลับมาบ้านเราเถอะลูก มีผู้ชายที่ดีพร้อมรอลูกอยู่นะ ไอ้ที่เสียไปแล้วก็ถือเสียว่าถึงคราวซวยนะลูกนะ กลับมาเถอะ...” น้ำเสียงตกใจของบิดาเมื่อไม่นานมานี้ ดังแทรกเข้ามาในความคิด เมื่อครั้งเธอโทร. ไปบอกเล่าสิ่งที่ได้พลาดพลั้งไปแล้ว แต่ผู้เ

เล่นมาเล่นกลับแม้ร่างกายของวิรุจจะกำลังเกิดความต้องการมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ทำได้คือพยายามหันหน้าหนีริมฝีปากอวบอิ่ม ความแนบชิดทำให้รับรู้ถึงกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ออกมาพร้อมลมหายใจจนทำให้เขาเองก็มึนไม่น้อยไปกว่ากัน อาการขัดขืนของคนใต้ร่างเรียกสายตาไม่พอใจของสาวสวยที่อยู่ด้านบนได้เป็นอย่างดี“ถึงขนาดนี้ เอิ๊ก...คุณหย่าย...ยังไม่ต้องการเมย์อีก อึก...” สายตาตัดพ้อและแววตาแดงก่ำ ด้วยฤทธิ์เครื่องดื่มผสมกับอารมณ์น้อยใจมันทำให้แววตานั้นเศร้าลงอย่างน่าใจหายวิรุจนิ่งอึ้ง เขาไม่รู้ว่าสาวสวยคนนี้จะทุกข์เรื่องความรักมากขนาดนี้ ยอมแม้กระทั่งที่จะทำตัวไร้ค่า ปล่อยตัวให้เมามายและทำในสิ่งที่ผู้หญิงไม่ควรกระทำเขาไม่อยากปล่อยตัวตามใจหล่อน แน่นอนหากหล่อนมีสติ หล่อนคงไม่ต้องการทำแบบนี้กับคนอย่างเขาแน่นอน และเขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทเห็นแก่ตัว ชายหนุ่มดันตัวเองลุกขึ้น จนร่างงามที่อยู่ด้านบนล้มกลิ้งไปบนเตียงนุ่มอย่างไม่เป็นท่า“อ้าย...อือ” เสียงเบาๆ ดังสวนทันที เขาไม่รอช้ารีบช้อนอุ้มร่างบางด้วยแขนแกร่งที่กำลังงัวเงียลุกขึ้นอีกครั้งแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำทันทีร่างบางถูกวางในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่และตามมาด้วยน้ำเย็นถูกเ

ฉุดใจไม่อยู่ร่างบางของคนอวดดีถูกพันธนาการไว้อย่างแน่นหนา แขนเรียวทั้งสองถูกจับยึดไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวของคนตัวโต ริมฝีปากหนาขยับก้มเข้ามาใกล้ และยิ่งใกล้เข้ามาเท่าไร สาวสวยใต้ร่างก็รีบดิ้นรนขยับหนีมากเท่านั้นใบหน้างามบิดเบี้ยวส่ายหน้าไปมา แรงจนผมที่เปียกปลิวบดบังใบหน้างามที่แดงเถือกด้วยความโมโหและตื่นกลัวกับสภาพที่กำลังเกิดขึ้น ถึงกระนั้น ชายหนุ่มก็ไม่ได้หยุดการกระทำ กับแรงต่อต้านของสาวสวยใต้ร่าง ยิ่งหล่อนดิ้นรนมากเท่าไหร่ ร่างกายส่วนเว้าส่วนโค้งยิ่งเสียดสีมากเท่านั้น“ดิ้นเข้าไปคนสวย...” เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมหูขาวสะอาดยามร่างบางขยับกายหนี หัวใจของเขาก็เหมือนได้รับสารกระตุ้นบางอย่างให้เดินหน้าค้นหาสิ่งนั้น“แก...แกจะทำอะไรปล่อยฉันนะ” น้ำตาเริ่มเอ่อ กลั้นใจตอบโต้ แม้จะกลัวจนตัวสั่น“นี่ ยังกล้าปากดีอีกรึ...” มุมปากหนากระตุกขึ้นยิ้มและมองเรียวปากบางอมชมพูนิ่ง “มาถึงขนาดนี้ คุณก็ยังคิดจะด่าผมอีกหรือครับคุณคนสวย คุณคิดว่าผมไม่กล้าหรือ แค่คำพูดคำด่าของคุณมันไม่ทำให้ผมหยุดความตั้งใจได้หรอกนะ อีกอย่างผมช่วยสงเคราะห์ให้ไม่ดีกว่าหรือ กับการกลับไปแย่งชิงของคนอื่น มันไม่ดีนะครับ ในเมื่อผม

ร้ายมาจัดไปวิรุจจัดการตัวเองอยู่ในชุดเรียบร้อยก่อนจะก้าวออกจากห้องน้ำและสิ่งที่เขาสนใจตอนนี้คือร่างบาง ที่นอนอยู่บนเตียง เขาอยากคุยกับเธอให้รู้เรื่องและจะรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่า หล่อนจะยินยอมหรือไม่แต่แล้วสิ่งที่เขาอยากให้เป็นกลับไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ เมื่อบนเตียงมีแต่ความว่างเปล่า รอยยับย่นของที่นอนยังมีอยู่ให้เห็น หัวใจเต้นตุบๆ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งสายตามองเห็นหยดเลือดจางๆ ที่ติดอยู่บนเตียงมันยิ่งย้ำความรู้สึกเจ็บจี๊ดเข้าหัวใจ หล่อนไม่คิดห่วงและเรียกร้องสิ่งที่เสียไปเลยหรือไง...อารมณ์เดือดตะโกนถามอยู่ในใจหล่อนรังเกียจเขาถึงขนาดชิงหนีไม่ยอมเจอหน้า ทำแบบนี้มันหยามกันชัดๆ...หนุ่มใต้ผิวเข้มรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วกาย มือหนากำแน่นเข้าหากัน แววตาแข็งกร้าวก้าวเท้าออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วเมรีพาร่างที่บอบช้ำก้าวออกจากโรงแรมไปทันที หลังจากที่มั่นใจว่าชายหนุ่มคงตามออกมาไม่ทัน ตากลมโตที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นกวาดมองไปรอบๆ ถนนหนทางที่ไม่คุ้นเคย รถ! คือสิ่งที่จะพาหล่อนไปให้ไกลจากที่นี่แล้วเริ่มจากตรงไหนดี...เมรีกระสับกระส่าย ดวงอาทิตย์ก็เริ่มลับแสง ถนนและ

เขาสร้างมาให้คู่กันเนื้อแนบเนื้อคนที่มีเชื้อไฟอยู่มันจุดติดง่ายเสียเหลือเกิน และตอนนี้เจ้าร่างกายเขาก็ยังเรียกร้องยังต้องการเธออยู่ แต่สำหรับเธอจะให้อยู่ต่อรอบสองคงไม่ได้แล้ว “ฉันต้องรีบไป เดี๋ยวนายใหญ่ของพวกแกออกมาเห็น ซวยตายกันพอดี”เสียงหวานเอ่ยบอกสีหน้าเริ่มแสดงถึงความหวาดระแวง ตัดใจพาร่างเปล่าเปลือยก้มหยิบเสื้อผ้าที่ถูกเหวี่ยงทิ้งไปก่อนหน้าสวมใส่ทันที ก่อนจะเดินฝ่าสายฝนออกไปอย่างรีบเร่งสายตาคมมองรูปร่างที่ตนเองปรารถนามานาน เดินหายออกไปอย่างหมายหมาด ก่อนจะกระตุกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างคาดหวังถึงความสุขครั้งต่อไป และเมื่อก้มมองส่วนกลางลำตัว สายตาคมก็มีแววสุขสมกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นและแน่นอนมันย่อมต้องเกิดขึ้นอีกเพราะเรื่องทุกอย่างมันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น...!อีกด้านของฟาร์มม้า สองพ่อลูกและหนึ่งสาว กำลังยืนลุ้นเจ้าสีดา ที่กำลังตกท้องออกลูกอย่างตื่นเต้น แม้ภายในคอกจะเย็นสบายด้วยสายฝนที่ยังเทกระหน่ำแต่คนทั้งสามก็ยังปรากฏเม็ดเหงื่อให้เห็นเพราะเป็นการตกลูกตัวแรกของเจ้าสีดา เจ้าของฟาร์มจึงต้องเฝ้าดูแลเป็นพิเศษ และอาการของม้าสาวก็ทำให้คนที่เฝ้าดูแลหัวใจจะวาย ทั้งกลัวทั้งตื่นเต้นผสมปนเปก