2 หนุ่ม

เมษากวาดตามองบรรยากาศสดใสโดยรอบ ตอนนี้เธอและคุณผกาอยู่ในงานเทศกาลไร่ส้มกลางม่านหมอก ซึ่งตั้งอยู่พื้นที่ในไร่กว้างขวางที่จะจัดงานประจำปีเพื่อโปรโมทไร่ส้มและผลิตภัณฑ์ต่างๆ จากไร่และพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจโดยตรง

พื้นที่อ้อมล้อมไปด้วยขุนเขาสลับซับซ้อน เต็มไปด้วยต้นส้มที่ถูกตัดแต่งไว้อย่างดีรอต้อนรับผู้คนมาเยี่ยมชม มีการเปิดให้เก็บส้มเองได้ รวมเช็คอินถ่ายภาพในแต่ละซุ้มกิจกรรมหลากหลายประเภท จุดสำคัญที่น่าสนใจมากที่สุด เห็นจะเป็นคาเฟ่สุดหรูขนาดใหญ่ที่โครงสร้างเป็นกระจกบนเนินเขากลางไร่ เพราะสามารถมองเห็นม่านหมอกเหนือต้นส้มยามเช้าได้ชัดเจน

“ไอ้เมย์ งั้นน้ากลับก่อนนะ ต้องรีบเข้าไปตลาดแล้วเอาของมาเตรียมไว้ตอนเย็น”

“จ้า น้าไปเถอะ หนูอยู่ได้สบาย”

“เออ เดี๋ยวเย็นนี้ค่อยออกมาพร้อมกันอีกรอบนะ”

“โอเคจ้า”

เมษาบอกน้าสาวที่ออกมาพร้อมกันเพียงไม่นาน หลังเดินชมบรรยากาศกันพอสมควรแล้ว เมษาก็พาคุณผกาเข้ามายังคาเฟ่ ที่นั่งพิเศษถูกจัดเตรียมไว้สำหรับบุคคลสำคัญ เธอมีโอกาสได้ออกมาช่วงกลางวันก็เพราะผู้สูงวัยบ่นว่าเบื่อการอยู่อุดอู้แต่ในบ้าน ท่านจึงทำการนัดเพื่อนร่วมรุ่นมาพบปะพูดคุยกัน

“ยัยเมย์ ฉันลองกินอาทิซาน เจลาโต้น่ะ”

เสียงของคุณผกาหันมาเอ่ยบอก เมษาหันไปมองป้ายแนะนำสินค้าแนะนำตัวใหม่ที่คาเฟ่นำเสนอ เมนูโด่งดังที่ถูกชูขึ้นเพื่อโปรโมทพร้อมงานครั้งนี้ มันคือซอร์เบทส้มสายน้ำผึ้งมิกซ์น้ำผึ้งดอกลำไย

“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูไปบอกให้นะคะ”

ไม่นานเมษาก็ถือกลับมาเสิร์ฟให้ผู้สูงวัยผู้กำลังตั้งหน้ากับการพูดคุย สุ้มเสียงของเหล่าบรรดาคุณหญิงคุณนายเพื่อนของเจ้าตัว ต่างก็เอาแต่พูดอวดถึงสรรพคุณของลูกหลานตัวเองกันถ้วนหน้า จู่ๆ ใครคนหนึ่งก็พูดออกมาหลังจากเพิ่งฝอยจบ

“แล้วเมื่อไหร่พ่อเลี้ยงจะแต่งงานบ้างล่ะ”

“นั่นสิ ลูกชายเธอก็อายุขนาดนั้นแล้ว”

เหล่าเพื่อนของคุณผกาไถ่ถามอย่างสนอกสนใจ ด้วยทิวาอายุเข้า 36 แล้วในปีนี้ สายตายากรู้อยากเห็นจดจ้องคนตักไอศกรีมเข้าปาก ก่อนที่หญิงชราจะกระแอมเบาๆ ก่อนเอ่ยตอบ

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ยังไม่เคยเห็นแฟนของเจ้าทิด้วยซ้ำ”

ผู้คนบนโต๊ะต่างหันมองหน้ากันก่อนตั้งหน้าซักไซ้ต่อ ใครๆ ต่างก็อยากแนะนำลูกหลานตัวเองให้เขาได้รู้จัก เพราะเขาเป็นคนหนึ่งที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย เปลี่ยนไร่ส้มธรรมดาที่เป็นเพียงการเกษตร เพิ่มมูลค่าให้กลายเป็นธุรกิจท่องเที่ยวและอาหารได้จนสร้างเม็ดเงินมหาศาล

“เอ้า แล้วคนนั้นเมื่อปลายปี...”

“เลิกไปแล้วมั้ง ฉันเคยเจอครั้งเดียวเอง ทุกวันนี้ก็ไม่เห็นเจ้าตัวพูดถึงใครเป็นพิเศษน่ะ”

เหล่าคนฟังจุ๊ปากทำท่าเสียดายแทนก่อนทำท่าจีบปากจีบคอพูดต่อ เมษาฟังอยู่เงียบๆ แต่ก็แอบคิดย้อนถึงตัวเอง เพราะ 4 เดือนก่อนที่เธอกลับมาบ้านก็ได้ยินคำถามแบบนี้เหมือนกัน ทั้งที่ตอนนี้อายุของเธอก็เพิ่งจะเข้า 28 ไปหยกๆ เอง

แต่งตอนอายุเท่าไหร่มันสำคัญด้วยเหรอ?

เมษาเหลือบมองคนในวงสนทนาพลางดูดมัลเบอรี่โยเกิร์ต ดูก็รู้ว่าพวกเขาคงอยากเชียร์ลูกหลานของตัวเองให้เข้ามาเกี่ยวพัน แต่ดูเหมือนว่าคุณผกาจะเริ่มปลงกับความหวังให้ลูกชายเป็นฝั่งเป็นฝาไปเสียแล้ว

“เสียดายเนอะ หลายปีก่อนพ่อเลี้ยงคบกับหนูพรีมตั้งหลายปี ไม่นึกมาก่อนเลยว่าจะเลิกกันกะทันหัน”

“นั่นสิ เหมาะสมกันขนาดนั้นออก แต่คนหนุ่มสาวอะเนอะ คงเปลี่ยนใจกันปุบปับก็เลิกได้เลย”

“ฉันก็ไม่อยากก้าวก่ายชีวิตลูกหรอก เขาโตแล้วนี่”

พูดจบคุณผกาก็วางช้อนลงช้าๆ ก่อนชวนเพื่อนคุยเรื่องอื่นต่อ เมษาดูออกว่าอีกฝ่ายคงเริ่มเบื่อหน่ายกับการจี้จุดด้วยหัวข้อเดิมๆ ดวงตาคู่สวยมองผู้สูงวัยที่หันมามองยังเธอก่อนท่านจะเอ่ยบอกเบาๆ

“เธอไปหาอะไรกินเถอะ ยังไม่ได้กินอะไรไม่ใช่เหรอ?”

“แต่ว่าหนูต้องอยู่เป็นเพื่อนคุณท่าน”

“ไปเถอะน่า เธอก็สั่งมากินโต๊ะนั้นก็ได้ เจ้านายเธอคงไม่ว่าหรอก”

“ค่ะ งั้นเดี๋ยวหนูรีบมานะคะ”

ใบหน้าเหี่ยวย่นพยักหน้าเบาๆ คล้ายติดรำคาญ เมษาปลีกตัวออกไปยังอีกโต๊ะไม่ไกล จัดการสั่งอาหารให้ตัวเองเรียบร้อยก่อนยกมือถือขึ้นมาดูเวลา

“อ้าวเมย์ ทำไมนั่งตรงนี้คนเดียวล่ะ”

เสียงนุ่มทุ้มของใครเอ่ยคนหนึ่งทักทาย เมษาเงยหน้าขึ้นจึงเห็นว่าเป็นผู้จัดการหนุ่มรูปงามขวัญใจเหล่าสาวๆ ไร่ส้ม บุริศส่งยิ้มกว้างมาให้กันอย่างเคย เธอรู้จักเขาดีเพราะเขาเป็นรุ่นพี่ในมหาลัยสมัยเรียน แถมบ้านก็ไม่ได้ไกลจากกันมาก

“อ้าว สวัสดีค่ะพี่บาส เมย์มากับคุณท่านค่ะ แล้วพี่บาสล่ะคะ แวะมาดูความเรียบร้อยเหรอ?”

“ใช่ พอดีพี่มาหาไอ้ตุลย์น่ะ อ้อ นั่นไงมันเดินมาพอดี”