กำแพงที่ใกล้ทลาย

เมษาค่อยๆ ย้ายจุดกดนวดไปยังข้อมือ ในใจคิดไปถึงแผลใจที่ตัวเองได้มาจากคนไม่รักดี เธอเองก็เคยผ่านสถานการณ์นั้นมาก่อนเหมือนกัน แต่ไม่เคยคิดว่าความรักของตัวเองคือความโง่ คนพวกนั้นต่างหากที่เลว แล้วทำไมเราจะต้องโทษตัวเองด้วยล่ะ?

การไม่เอาเรื่อง มันคือการไม่เสียเวลาต่อต่างหากล่ะ ไม่อย่างนั้นเธอคงเล่นงานไอ้ชั่วนั่นไปแล้วล่ะ

“มันก็แค่คนพวกนั้นไม่เหมาะสมกับความรักของเราค่ะ เขาคงไม่อยากจองเวรให้ตัวเองเสียเวลา แล้วหนูก็แค่คิดว่าทำไมเราต้องโทษตัวเองด้วยที่มีความรักแบบจริงใจ ทั้งที่ความจริงก็เห็นๆ อยู่ว่าคนนอกใจต่างหากที่ชั่ว”

เมษาเงยหน้ามองสบดวงตาของผู้สูงวัย คุณหญิงผกาเงียบไปคล้ายคิดตามประโยคเมื่อครู่ ก่อนจะหันกลับไปมองจอทีวีด้วยใจที่นิ่งลงกว่าเดิม

ร่างเล็กขยับย้ายลงไปนั่งลงข้างล่างเพื่อนวดขาให้ผู้สูงวัย หากแต่ขาของใครบางคนกลับก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านข้าง ยืนนิ่งตรงหน้าโซฟาที่พวกเธอทั้งคู่นั่งอยู่ เมษาเงยหน้าขึ้นมองจึงพบว่าเป็นทิวานั่นเอง

“อ้าวเจ้าทิ เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่แม่ไม่เห็นได้ยิน”

“คงเพราะแม่กำลังคุยกับเมษาอยู่มั้งครับ”

เมษาขยับลุกออกเพราะคุณผกาโบกมือส่งสัญญาณให้หยุดนวด ร่างเล็กถอยออกไปยืนข้างๆ เพื่อให้เจ้านายลงเคียงข้างแม่ของเขา ดวงตาคู่สวยหลุบลงมองพื้นพรม ริมฝีปากกกำลังกลั้นยิ้มจากความดีใจที่ได้เจอเขา

อ่า เธอเพิ่งจะคิดถึงเขาไปเองนะ

“เอ้อ ยัยเมย์ตอนนี้ฉันมีเพื่อนอยู่ด้วยแล้ว เธอก็ไปทำมัลเบอรี่โยเกิร์ตที่เอาแต่บอกว่าอร่อยนักหนามาให้ฉันหน่อยไป”

“ค่ะ”

เมษาเดินค้อมกายเดินแยกออกไป ยามนี้เหลือเพียงทิวากับมารดาของตัวเอง เขาหันไปมองข่าวบนจอ ที่ตอนนี้กลายเป็นข่าวหัวข้ออื่นไปแล้ว

“เพิ่งกลับมาจากตรวจงานหรือไงแกน่ะ”

“ครับ”

ผกาหันมองใบหน้าคมของลูกชายเมื่อเห็นว่าทิวาไม่ได้พูดอะไรต่อ คนเป็นแม่หรี่ตามองคนข้างกายที่เงียบกว่าเคย ปกติช่วงงานเทศกาลยุ่งๆ แบบช่วงนี้เธอแทบไม่เคยเห็นหัวลูกชายผู้งานรัดตัวด้วยซ้ำ เลยทำใจไว้ล่วงหน้าว่าเขาคงหายหน้าไปสักอาทิตย์หรือสองอาทิตย์ให้ได้คิดถึงบ้าง

“เป็นอะไร เครียดหรือไง?”

“ไม่ใช่หรอกครับ เห็นแม่บอกว่าชอบซอร์เบทส้มสายน้ำผึ้ง ผมเลยแวะเอามาฝากคนครัวไว้ให้”

“แกเข้ามาบ้านเพราะเรื่องแค่นั้น?”

“ผมแวะมาหาแม่ด้วยไงครับ”

ใบหน้าเหี่ยวย่นหันมองหน้าลูกชายตัวเองก่อนทำหน้ามีคำถาม ร่างสูงเอนกายนั่งนิ่งๆ ดูทีวีคล้ายกับสนใจข่าวนักหนา คนเป็นแม่ส่ายหน้าเบาๆ คล้ายรำคาญการคาดเดาอารมณ์ของคนปากหนัก โดยที่ไม่รู้เลยว่าความจริงในหัวของทิวายามนี้ ก้องแต่คำพูดที่ตนเพิ่งได้ยินเมื่อครู่วนไปมา

‘…ทำไมเราต้องโทษตัวเองด้วยที่มีความรักแบบจริงใจ ทั้งที่ความจริงก็เห็นๆ อยู่ว่าคนนอกใจต่างหากที่ชั่ว’

ดวงตาคมมองรอยกัดของเมษาบนรอยสักลายโซ่ตรวน โคนนิ้วยังเห็นเป็นเนื้อบวมแดงจากการอักเสบ รอยสักนี้เขาสลักมันลงบนนิ้วหลังจากตัดขาดกับพริมา หวังให้ความเจ็บทางกายดึงสติใจที่เจ็บปวด แล้วใช้สัญลักษณ์พวกนี้ตอกย้ำตัวเองถึงการเคยเป็นคนโง่

โซ่ตรวนที่จะล่ามประตูตัวเองเพื่อแยกออกจากทุกคน

ทิวาหลับตาลงช้าๆ ข่มความรู้สึกตีรวนที่ก้องอยู่ในอก ประโยคสั้นๆ ของเมษาเป็นดั่งใบมีด กรีดสายป่านล่ามลูกโป่งแห่งความเจ็บปวดและอับอายในอดีตของเขาจนขาดสะบั้น ความอึดอัดที่เคยบีบคั้นอยู่ข้างใน กลับกลายเป็นแรงส่งให้เขาลอยลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้า เป็นอิสระจากคำว่าไอ้โง่ที่เขาสลักมันไว้บนนิ้วมือตัวเองมานานหลายปี

แต่มันกลับก่อเกิดความกลัวในบางอย่างขึ้นมาแทน

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ร่างสูงหยัดยืนเต็มความสูงตรงหน้าหญิงชรา ทิวายิ้มบางให้มารดาก่อนก่อนขอตัวออกไป หากแต่จุดมุ่งหมายที่มุ่งไปกลับไม่ใช่เส้นทางเดินกลับบ้านของตัวเอง ดวงตาคมกวาดมองทั่วห้องครัวเงียบงัน ยามนี้ห้องครัวไร้ผู้คนอื่น เขาเดินเข้าไปหาคนกำลังหันหลังล้างของที่วางอยู่ในซิงค์ เมษาขมักขเม้นกับงานตรงหน้ายังคงไม่รู้ตัวว่าเขาเดินเข้าไปประชิดยังด้านหลัง

“อ๊ะ! อื้อ คุณทิ”

“ชู่ว...”