ครัวร้อน

เช้าวันใหม่ที่สดใสเบิกบาน เมษาเดินขึ้นบันไดสวนกับทิวาที่กำลังจะออกไปไร่พอดี ใบหน้าสวยแดงซ่านขึ้นเล็กน้อย ใจเต้นตึกตัก ทว่าอีกฝ่ายกลับทำเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อวาน

เธอคาดว่าเขาคงมาดูความเรียบร้อยของมื้อเช้า ด้วยเห็นว่าผู้สูงวัยบ่นอยากกินเนื้อตุ๋นสูตรสมุนไพร เมษาลอบมองร่างสูงผ่านหน้าต่างภายในห้องของคุณผกา สายตาเห็นเจ้าของแผ่นหลังกว้างเดินลิ่วกลับไปยังเส้นทางบ้านของเขา ที่อยู่เยื้องไปทางหลังเรือนใหญ่ค่อนข้างไกล

“เอ้า เก็บเถอะ ฉันพอแล้ว”

เสียงแหบเบาดังขึ้นเรียกสติ เมษาหันกลับไปมองสำรับที่อีกฝ่ายดันออกช้าๆ มือเหี่ยวย่นยกขึ้นเช็ดปากเป็นเชิงบอกการสิ้นสุดมื้อเช้า ขาเรียวก้าวเข้าไปรินน้ำเติมแก้วที่พร่องเหลืองเพียงครึ่ง ก่อนยกแก้วยาและอาหารเสริมส่งให้ตามความเคยชิน

“ขอบใจ ตอนเดินเอาสำรับไปเก็บ เธอก็รีบแวะไปกินมื้อเช้าด้วยเลยแล้วกัน”

พูดจบนางก็บรรจงใส่เม็ดยาเข้าปากทีละเม็ด ใบหน้าเหี่ยวย่นทำหน้าขยาดแขยงยามเห็นขนาดเม็ดที่ใหญ่เกินจนกลืนลำบาก เมษาเลยอาสานำมาหักครึ่งให้ด้วยความหวังดี

“อันนี้มาใหม่หรือไง เม็ดใหญ่ขนาดนี้”

“ใช่ค่ะ เป็นตัวที่คุณทิฝากมาให้หนูเพิ่มเข้ามา”

“เฮอะ! จริงๆ เลยเด็กนี่”

แม้จะพูดคล้ายรำคาญหากแต่ริมฝีปากบางกลับยิ้มน้อย เมษารอรับแก้วมาวางลงบนถาด ก่อนช่วยประคองคนจะลุกขึ้นย้ายไปพักผ่อนบนม้านั่งริมระเบียง มือเรียวหยิบยกหนังสือส่งให้คนที่เพิ่งหย่อนตัวลงนั่งอย่างรู้งาน พร้อมเอ่ยถามไถ่ตามสมควร

“คุณท่านยังไม่อยากเข้าห้องน้ำใช่ไหมคะ”

“ยังหรอก เธอรีบไปเถอะ”

“อยากได้อะไรเป็นพิเศษอีกไหมคะ?”

“โอ้ย ยังหรอก ไม่ต้องกังวลมากตามเจ้าทิก็ได้น่า ต่อให้เธอไม่อยู่ฉันก็ยังพอเดินเหินเองได้ เห้อ เด็กพวกนี้ เอาแต่ทำเหมือนฉันเป็นคนพิการอยู่ได้”

เมษายิ้มบางๆ ก่อนพยักหน้ารับ เธอไม่ได้ขุ่นใจอะไรนักด้วยผกาดูจะไม่ได้ดุเอาจริงเอาจัง แต่ขณะขากำลังจะก้าวไปยังสำรับที่คาไว้ หญิงชราที่เพิ่งนึกอะไรได้ก็รีบร้องบอก

“เอ้อ ใช่ ยัยหนูเมย์ บ่ายนี้ฉันอยากกินของเบาๆ เป็นพวกผลไม้กับสมูทตี้ ฝากบอกให้ครัวเตรียมของไว้ แล้วบ่ายเธอก็ลงไปจัดการให้ฉันแล้วกัน”

“หนูเหรอคะ? คุณท่านจะให้หนูปั่นใช่ไหมคะ?”

เสียงถอนหายใจดังฟืดของอีกฝ่ายทำเอาเมษายิ้มแห้ง ได้แต่คิดในใจว่าคนแก่บางทีก็เอาใจยาก หากแต่ก็ยังดีที่เสียงตอบกลับมา ไม่ได้ฟังดูอารมณ์เสียมากเท่าที่คาด

“รอบที่แล้วเธอปั่นอร่อยนี่ ถ้างั้นก็ปั่นอีกรอบสิ พอดีอยากกินอะไรเปรี้ยวๆ หน่อย ให้สดชื่นน่ะ”

“ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวหนูจะบอกให้น้าเตรียมของไว้ให้”

หญิงชราพยักหน้าตอบรับแทนคำตอบ เมษาเห็นดังนั้นจึงรีบกลับออกไปพร้อมถาดมื้อเช้า ร่างเล็กก้าวเรื่อยๆ เดินลงมายังห้องครัวด้านหลัง พอดีกับที่เหล่าคนงานในบ้านกำลังนั่งเม้าท์มอยในวงข้าวกันพอดี

“ก็นั่นน่ะสิ ฉันก็ว่า...”

“คุณทิแกหล่อขนาดนั้น ทำไมถึงคบใครได้ไม่นานก็เลิก”

“เออ คุณท่านอยากให้ลูกชายแต่งงานแย่แล้วมั้ง”

ขณะฟื้นฝอยกันอย่างออกรส หนึ่งในวงเหล่าแม่บ้านก็หันมาเห็นเธอพอดี ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนยกยิ้มกว้าง ก่อนจะเอ่ยเรียกให้เธอรีบเข้าไปหา

“มาๆ ไอ้เมย์ ป้าแบ่งไว้แล้วในตู้นั่น เอ็งไปยกมากินด้วยเลยไป”

เมษาวางถาดไว้ในซิงค์ล้างจาน สายตามองป้าพรบุ้ยใบ้บอกกล่าว ในขณะที่น้าผ่องศรีของเธอยกกับข้าวอีกชุดที่ตัวเองซื้อไว้ส่งมาให้โดยไม่ได้พูดอะไร

“น่าแปลกนะป้า ตั้งแต่ฉันอยู่มาแทบไม่เคยเห็นคุณทิแกคบใครได้นาน แฟนคนล่าสุดเห็นจะเกือบปีได้แล้วมั้ง”

“จุ๊ๆ ไอ้นุ่น เอ็งพูดเบาๆ เดี๋ยวเจ้านายได้ยินโว้ย...แต่จะว่าไปก็จริง หรือแกจะเบื่อผู้หญิงแล้วหันไปหาผู้ชายวะ”

“ป้าก็ว่าไป ป้าน่ะพูดอะไรเสี่ยงเงาหัวหายยิ่งกว่าฉันอีก”