บทที่ 8

ชายหนุ่มมองโรงแรมม่านรูดตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง  ชะลอรถก่อนขับเข้าไปจอดตรงหน้าทางเข้า  ผู้ชายวัยรุ่นเดินเข้ามาใกล้พลางโบกมือให้รถขับเข้าไปจอดด้านใน  คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยขณะมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างใช้ความคิด  

“ ม่านรูด? ” 

“ หา! เป็นม่านรูดหรอกเหรอ  นึกว่าโรงแรมเสียอีก  เอ่อ..คุณพอจะรู้จักโรงแรมที่ราคาไม่แพงบ้างไหม ”

“ ม่านรูดกับโรงแรมมันก็ไม่ต่างกัน ” ริมฝีปากหยักสวยบ่นออกมา  

“…” ก็จริงอย่างที่เขาพูด  ความหลังฝังใจ…มันทำให้เธอนึกถึงเรื่องไม่ค่อยดีในอดีต  

“ ไม่มีบ้านเหรอไง  เดี๋ยวฉันขับรถไปส่งเธอที่บ้านก็ได้ ” ริมฝีปากหนาอัดนิโคตินเข้าปอดฟอดใหญ่ก่อนโยนบุหรี่ที่ใกล้หมดมวนออกนอกหน้าต่างรถ  หันกลับไปมองสบสายตากับหญิงสาวตรงหน้า

 ถึงมี…ที่นั่นก็ไม่ใช่บ้านหรอก  

“ ไม่มี ” เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นสนิท  เบือนหน้าหนีออกไปมองนอกหน้าต่าง  พอจะเปิดประตูรถออกไปก็ถูกชายหนุ่มดึงตัวเธอให้กลับเข้ามานั่งตามเดิม  มนินพัทธ์รู้สึกงุนงงกับการกระทำของอีกฝ่ายพลันนึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมพูดอะไร

“เอ่อ..ขอบคุณที่ให้ติดรถมาด้วยนะคะ ขอบคุณมากจริงๆค่ะ ” 

“ อยากได้ที่พักใช่ไหม  เดี๋ยวพาไปแล้วกัน ” จินตภัทรเหลือบสายตามองสภาพน่าเวทนาของอีกฝ่ายก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด

“ คุณจะช่วยหาโรงแรมให้ใช่ไหม  ขอบคุณมากค่ะ ” มือบางรีบปิดประตูรถทันที

“…”

เขาไม่ได้สนใจเรื่องของคนอื่นสักเท่าไหร่  สำหรับคนตรงหน้าก็ไม่ได้รู้สึกสงสารเห็นใจอะไรแค่รู้สึกไม่อยากปล่อยผ่านไปแบบนี้  ตอนนี้ก็ไม่อยากเสียเวลาขับรถวนหาที่พักให้เธออีก  เหลือบสายตามองดูเวลาก็เที่ยงคืนกว่าๆแล้ว  เขารู้สึกเหนื่อยกับอะไรหลายๆอย่างมาทั้งวัน  ตอนนี้อยากกลับไปนอนพักผ่อนเต็มที  

คอนโดจิน

ชายหนุ่มเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องพักตัวเอง  ใช้ปลายเท้าเขี่ยกระป๋องเบียร์ที่ตกระเกะระกะขวางทางเดินอยู่  วันนี้ก็ดันลืมบอกแม่บ้านให้มาทำความสะอาด เขาเหลือบสายตากลับไปมองหญิงสาวที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงหน้าประตูห้อง  แววตาคู่นั้นดูหวาดระแวงเหมือนสัตว์เล็กๆ ที่เตรียมระวังภัย  พอเห็นอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะเดินตามเข้ามาง่ายๆ ชายหนุ่มก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

“ นี่ห้องฉันเอง ”

เขาบอกว่าจะหาที่พักให้  เธอหลงดีใจคิดว่าเขาจะพาไปส่งโรงแรมที่ไหนสักที่หนึ่ง  แต่ไหงกลับกลายพาเธอมาที่คอนโดของเขาแบบนี้  คนเพิ่งผ่านเหตุการณ์แบบนั้นมาจะไม่ให้มนินพัทธ์รู้สึกหวาดระแวงผู้ชายตรงหน้าได้ยังไง  ถึงเขาจะช่วยเธอไว้ก็ตามแต่ก็ยังเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธออยู่ดี  

มนินพันธ์กวาดสายตาเข้าไปสำรวจในห้องพักหรู  ดูจากสภาพห้องแล้วเขาคงรวยมากถึงได้มีเงินเช่าคอนโดหรูๆแบบนี้ได้  เอกสารที่วางบนโต๊ะกับชุดนักศึกษาที่วางพาดบนโซฟาหนังสีดำทำให้มนินพัทธ์รู้ว่าอีกฝ่ายยังเรียนหนังสืออยู่  

“ เข้ามาสิ  จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม ”

“ นายบอกว่าจะพาไปหาที่พักนี่  ทำไมถึงพาฉันมาที่นี่ล่ะ ”

“ นี่ก็ที่พักไม่ใช่เหรอไง  เข้ามาเถอะน่า  คนง่วงจะตายห่าอยู่แล้วไม่ทำอะไรหรอก ”

ชายหนุ่มมองปราดเดียวก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่  สภาพน่าสมเพชเวทนาแบบนี้ใครจะไปมีอารมณ์ทำอะไรกัน  ถึงเงี่ยนแค่ไหนก็ทำไม่ลงหรอก  เขาไม่ได้ขาดแคลนเรื่องผู้หญิง  ออกจะมีเหลือเฟือจนเลือกกินไม่หวาดไม่ไหวเสียด้วยซ้ำ  

“ ฉันไปพักที่อื่นดีกว่า มันคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ถ้าต้อง..”

“ จะพูดอะไรช่วยดูสภาพตัวเองด้วยนะ  นอนมันที่นี่แหละ  ฉันไม่ทำอะไรหรอกน่ะ ”

“ เอ่อ..” ฟังเขาพูดไปก็ก้มลงมองสภาพตัวเองตาม  ริมฝีปากเล็กพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ     

“ ง่วง  เหนื่อย  ขี้เกียจขับรถไปส่งแล้ว  ที่นี่มีสองห้องนอน  ฉันนอนห้องนี้  ส่วนเธอไปนอนห้องนู้น ”  บ่นไปก็ชี้มือชี้ไม้ไปยังห้องนอนที่อยู่ติดกับห้องนอนของตัวเอง

“…”

พอเห็นเธอไม่ยอมเดินเข้ามาแถมตั้งท่าจะเดินหนี  จินตภัทรก็เป็นฝ่ายไปลากตัวเธอให้เดินตามเข้ามาในห้อง  จัดการปิดประตูพร้อมกับกดล็อกประตูห้องเสร็จเรียบร้อยก็เดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเองทันที  เขาไม่อยากอาบน้ำอยากนอนมันทั้งแบบนี้  หลังจัดการถอดเสื้อผ้าที่สวมใส่ออกจนหมดก่อนจัดการโยนมันลงในตะกร้า  ร่างสูงล้มตัวลงบนฟูกนอนอย่างเหนื่อยอ่อนแต่พอหัวถึงหมอนกลับนึกอะไรขึ้นมาได้  จินตภัทรเด้งตัวลุกออกจากเตียงก้าวเท้ายาวๆ ออกไปจากห้องตรงเปิดประตูออกก็เห็นหญิงสาวนอนขดตัวอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวสีดำ

“มานอนตรงนี้ทำไม บอกให้ไปนอนที่ห้องนั้นไง”