บทที่ 9

เอื้อมมือออกไปเขย่าตัวเธอเบาๆ มองหญิงสาวที่สะดุ้งผวาตัวตื่นลุกขึ้นนั่งมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง พอเห็นท่าทีตกใจแบบนั้นชายหนุ่มถึงกับทำตัวไม่ถูกไปเหมือนกัน

“ไม่เป็นไร ฉันนอนตรงนี้ก็ได้” มนินพัทธ์ทั้งง่วงทั้งเพลียพยายามปรือตาขึ้นมามองคนตรงหน้า

“นอนตรงนี้ไม่สบายตัวหรอก ไปนอนในห้องเถอะ มาสิ”

ชายหนุ่มรู้สึกพอใจที่เห็นเธอทำตามที่บอกอย่างว่าง่ายไม่แสดงท่าทางดื้อดึงเหมือนก่อนหน้านี้ หลังจากพาหญิงสาวเดินตรงไปที่หน้าห้องนอนที่อยู่ติดกันกับห้องนอนของเขา เปิดประตูห้องเสร็จก็ดันคนตัวเล็กให้เข้าไปในห้องทันที

“เสื้อผ้าของใช้ในห้องหยิบใช้ได้ตามสบายเลยนะ” ตอนนี้เขาก็ง่วงสุดๆ แล้วเหมือนกัน พูดเสร็จก็หยิบรีโมทคอนโทรลขึ้นมาเปิดแอร์ให้เสร็จสรรพก่อนออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

มนินพัทธ์รู้สึกง่วงมาก เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบลืมตาไม่ขึ้น ตอนนี้ไม่อยากคิดอะไรให้หนักสมองอีก  ถอดเสื้อผ้าขาดวิ่นบนร่างกายออกจนหมดเหลือแค่ชุดชั้นใน  ควานหาเสื้อยืดตัวโคร่งในตู้เสื้อผ้าออกมาสวมใส่เสร็จก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงกว้างทันที

เช้าวันต่อมา..

มนินพัทธ์ปรือตาขึ้นมองไปรอบห้องนอนกว้างที่ไม่คุ้นชินสายตา มองดูหน้าต่างบานใหญ่ที่มีแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามากระทบผ้าม่านสีเทาอ่อน  พอขยับตัวก็รู้สึกปวดเมื่อยตามเนื้อตัวไปหมด  ค่อยๆ ลุกออกจากเตียงเดินไปหยิบมือถือออกจากกระเป๋าสะพายขึ้นเปิดมาดูก็เห็นเป็นเบอร์ของแม่ที่โทรเข้ามาไม่ต่ำกว่าสิบสาย  เธอปิดเสียงไว้ตั้งแต่เมื่อคืนเพราะไม่อยากรับสายใครทั้งนั้น นึกถึงเรื่องเลวระยำที่เกือบเกิดขึ้นกับตัวเองก็ได้แต่ทอดถอนหายใจออกมา  

วันนี้เธอคงไปทำงานในสภาพหน้าบวมช้ำแบบนี้ไม่ได้แน่ สภาพร่างกายไม่เท่าไหร่แต่สภาพจิตใจไม่พร้อมออกไปเจอหน้าใครทั้งนั้น  คิดได้แบบนั้นก็รีบกดโทรหาหัวหน้างานทันที  นิษฐาไม่ว่าอะไรที่เธอลางานกะทันหัน  ก่อนวางสายก็กำชับให้เธอไปหาหมอถ้าอาการป่วยไม่ดีขึ้น  โชคดีงานที่เธอรับผิดชอบนั้นทำล่วงหน้าไว้หมดแล้ว

เธอเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็หยิบเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นในตู้เสื้อผ้าออกมาสวมใส่ ขนาดเสื้อผ้ามันเป็นไซส์ผู้ชายทั้งนั้น หันไปมองสำรวจเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นในห้องก็พบว่าดูสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อยดี ดูราวกับว่าห้องนี้ไม่มีคนอยู่มานานแล้ว

มนินพัทธ์จัดการเก็บกวาดขยะที่ทิ้งระเกะระกะตามพื้นห้องใส่ถุงพลาสติกใบใหญ่ หลังจากล้างแก้วน้ำจานชามที่กองพะเนินในอ้างล้างจานจนเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ถือวิสาสะสำรวจห้องครัวว่าพอจะมีวัตถุดิบอะไรให้เอามาทำอาหารเช้าได้บ้าง นอกจากไข่สองใบแล้วก็มีแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเท่านั้น

“เธอ.. ยังอยู่อีกเหรอ? ”

เสียงแหบห้าวทักออกมาจากร่างสูงที่ยืนหาวหวอดๆ ดวงตาคมกริบจ้องหญิงสาวที่ยืนเก้กังมองทางเขาอยู่เช่นกัน ท่อนบนนั้นเปลือยเปล่าอวดกล้ามเนื้อแน่นหนันเป็นลอนสวยส่วนท่อนล่างยังดีที่สวมกางเกงขาสั้นไว้  ผิวขาวราวกับน้ำนม  ผมดำสนิทยุ่งเหยิงบนใบหน้าสวยๆ มันดูดีเสียจนทำให้มนินพัทธ์จ้องมองเขาไม่กะพริบตา

อีกฝ่ายที่โดนจ้องมองก็ดูเหมือนจะรู้ตัว  ร่างสูงหยิบขวดน้ำเปล่าขึ้นมาเปิดดื่ม สายตาคมกริบที่จ้องมาตรงๆ ทำให้มนินพัทธ์หลบสายตาไปมองฝ่ามือของตัวเองแทน

“เอ่อ..ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อคืน ขอบคุณที่ช่วยพาไปส่งโรงพยาบาลรวมถึงให้ที่พักด้วย  งั้นฉันขอตัวไปเก็บของก่อน ” ยังไม่ทันจะเดินออกจากห้องครัวไป  อีกฝ่ายก็เอื้อมมือออกมาดึงเสื้อยืดตัวหลวมโพรกของเธอไว้

“หิว”

“!? ”

“ทำอาหารเป็นไหม”

มนินพัทธ์พยักหน้ารับอย่างงุนงง

“ทำอะไรให้กินหน่อย”

“ ต้มมาม่าใส่ไข่ได้ไหม”

“อืม” ชายหนุ่มขยับตัวลงนั่งตรงเก้าอี้หน้าไอแลนด์ครัว  มองหญิงสาวที่กำลังต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอย่างเงียบๆ เขารู้สึกหิวมากอยากหาอะไรกินรองท้องก่อนไปมหาลัย

ไม่ถึงสิบนาทีชามบะหมี่ร้อนๆ ที่มีไข่สองใบอยู่ในชามก็วางลงตรงหน้าชายหนุ่ม  อีกชามที่มีแต่บะหมี่เป็นของเธอ  มนินพัทธ์ถือวิสาสะหย่อนตัวลงนั่งตรงกันข้ามกับเขา  เหลือบมองอีกฝ่ายที่กำลังคีบเส้นบะหมี่เข้าปาก  กลิ่นหอมของมันกระตุ้นน้ำย่อยในกระเพาะให้ทำงาน  เธอรู้สึกหิวไม่ต่างกับเขา ริมฝีปากเล็กกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่  ก้มหน้าก้มตาทานบะหมี่ในชามของตัวเองอย่างเงียบๆ

เสียงตะเกียบและช้อนที่กระทบกับถ้วยทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายทานเสร็จแล้ว  เธอช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่มที่ขยับตัวลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง

ไม่ถึงยี่สิบนาทีร่างสูงในชุดนักศึกษาก็เปิดประตูออกมา  เรือนผมสีดำสนิทถูกเซ็ตไปด้านหลังอย่างลวกๆทำให้ใบหน้างดงามราวกับรูปสลักนั้นยิ่งชวนมองกว่าเดิม  หน้าตาดีขนาดนี้เห็นแค่ครั้งเดียวเป็นใครก็จำได้ทันที  มนินพัทธ์สำรวจชายหนุ่มตรงหน้าที่ดูจะอ่อนกว่าเธอหลายปี ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นใสจับจ้องใบหน้าอีกฝ่ายเขม็ง ใบหน้าหล่อค่อนไปทางสวยนั้นสะกดสายตาเธอเหลือเกิน  ส่วนชุดนักศึกษาที่สวมใส่ก็ทำให้เขาดูอ่อนเยาว์ต่างจากเมื่อคืนลิบลับ