บทที่ 7

ขายาวๆก้าวเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันที  สายตามองหญิงสาวที่กระชับแจ็คเก็ตหนังของเขาปิดซ่อนเสื้อเชิ้ตขาดวิ่นของตัวเอง  ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงพันกันยุ่งเหยิง  แก้มซีกซ้ายบวมแดง  สภาพของเธอคิดในทางดีไม่ได้เลย  มองยังไงก็เหมือนถูกรุมโทรมมาไม่มีผิด  เธอคุยกับพยาบาลเสร็จก็หันมามองทางเขา  ดวงตากลมโตคู่นั้นดูผ่อนคลายลงแต่ยังหลงเหลือความหวาดกลัวอยู่  

“ เอ่อ.. ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉันไว้  แล้วยังใจดีพามาส่งที่โรงพยาบาลอีก  ขอบคุณจริงๆค่ะ ” มนินพัทธ์คลี่ยิ้มบางๆ มองชายหนุ่มตรงหน้าที่ดูแล้วอายุคงน้อยกว่าเธอ  รู้สึกซาบซึ้งใจที่เขามีน้ำใจช่วยเหลือไว้เธอจริงๆ  ถ้าไม่ได้เขาช่วยไว้ไม่รู้ว่าป่านนี้เธอจะเป็นยังไง

“ ไม่เป็นไรครับ   คุณพยาบาล  ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อนก็แล้วกัน ” พูดกับคนตรงหน้าเสร็จก็หันไปพูดกับพยาบาลสาวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

“ เดี๋ยวค่ะ  เอ่อ..เสื้อแจ็คเก็ตของคุณ ” พอเห็นเขาจะเดินออกไปก็นึกขึ้นมาได้ว่าเธอสวมเสื้อของเขาอยู่  

“ ไม่เป็นไร  เธอใส่ไว้เถอะ ” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก  ตั้งท่าจะเดินออกไปจากห้องก็ถูกพยาบาลสาวคนเดิมทักขึ้นมาเสียก่อน

“ เอ่อ ไม่ได้รู้จักกันเหรอคะ ”

“ เปล่าครับ  เธอวิ่งมาตัดหน้ารถผมแล้วก็สลบไปเลยช่วยพามาส่งโรงพยาบาลเท่านั้นเอง  ”

เขาเสียเวลาอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว  ถึงอยากรู้ว่าก่อนหน้านี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับผู้หญิงคนนี้แต่ก็ไม่คิดจะถามอะไร  ฟังจากที่พยาบาลบอกก็ดูเหมือนว่าเธอจะไม่อยากพูดถึงมันสักเท่าไหร่  ชายหนุ่มก็เลยเลือกปล่อยผ่านไปเพราะมันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขาอยู่แล้ว  

จินตภัทรปรายตามองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยอย่างไม่สนใจนักก่อนเดินออกจากห้องฉุกเฉินไป  เดินมาจนถึงรถสปอร์ตของตัวเองที่จอดอยู่  ไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปนั่งเสร็จก็เตรียมจะสตาร์ทรถ  พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนนั้นเดินเท้าเปล่าตรงเข้ามาหา  จินตภัทรพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด  กดเลื่อนกระจกรถลงเล็กน้อยเพื่อฟังว่าเธอจะพูดอะไร

“ ขอโทษนะคะ  เอ่อ.. ขอติดรถออกไปด้วยได้ไหม ” 

มนินพัทธ์รู้สึกเกรงใจเขามากจริงๆ  แต่เวลาตอนนี้มันดึกมากแล้วแถมเธอยังอยู่สภาพแบบนี้  เธอไม่กล้าเรียกรถแท็กซี่หรือเดินออกไปข้างนอกโรงพยาบาลตามลำพัง  เพิ่งเจอเรื่องแย่ๆแบบนั้นมาก็กลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นอีก  จะให้นั่งรอในโรงพยาบาลจนถึงเช้าก็คงไม่ไหว  ตอนนี้เธอทั้งง่วงและเพลียอยากจะหาโรงแรมนอนพักสักคืน  

หลังจากเกิดเรื่องนั้นขึ้น  มนินพัทธ์ยังรู้สึกกลัวและยังรู้สึกหวาดระแวงผู้ชายไปหมด  แต่ไม่ใช่กับผู้ชายคนนี้ที่ช่วยเธอไว้  การขอติดรถออกไปกับเขามันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจกว่าจะไปกับคนอื่น  

“ ขึ้นมาสิ ” ชายหนุ่มพูดตอบรับอย่างเสียไม่ได้  

“ ขอบคุณค่ะ ” มนินพันทธ์ฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ  รีบเปิดประตูขึ้นไปนั่งในรถทันที  

บรรยากาศในรถเงียบสนิท  เธอไม่รู้จะชวนเขาคุยเรื่องอะไรเลยเลือกจะนั่งเงียบๆมากกว่า  ดูแล้วเขาก็เหมือนไม่อยากพูดคุยด้วยเท่าไหร่  มนินพันธ์นึกขึ้นได้ว่ามีแว่นสายตาสำรองอยู่ในกระเป๋า  มือบางเปิดกระเป๋าล้วงหยิบมันขึ้นมาสวมใส่  

ความเงียบทำให้เธอจมดิ่งอยู่กับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้  

เวลาคนเราดวงตก  ความซวยทั้งหลายแหล่ก็ประดังประเดเข้ามาเหมือนกับเธอในเวลานี้ไม่มีมีผิด  ซวยซ้ำซวยซ้อน..

ชายหนุ่มกดเลื่อนบานกระจกหน้าต่างลงก่อนล้วงบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ  ริมฝีปากพ่นควันสีขาวออกมาอย่างเชื่องช้า  นิโคตินมันทำให้เขารู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาหน่อย  แต่กลิ่นบุหรี่กลับไม่ถูกจมูกอีกคนอย่างแรง  หญิงสาวพยายามอดทนอดกลั้นไว้แม้จะเกลียดกลิ่นเหม็นของมันเป็นที่สุด  ระหว่างนั้นก็สอดส่องสายตามองหาโรงแรมตามรายทางที่รถยนต์ขับผ่าน   อดไม่ได้ที่จะเหลือบสายตามองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มอย่างพินิจพิจารณาอีกครั้ง  ใบหน้าสวยๆแบบนี้ท่าทางสูบบุหรี่แบบนี้มันคุ้นเหลือเกิน  ครุ่นคิดสักพักก็นึกขึ้นได้ว่าใช่เด็กบ้าที่เธอเพิ่งปะทะฝีปากไปเมื่อไม่กี่วันก่อน  แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะจำเธอไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ  

ดีแล้วที่จำไม่ได้  ถ้าเกิดจำได้ขึ้นมาเขาอาจไม่ใจดีช่วยเธอไว้ก็ได้  เรื่องก่อนนี้เธอจะไม่เก็บเอามาใส่ใจอีก  ยังไงซะตอนนี้ผู้ชายตรงหน้าก็ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตไว้  

“ จะให้จอดตรงไหนหรือจะให้ไปส่งที่ไหนก็บอกได้นะ ” 

“ เอ่อ..จอดตรงนั้นก็ได้ ” มองเห็นป้ายโรงแรมอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเลยบอกให้เขาจอดตรงนั้น