EP.7 2/2

Lineeeee~

'สปาย : ฉาย ฉันว่าจะไปทำงานที่ร้านอาหารเดียวกับเม อยากทำงานหาเงินอ่ะ เดือนหน้าวันเกิดลูก อยากซื้อของขวัญให้ลูกบ้าง'

ฉันส่งข้อความไปไว้แค่นั้น ก่อนจะปิดเสียงโทรศัพท์ เพราะต้องเข้าเรียนพอดี จริงๆ เดือนเกิดของฉลาม เป็นเดือนเดียวกับฉาย นี่ก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้ฉันอยากไปทำงาน สำหรับคนอื่นแล้ว เขาอาจจะมีครอบครัวคอยซัพพอร์ตทุกอย่าง อยากได้อะไรก็ได้ หรือบางทีอาจจะไม่ต้องดิ้นรนอะไรด้วยซ้ำ แต่นั่นมันไม่ใช่ฉัน ฉันในตอนนี้ มีเพียงแม่ของฉาย ที่มีศักดิ์เป็นแม่ย่า คอยช่วยเหลือและซัพพอร์ตอยู่ด้านหลัง ส่วนพ่อแม่ของฉัน เอาจริงๆ ตั้งแต่ฉันเรียนมหา'ลัย ท่านแทบไม่ได้ช่วยอะไรด้วยซ้ำ ซึ่งฉันเข้าใจและรู้ดีว่า พ่อกับแม่ของฉันไม่ได้มีเงินทองอะไรขนาดนั้น ลำพังแค่ส่งเสียสกายคนเดียว ก็สาหัสพออยู่แล้ว ฉันไม่ได้หวังหรืออยากรบกวนพ่อแม่อยู่แล้ว และหากเลือกได้ หากฉันมีงานทำ มีรายได้ด้วยตัวเองบ้าง ทุกอย่างมันก็เป็นเรื่องดี

หลังจากที่จบคลาสเรียน ฉันก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋า เพราะหวังจะฟังคำตอบที่ฉายตอบกลับมา และปรากฏว่า มีข้อความของฉายส่งมาทิ้งไว้พอดี


Lineeeee~

'ฉาย : ทำงานที่ไหนอ่ะ แล้วจะมีเวลาเหรอปาย เรียนก็หนักอยู่แล้วนะ'

'ฉาย : อยากได้อะไรก็บอก ฉันซื้อให้ได้'

'ฉาย : ไม่อยากให้เหนื่อย'

'สปาย : ทำไม่กี่ชั่วโมงเอง วันละสี่ชั่วโมง สบายมาก เมยี่ก็ทำ ไม่เห็นมีผลกระทบอะไรกับการเรียนเลยนะ วันไหนเราไม่ว่างหรือวันไหนเราเหนื่อย เราก็ขอลาได้ ร้านนี้ไม่เอาเปรียบลูกน้องด้วยนะ แม้จะเป็นนักศึกษา แต่ก็รับรายได้เต็มหน่วยเหมือนกัน'

ฉันพิมพ์ข้อความกลับไป แต่ฉายก็ตอบกลับด้วยการส่งสติกเกอร์มา

"เป็นไงบ้างปาย คุยกับฉายยัง"

"คงต้องคุยกันเย็นนี้อ่ะ พรุ่งนี้เราให้คำตอบได้ไหมเม"

"เคๆ เดี๋ยวเราบอกพี่อีฟให้"

"อื้อ ขอบใจมากนะ"




@ตอนเย็น

ฉันเปิดโทรศัพท์ของตัวเองพร้อมกับยื่น หน้าจอโทรศัพท์ไปที่ตรงหน้าของฉายที่ทำหน้าที่เป็นพลขับ

"แม่ส่งมาให้ดูเมื่อเช้า ฉลามไปโรงเรียนกับคุณย่า"

"ใส่ชุดนักเรียนด้วยเหรอเนี่ย" คนถูกอวดยิ้มกว้าง และแย่งโทรศัพท์ไปจากมือของฉันเพื่อดูในสิ่งที่แม่ของฉายส่งมา

"เจ๋งมาก ใส่ชุดนักเรียนเหมือนพี่ๆ ด้วย คุณครูคงปวดหัวน่าดู"

"ก็น่าจะรู้ๆ กันอยู่ ลูกใครล่ะ" ฉันแซวออกมา อีกคนถึงกับหลุดเสียงหัวเราะทันที

"ได้ทีและแซวใหญ่เลยนะ ดื้อแล้วไง ดื้อแล้วแฟนใครล่ะ" ไม่ว่าเปล่า มือหนาเลื่อนมาประคองศีรษะของฉัน ส่งผลให้ฉันซบลงกับบ่าแกร่งในเวลาต่อมา

กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย มันทำให้ฉันคลี่ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว รู้สึกอบอุ่นหัวใจจัง รู้สึกดีที่ได้อยู่แบบนี้ ฉันรักผู้ชายคนนี้จัง

"เย็นนี้เราซื้ออะไรกลับไปกินกันดี"

"อยากกินสุกี้"

"งั้นเราซื้อเนื้อหมูแล้วก็พวกผักกลับไปทำกินที่ห้องละกันนะ เดี๋ยวฉันโชว์ฝีมือเอง"

"ครับผม" ฉายก้มหน้ามามองฉัน พร้อมกับยกมือลูบผมฉันเบาๆ


เราแวะซุปเปอร์มาร์เก็ต เลือกซื้อเนื้อหมูและพวกผักติดมือกลับมาทำสุกี้ทานกันที่ห้อง และระหว่างที่นั่งทาน ฉันก็ไม่ลืมที่จะพูดคุยในเรื่องที่ยังค้างคา

"ตกลงเรื่องที่จะทำงาน นายคิดว่าไงอ่ะ โอเคหรือเปล่า"

"จะไม่เหนื่อยเกินไปเหรอ"

"ก็ต้องอดทนไง ถึงเรียนจบมา ถ้ายังสอบครูไม่ติด เราก็ต้องหางานอื่นทำรออยู่ดี อยู่เฉยๆ แบบนี้ไม่ได้หรอก"

"รู้ แต่ก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดีไง"

"ทำงานแค่สี่ชั่วโมง มันแป๊บเดียวเองนะ ทำงานห้าโมงถึงหนึ่งทุ่ม หรือถ้ารับพิเศษ ก็แค่ทำถึงสองหรือสามทุ่ม ฉันว่ามันก็ไม่ดึกนะ อีกอย่าง เดือนหน้าวันเกิดฉลาม วันเกิดนายด้วย อยากซื้ออะไรพิเศษๆ ให้นายกับลูกบ้างไง"

"ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ ต่อให้เธอไม่ซื้ออะไรให้ฉัน ฉันก็รักเธออยู่ดี"

"ถ้างั้นขอไปลองทำก่อนได้ไหมอ่ะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยว่ากันอีกที" ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันออดอ้อนตะวันฉายเต็มที่ ก็อย่างว่า ฉันมีจุดมุ่งหมายที่ต้องการ มีสิ่งที่อยากทำ เพื่อคนสองคนที่ฉันรักมาก นั่นคือฉลามและตะวันฉาย

"อื้อ ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่ละกัน"

"เย้ๆ รักฉายที่สุดเลย" ฉันยิ้มกว้าง พร้อมกับโน้มตัวเข้าไปหา แล้วใช้มือบีบปลายจมูกโด่งเบาๆ เป็นเชิงหยอกล้อคนตัวโต

ตอนเช้าของวันถัดไป ฉันก็บอกกับเมยี่ว่าจะไปทำงานที่ร้านอาหารที่เมยี่แนะนำ ช่วงเช้าฉันก็เรียนตามปกติ และตอนเย็นจะไปเจอเมย์ที่ร้านอาหาร และจะเริ่มงานเป็นวันแรกเลย

แต่เหมือนการไปทำงานวันแรกของฉัน จะไม่ค่อยราบรื่นสักเท่าไหร่ เพราะคนที่ฉันตั้งใจว่าจะให้ไปส่ง เมื่อตอนบ่ายนัดดื่มกันเพราะวันเกิดเพื่อน ฉายกลับห้องก่อนฉัน เพราะฉายกลับบ่ายสาม ส่วนฉันกลับสี่โมง และห้าโมงก็ต้องไปทำงาน

"จะไปทำงานแล้ว..."

"...ดึกๆ เดี๋ยวกลับมานะ" ฉันบอกกับฉายที่ยังอยู่ในสภาพงัวเงียเพราะว่าพึ่งตื่น สาเหตุก็เพราะฉันปลุก

"ต้องไปจริงๆ เหรอ"

เอาจริงๆ คำพูดนั้น ทำให้ฉันไม่อยากไปไหนเลย ฉันอยากอยู่กับฉาย อยากมีเวลาอยู่กับเขาเหมือนทุกวัน ไม่อยากห่างกัน แต่เพราะความเกรงใจ ความที่อยากพึ่งพาตัวเองบ้าง มันทำให้ฉันต้องรับงานพาร์ทไทม์ อย่างน้อยๆ มีรายได้เพิ่มขึ้นมาบ้าง เพราะตั้งแต่ที่ฉันเข้าเรียน ตั้งแต่ปีหนึ่ง จนถึงปีที่สาม แม่ฉายเป็นคนรับผิดชอบฉันหมดเลย

แค่ท่านเลี้ยงหลาน รับผิดชอบค่าใช้จ่ายการเรียน มันก็มากพอแล้วจริงๆ

"ฉันต้องทำงาน มันจำเป็น"

"อื้อ เคๆ สองทุ่มเจอกัน" เขารั้งแขนฉันเข้าหาตัวอีกครั้ง ก่อนจะหอมแก้มฉันแรงๆ

ฟอดด~

"แล้วนี่จะออกไปไหนหรือเปล่า"

"ไม่หรอก คงนอนพักอีกหน่อย ไว้เกือบๆ สองทุ่มฉันไปรอรับเธอที่ร้านก็แล้วกัน" และคำพูดนั้น ถึงเรียกรอยยิ้มของฉันให้หลุดระบายออกมา

"โอเค" ฉันโน้มตัวเข้าไปใกล้คนตัวโต ก่อนจะฝังริมฝีปากลงที่แก้มสากเบาๆ จากที่ตอนแรกจะให้ฉายไปส่ง ไปๆ มาๆ สภาพที่ไม่ค่อยจะเต็มร้อยของเขา ทำให้ฉันเลือกที่จะเดินทางไปร้านอาหารด้วยตัวของฉันเอง


----------------