ตอนที่ 12

เขาดึงตัวเองออก และนั่งลงไปในอ่างน้ำ ดึงร่างเล็กที่สั่นสะท้าน หน้าแดงก่ำไปหมดให้นั่งคร่อมทับกายกำยำที่ยังไม่อ่อนตัว เธอบดเบียดตัวเองลงไปอย่างเขินอาย

“อื้อ...” เธอขยับตัวเองให้ถนัด ความคับแน่นจนยากจะบรรยายถูก สองแขนของปองรักโอบรัดรอบคอของเขาเอาไว้แน่น หายใจหอบเหนื่อยอยู่ตรงนั้น ฟาเบียนยกมือขึ้นลูบหลังของเธอไปมา

“ส่งข้อความไปได้อ่านไหม” เขาถามด้วยน้ำเสียงกระเส่าเช่นกัน ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ไม่ได้นอนกับหญิงสาวคนไหนเลย

เธอยกหน้าขึ้นมามองหน้าเขา เห็นเขาพยักหน้าแบบรอคำตอบ

“กินยาคุมแล้วค่ะ” เธอตอบออกไปทั้งที่กระดากปาก

“ดีมาก เพราะบอกเอาไว้ก่อนนะ ว่าอย่าคิดที่จะมีลูกกับผม หากไม่อยากเลี้ยงลูกคนเดียว” คำพูดของเขาทำร้ายจิตใจของปองรักมาก เธอถึงกับสะอึกและสะท้อนในหัวใจ

“ค่ะ จิลทราบค่ะ ข้อความของคุณฟาเบียนก็บอกชัดเจนแล้ว” ปองรักบังคับไม่ให้ตัวเองน้ำเสียงสั่น ทั้งที่ตอนนี้ในหัวใจเธอมันร้องไห้

(“ซื้อยาคุมกินมาให้เรียบร้อย จัดการตัวเองให้ดีตลอดหกเดือนนี้ แล้วอย่าคิดว่าจะจับผมด้วยการท้องแล้วมีลูกกับผม เราเข้าใจตรงกันนะ”) เธอเหมือนถูกตบหน้าแรง ๆ อีกครั้ง แล้วน้ำตามันก็รินไหลออกมาเป็นทาง

“โยกขยับตัวสิ” เขาจับเอวคอดและเด้งตัวเองเข้าใส่

“อื้อ...” ปองรักร้องอื้อ ทำเป็นไม่เป็น ตอนนี้ก็ต้องทำมันแล้ว

‘ตอนนี้เธอมันก็เป็นกระหรี่ดี ๆ นี่เอง ยายจิล’ หญิงสาวให้นิยามกับตัวเอง ตอนนี้หลับตานิ่ง ๆ ขยับตัวตามมือหนาใหญ่ที่บังคับร่างกายของเธอให้โยกขยับ

เพียงครู่เธอก็ต้องลืมความขุ่นใจ เพราะร่างกายที่ถูกฝ่ามือหนาบังคับให้ขยับเร็วขึ้น แล้วเด้งอัดตัวใหญ่เข้าหาเธอแบบไม่อ่อนข้อ หญิงสาวกรี๊ดลั่น เธอกระตุกตัวเกร็ง น้ำในอ่างกระเพื่อมไหวตามแรงขยับของสองร่าง

ฟาเบียนจับเธอนอนพาดไปที่ขอบอ่างที่ช่างทำมาให้เหมาะกับการนี้ เขาส่งท่อนเนื้อเข้าประชิด สองขาของปองรักพาดไปตามลำตัวแข็งแรง ชายหนุ่มไม่ปล่อยเวลาให้เสียไป เขากระหน่ำเธอให้สมใจเพราะตลอดเวลาจากวันนั้นถึงวันนี้ไม่มีเวลาไหนที่เขาจะไม่คิดถึงและอยากฟาดเธอให้หนัก ๆ แบบนี้

หญิงสาวนอนน้ำตาไหลพราก ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจ แต่มันมาจากความซ่านรัญจวนที่ชายหนุ่มบรรเลงใส่เข้ามาแบบไม่ยั้ง เสียงเนื้อที่กระทบกันดังลั่นไปทั้งห้อง และเสียงร้องครางระงมของปองรักผสานกับเสียงคำรามด้วยความกระสันกระเส่าของเขา

“พร้อมกันนะคนสวย อ๊า...” เขาจ้องใบหน้าหวาน ที่ตอนนี้เหยเก และเผยอปากร้องคราง ชายหนุ่มอัดโยกขยับจังหวะเร็วรี่ ก่อนจะปล่อยพิษจากเจ้าตัวร้ายเข้าไปในร่างกายอ่อนนุ่มของเธออีกเต็มแม็ก

เขาก้มลงไปประกบริมฝีปากกับหญิงสาวแบบดูดดื่ม ปองรักยกแขนขึ้นรัดรอบคอของเขา เธอจูบตอบฟาเบียนแบบร้อนแรงเช่นกัน

เพียงเขาถอนแกนแกร่งออก ทั้งน้ำประสานรักและเลือดก็ไหลปนออกมาด้วย เขาก้มลงมองหาความบอบช้ำที่เขาเป็นผู้ทำลาย กลีบดอกไม้ช้ำแดงบวมอย่างชัดเจน

“มา... เดี๋ยวอาบน้ำให้” เขาพูดแบบเอาใจ ช้อนร่างระทดระทวยของหญิงสาวเข้ามาในอ้อมแขน หยิบฟองน้ำประจำตัวของเขาแล้วกดครีมอาบน้ำกลิ่นโปรดของตัวเองใส่ลงไป ฟอกถูตามเรือนร่างขาวนวล ที่ตอนนี้ออกแดงด้วยเลือดที่สูบฉีดไปทั่วกายา

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง หญิงสาวแทบไม่ได้ชมความงามของทิศทัศน์ข้างนอกเลย ถูกเขาเล่นงานอย่างหนักจนตาลาย

“คืนนี้ค่อยมาต่อ” เขามองหน้าเธอยิ้ม ๆ แต่คำพูดของเขาทำให้เธอมองหน้าเขาตาโต เขาฉกริมฝีปากลงไปอีกครั้ง เธอต้องยอมเขาตลอดไปใช่ไหม ไม่มีสิทธิ์โต้แย้งอะไรเลยเหรอ ชายหนุ่มบังคับให้เธอใส่แต่เสื้อคลุมตัวใหญ่ของเขา แล้วตัวเขาก็ใส่เช่นเดียวกัน

“หิวมากแล้ว” เขารวบเอวเธอเข้าหาตัวพาร่างของปองรักออกไปจากห้องนอน ตรงไปยังห้องทำงาน พอเปิดประตูเข้าไป มองออกไปที่นอกระเบียงทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อยแล้ว

ฟาเบียนเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง แล้วเขาเลื่อนอีกตัวมานั่งใกล้ๆ กัน

“หิวไหม” เขาเปิดฝาครอบอาหารที่ครอบจานสเต็ก และโถสลัดอยู่ เขาเปิดผ้าที่คลุมขนมปังออก หยิบให้เธอก้อนหนึ่ง แล้วหยิบอีกชิ้นเข้าปากตัวเองไป ปองรักส่งยิ้มให้กับเขา

ฟาเบียนเสิร์ฟไวน์ให้กับตัวเองและหญิงสาวด้วย เธอชนแก้วกับเขาอย่างเสียไม่ได้

“ดื่มไวน์วันละแก้วสองแก้วไม่เป็นไรหรอก เลือดลมจะได้วิ่งสบาย กินแล้วเลือดสูบฉีดดี” เธอมองตามเขาเห็นยกจิบนิด ๆ แล้วถึงกระดกเข้าไปในปาก ปองรักรีบทำตามแล้วก็ทำสีหน้าเหยเกกับรสชาติ เขาถึงกับหัวเราะเมื่อเห็นเธอทำสีหน้าแบบนั้น

“ต้องกินเหมือนบอสทุกอย่างไหมคะ” เธอถามน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ เธอนึกขันว่าทำไมต้องทำตามที่เขาบอกทุกอย่างเลยเหรอ คำถามของเธอทำให้ผู้เป็นนายจ้างหันมามองหน้าเธออย่างเต็มตา หน้าตามีคำถาม

“เปล่าค่ะ เพียงแต่จิลอยากรู้ว่า ภายในหกเดือนนี้ จิลต้องทำตามที่บอสสั่งทุกอย่างเลยหรือคะ” เธอสบตาเขานิ่ง ปองรักเข้าใจดีว่าตัวเองมาเสนอขายตัวให้กับเขาเอง เธอไม่มีสิทธิ์ขัดขืน

เธอได้ยินเขาถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา

“ขอโทษนะ เธอคงอึดอัดมาก” เขายกมือขึ้นลูบหัวของหญิงสาว และส่งสายตามองมาด้วยแววตาที่อ่อนลง

“อีกอย่างต่อไปไม่ต้องเรียนผมว่าบอส ให้เรียกว่าคุณฟา เวลาเราอยู่กันสองคน แล้วก็พูดได้ อันไหนที่ไม่ชอบก็บอกได้” เขาใช้นิ้วยกผมที่ปรกระใบหน้าขึ้นไปทัดใบหู เขาส่งยิ้มมาให้ และสายตาที่ฟาเบียนมองเธอทำให้หญิงสาวใจเต้นแรงขึ้นมาอีก

ชายหนุ่มตักสลัดใส่จานของตัวเอง และตักให้เธอด้วย เขาเทน้ำสลัดใส ใส่ให้เล็กน้อย