บทที่ 1

แต่รู้อะไรไหม ว่าใบหน้าดุดันของเขานั้นทำให้เธอใจเต้นเสมอ ไร้ซึ่งความเกรงกลัวหัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะทุกครั้งเวลาที่ได้พูดคุยกัน

“นะคะพี่ลูคัสให้จีนี่ได้ไปเปิดประสบการณ์บ้างนะคะ” เธอย้ายก้นไปนั่งข้างชายหนุ่ม สองแขนบางเกาะเขาเหมือนทุกทีที่เคยทำ หน้าอกอวบเบียดแข่นแกร่งอย่างไม่ตั้งใจ แถมเธอยังไม่ระวังตัวสักนิด เพราะคอเสื้อนอนที่สวมอยู่มันเปิดออกเผยให้เห็นเนินอกขาวนวลประจักแก่สายตาหนุ่มหล่อตรงหน้า

“เฮ้อ แล้วแต่เธอเลย แต่ต้องให้พ่ออนุญาตก่อนนะ” แม้จะรู้สึกรำคาญใจอย่างไร แต่ก็น่าแปลกใจที่เขามักจะตามใจเธอเสมอเสียทุกครั้ง

“พี่ลูคัสน่ารักที่สุด” เธอยังคงออดอ้อนเขาต่อหน้าผู้เป็นพ่อย่างไม่มีการปิดบัง ใครต่อใครต่างก็ดูออกว่าจีนี่นั้นชอบลูคัสมากเพียงใด

“ถึงลูคัสจะไม่ห้ามแต่พ่อก็ไม่อยากให้ลูกไปอยู่คนเดียว” เขาเป็นห่วงความปลอดภัยของลูกสาวเป็นอย่างแรกเสมอ

“งั้นก็ให้ไปอยู่ที่บ้านผมก่อนก็ได้ครับคุณน้า ยังไงจีก็เหมือนน้องสาวผมคนหนึ่ง” เขาจงใจเน้นย้ำคำว่าน้องสาวให้เธอได้ยินชัด ๆ เพราะต้องการให้เธอรู้จักสถานะของตนเอง

“คำก็น้องสาวสองคำก็น้องสาว”

“เลิกพูดมากแล้วปล่อยแขนพี่ได้แล้วจี”

“งั้นพ่อขอโทรคุยกับพ่อลูคัสสักหน่อยก่อนแล้วกัน ลูกคุยกันสองคนไปก่อนล่ะ” พูดจบ พ่อของเธอก็เดินออกไปจากห้องทิ้งให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันเพียงลำพัง

พรึ่บ!

“พี่ลูคัส!!” สาวน้อยโวยวายออกมาเพาะคนเป็นพี่นั้นสะบัดแขนเธอออกอย่างไม่ใยดี

“เด็กแก่แดด เธอไม่รู้เลยรึไงว่าอะไรควรไม่ควร นี่อยากเสนอตัวให้พี่ถึงขนาดขอไปอยู่กับพี่เลยเหรอ” เขามักจะเหยียบย่ำความรู้สึกของเธอเสมอ เขารู้อยู่แก่ใจว่าเธอนั้นชอบเขามาโดยตลอด

“ด่าจีนเข้าไปเยอะ ๆ เลยค่ะ เชื่อเถอะว่าต่อไปพี่ต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนจีนแน่” คนตัวเล็กยังคงความอวดดีไม่เลิก กอดอกอย่างเอาแต่ใจ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

“หยุดคิดเรื่องนั้นได้เลย พี่ไม่อยากได้เมียน่ารำคาญอย่างเธอ” น้ำเสียงเด็ดขาดของลูคัสยิ่งทำให้คนฟังไม่สบอารมณ์เข้าไปอีก

“พี่ลูคัส!!!”

“ลูกมั่นใจนะว่าจะไปจริง ๆ” เจษฎาถามย้ำเป็นครั้งที่ร้อย เพราะหวังว่าลูกสาวอาจจะเผลอหลุดปากมาว่าไม่ไปแล้วก็ได้ แต่ก็ไม่มีท่าทางว่าจีนี่จะล้มเลิกความตั้งใจเลยสักนิดเดียว

“ป๊าจะถามจีอีกกี่รอบจีก็ไม่เปลี่ยนใจค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าเก็บกระเป๋าอย่างขยันขันแข็ง ผิดกับตอนที่เขาใช้ให้ช่วยงานเลยลิบลับ

“ถ้าลูกโดนรังแกบอกพ่อมาได้เลยนะ” ไม่มีทางเลยที่พ่อคนจะวางใจ เมื่อลูกสาวคิดจะออกไปจากอ้อมอกแบบนี้

“ป๊าเห็นจีอ่อนแอขนาดนั้นเลยหรือไงคะ จีแค่จะไปทำงานพาร์ทไทม์เองนะ” เรื่องงานก็แค่ข้ออ้างที่เธอยกขึ้นมา จีนี่ได้แต่ยิ้มในใจอย่างมีความสุข เรื่องอะไรที่เธอจะพลาดในเมื่อพี่ลูคัสเป็นคนเอ่ยปากชวนเธอไปอยู่ด้วยก่อนแบบนี้

“ตามใจลูกเลย” เห็นไหมล่ะ ยังไงเสียทุกคนก็ไม่ขัดใจเธออยู่แล้ว งานนี้จีนี่ชนะขาดลอย

“รักป๊านะคะ” เด็กสาวในชุดเสื้อยืดรัดรูปสีขาวกับกระโปรงเทนนิสสีดำกระโดดกอดบิดาอย่างรักใคร่

“พี่เขารอนานแล้วรีบไปเถอะ” เจษฎาเกรงใจหลานชายเหลือเกิน หวังว่าไอ้เพื่อนรักของเขาจะไม่ตามมาโวยวายถึงที่นะ สาเหตุเพราะส่งตัวแสบไปป่วนบ้านยังไงล่ะ

ด้านลูคัสเองก็นั่งเปิดโทรศัพท์เช็คเมลจากบริษัทคั่นเวลา ไม่นานเกินรอสาวน้อยเจ้าปัญหาก็หอบกระป๋าเดินทางใบโตเดินมาทางเขาแล้ว

จากตอนแรกไม่ได้คาดคิดเลยสักนิดเดียวว่าจะได้พบเจอกับจีนี่แบบนี้ แต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เขากำลังจะได้หิ้วยัยหมากระเป๋าตัวเล็กนี้กลับบ้านแล้วสิ

“ทำไมไม่หัดแต่งตัวให้มันดี ๆ” สายตาคมจับจ้องไปที่เรือนร่างบางอย่างพิจารณา แต่คนถูกตำหนิไม่ได้รู้สึกสลดเลยสักนิดเดียว

“อุ๊ย ไม่ใช่ว่าพี่ลูคัสแอบมองต้นขาจีหรอกเหรอคะ” ไม่พูดเปล่า เธอยังเดินเข้าไปใกล้ร่างสูงที่นั่งอยู่ มือเรียวเล็กลูบขาของตัวเองอย่างยั่วยวนกนเกิบจะถึงชายกระโปรงตัวสั้น

หมับ!! มือหน้าคว้าเข้าที่ข้อมือบางก่อนจะกระชากแขนคนตัวเล็กจนร่างเธอลอยปลิวมานั่งอยู่บนตักแกร่งของเขา

“ถ้าแค่นั้นมันไม่ได้เรียกว่ายั่วหรอกเด็กน้อย” แขนโอบเอวเล็กของเธอไว้แน่น อีกมือวางแปะลงที่ต้นขาขาว ค่อย ๆ ขยับเคลื่อนเข้าไปหวังจะได้สัมผัสเนื้อเนียนภายใต้กระโปรง

“ยะ...อย่านะคะ!” เมื่อเห็นท่าไม่ดี จีนี่รีบใช้สองมือของตัวเองคว้ามือหนาที่กำลังจะล่วงล้ำเอาไว้ก่อน แก้มขาวขึ้นสีแดงอมชมพูเพราะความร้อนก่อตัวขึ้น ทั้งที่บอกเกลียดแต่กลับแกล้งเธอแบบนี้ ทำไมเขาถึงมาเล่นกับความรู้สึกเธอแบบนี้นะ...ทำไมกัน

“ทำอะไรกันน่ะ?” เมื่อเดินเข้ามาเห็นลูกสาวนั่งตักอีกคน ก็ได้แต่ถามออกไปเสียงเข้ม ถึงแม้จะไม่ได้คิดอะไรแต่เขาก็หวงลูกสาวไม่น้อย

“มีเด็กซนน่ะครับคุณอา เกือบล้มก้นกระแทกแล้วไหมหล่ะ” คำโกหกหน้าด้าน ๆ หลุดออกมาจากปากของคนตัวใหญ่ จีนี่เองก็ได้แต่ยิ้มรับเออออตาม ๆ กันไปอย่างช่วยไม่ได้

“แหะ ๆ” จีนี่หัวเราะแห้งกลบเกลื่อน รีบผลักอีกคนสุดแรงแล้วหยัดตัวลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าของตนให้เข้าที่เข้าทาง

“ไม่เปลี่ยนใจแน่นะลูก”เมื่อพ่อถามย้ำอีกครั้งจีนี่ก็พยักหน้ารับรัว ๆ อย่างขันแข็งไม่แพ้กัน