ANMELDENหลังจากบอกรักกันอย่างดุเดือดเผ็ดร้อน สองร่างเปลือยเปล่าก็พากันนอนกอดกันกลม อยู่บนเตียงนอนที่แสนเละเทะ กอดกันเอาไว้แน่นพร้อมกับมองหน้ากันแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุข“จีรักพี่ลูคัสนะคะ รักมาโดยตลอด” คนตัวเล็กเอ่ยออกไฟพร้อมกับรอยยิ้ม“พี่ก็เหมือนกันครับ” ยกมือขึ้นลูบผมอีกคนอย่างอ่อนโยน ไม่คิดเลยเหมือนกันว่าคนอย่างเขาจะมีความรักได้“หึ สุดท้ายแล้วพี่ก็หลงเด็กแบบจีเข้าจนได้ เป็นไงล่ะคะรสชาติของการได้กินสาวสวยอย่างจี”“แก่แดดนักนะเรา” บีบจมูกเล็กของอีกคนอย่างมันเขี้ยว ท่าทางซุกซนของจีนี่สำหรับเขาแล้วมันน่าเอ็นดู แถมยังน่าตีสั่งสอนไปในเวลาเดียวกัน“จีเจ็บนะ”“ปากดีได้แล้วแสดงว่าหายป่วยแล้วสิ”“จีก็บอกพี่แล้วว่าไม่เป็นไรแล้ว พี่ลูคัสนั่นแหละไม่ยอมให้จีกลับไปเรียน” บ่นออกมาด้วยใบหน้าบูดบึ้งไม่พอใจ“ก็พี่เป็นห่วงเธอ”“เป็นห่วงจี? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่พี่ไม่ยอมเข้าบริษัท” ถามออกไปด้วยท่าทางเอาเรื่องอีกคนกลอกตาไปมา ไม่ได้สำนึกเลยสักนิดกับสิ่งที่ตนเองทำอยู่“แล้วยัยป้านั่นเป็นยังไงบ้างคะ” เพราะตั้งแต่ฟื้นมาก็ไม่ได้ยินเรื่องราวของหล่อนเลย ตัวต้นเรื่องอย่างเธอคงจะไม่ได้กำลังมีชีวิตสุขสบายอยู่ห
“ไม่เป็นไรแล้วนะจี” มือหนายกขึ้นกุมมือขาวซีดของคนที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงนอนในคอนโดของตนเองเอาไว้แน่นหลังจากผ่านเรื่องวุ่นวายมาได้ก็ทำให้ชายหนุ่มตระหนักได้ว่าตนเองนั้นไร้ความสามารถเป็นอย่างมาก ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นภายในใจภาพที่เห็นขณะที่คุณหมอมาช่วยทำการรักษาให้จีนี่นั้น มันทำให้เขาทรมานหัวใจเป็นอย่างมาก เนื่องจากเธอมีอาการแพ้ขั้นรุนแรงถึงกับต้องทำการสวนท่อเพื่อนำสารพิษออกมาจากร่างกายให้ได้มากที่สุดแม้ว่าการรักษาจะผ่านไปได้ด้วยดีแต่ลูคัสก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ“อือออ” ส่งเสียงอื้ออึงออกมาขณะที่นอนหลับอยู่ หยาดเหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้าเล็กแม้ว่าจะเปิดเครื่องปรับอากาศจนรู้สึกหนาว แต่เพราะฤทธิ์ไข้ทำให้คนตัวเล็กตัวร้อนผะผ่าว“ฝันดีนะครับคนดีของพี่” จูบลงที่หน้าผากมนอย่างอ่อนโยน หย่อนตัวนอนลงข้างกายหญิงสาว ดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอุ่นเขารู้ตัวแล้วว่าตนเองนั้นรู้สึกยังไงกับจีนี่ เขาคงรักเธอเข้าแล้วจริง ๆ แค่คิดว่าอาจจะเสียเธอไปก็รู้สึกจุกขึ้นมาที่อกจนแทบหายใจไม่ออก การได้เห็นคนตัวเล็กทรมานยิ่งทำให้เขาอยากจะไปฆ่าตนที่เป็นต้นตอของเรื่องถ้าไม่ติดว่าเป็นห่วงจีนี่ กลัวเธอตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจ
เพราะไม่ได้ไปเข้าค่ายกับเพื่อนอย่างที่ควรจะเป็น จีนี่จึงต้องตามลูคัสไปที่บริษัทอย่างเลี่ยงไม่ได้ระหว่างทางที่เดินขึ้นไปยังห้องทำงานของลูคัส ทั้งสองคนก็เดินกะหนุงกะหนิงกันโดยที่ไม่ได้สนใจสายตาของคนอื่นเลยสักนิดเดียว เรียกได้ว่าเป็นการเปิดตัวอย่างเป็นทางการก็ว่าได้ข่าวซุบซิบนินทาถูกแพร่ออกไปเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้รู้สึกทุกร้อนอะไรเลยสักนิดเดียว ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อไปเหมือนอย่างปกติ“พี่มังกรระวัง ๆ” เสียงเจื้อยแจ้วของหญิงสาวดังสลับกับเสียงเกมในโทรศัพท์มือถือ เพราะต้องทำหน้าที่ดูแลจีนี่ขณะที่ลูคัสกำลังทำงาน จึงจบลงที่การมานั่งเล่นเกมเป็นเพื่อนเธออยู่ที่โซฟารับแขก“ให้ผมบอกให้ทั้งสองคนเบาเสียงไหมครับ” เพราะดูเหมือนเจ้านายดูจะไม่ค่อยมีสมาธิกันต์จึงออกความเห็น“ไม่ต้อง รีบทำงานให้จบเถอะ” ถึงจะไม่ชอบใจนักที่เห็นหญิงสาวดูสนิทสนมกับผู้ชายออกนอกหน้า แต่จะให้ต่อว่าก็ไม่ได้อีก เพราะหน้าที่คุมกันยิ่งทั้งสองคนสนิทใจกันนั้นเป็นเรื่องที่ดี แต่มันก็แอบหวงไม่ได้เมื่อเห็นว่าเธอไปยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น“หนูขออยู่ต่อได้ไหมคะ” เพราะลูคัสบอกว่าวันนี้มีกินเลี้ยงกับบริษัทเพราะเงินปั
“พี่รักจีจริง ๆ ใช่ไหมคะ” ถามออกไปขณะที่ทั้งคู่แช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำใบใหญ่“ทำไมถึงถามอีกแล้วล่ะ?” เอียงคอถามคนตัวเล็กออกไปอย่างสงสัย “จีแค่อยากมั่นใจ”“อืม~ รักนะครับ” พูดพร้อมกับพรมจูบไปที่ลาดไหล่ของหญิงสาวจนทั่ว จูบต่ำลงไปที่หลังของอีกคน ฝ่ามือหนาทั้งสองลูบไล้ไปที่สีข้างของคนด้านหน้าแผ่วเบา“อื้อ ไหนบอกว่าอาบน้ำอย่างเดียวไงคะ” ร้องท้วงเมื่อมือหนาเริ่มซุกซนอยู่ไม่นิ่ง“ก็ไม่ได้จะเอา แค่จะถูตัวให้เอง” หัวเราะอย่างชอบใจเมื่อได้แกล้งคนตัวเล็ก มือหนาบีบขยำก้อนเนื้อนุ่มอยู่นานสองนาน บีบนวดเคล้าคลึงอย่างสนุกมือ ยิ่งมีฟองสบู่ด้วยยิ่งทำให้การสัมผัสลื่นไหลเข้าไปอีก“อื้อ~” เสียงหวานครางในลำคออย่างพึงพอใจ มือหนาสัมผัสไปทุกส่วนของร่างกายเธอ“ไปล้างตัวกันครับ” ลุกขึ้นจากอ่างเดินนำไปเปิดฝักบัว สองร่างยืนประกบคู่กันภายใต้เสียงน้ำกระทบพื้นดังซาบซ่า จนท้ายที่สุดก็ต้านทานซึ่งกันและกันไม่ไหว บรรเลงเพลงรักกันใต้ฝักบัวไปหนึ่งรอบ ก่อนจะไปจบที่เตียงนอน“แกรู้หรือเปล่าว่าห้องแกไม่เก็บเสียง” อลันแกล้งเอ่ยแซวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ขณะที่ ทั้งหมดกำลังร่วมรับประทานอาหารค่ำด้วยกัน โดยมีจีนี
บ้านตระกูลชามาล“รอพี่อยู่ที่ห้องนี้นะครับเดี๋ยวพี่มา” พาคนตัวเล็กมาส่งไว้ที่ห้องนอนของตนเองก่อนจะเดินออกไป ทิ้งหญิงสาวไว้เพียงลำพังร่างบางเดินสำรวจทั่วห้อง ภายในตกแต่งด้วยโทนสีเทาดำเป็นระเบียบเรียบร้อย ผ้าปูเตียงถูกปูไว้เป็นอย่างดี ของทุกอย่างถูกจัดวางเข้าที่บ่งบอกได้ว่ามีคนคอยดูแลเป็นอย่างดีก๊อก ก๊อก ผ่านไปนานก่อนจะมีใครบางเคาะประตูห้องทำให้จีนี่เลิกให้ความสนใจกับสิ่งของในห้องแล้วตรงไปเกิดประตู“มาแล้วเหรอคะ…” แต่คนที่ปรากฏกายกลับทำให้หญิงสาวประหลาดใจผู้หญิงตรงหน้าเธอนั้นทั้งตัวสูงผิวขาว รูปร่างหน้าตาดี ผมตรงดำขลับถูกปล่อยยางถึงกลางหลัง สวมชุดเดรสรัดรูปสีแดงเผยให้เห็นหุ่นอันงดงาม ขนาดเป็นผู้หญิงด้วยกันจีนี่ยังคิดเลยว่าเธอนั้นสวยมาก“ลูคัสไปไหน แล้วเธอเป็นใคร” กอดอกถามอีกคนด้วยแววตาไม่พอใจ มองจีนี่ในชุดนักศึกษาอย่างพิจารณา“สวัสดีค่ะ” ถึงจะไม่รู้ว่าผู้หญิงแสนสวยตรงหน้าเป็นใครแต่จีนี่ก็ยังคงมารยาทกับเธอ เพราะดูเหมือนว่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูคัส“ฉันถามว่าเธอเป็นใคร มาทำอะไรอยู่ในห้องนี้” เค้นถามอีกคนด้วยน้ำเสียงเข้ม“จีเป็นแฟนพี่ลูคัสค่ะ” ตอบออกไปตรง ๆ“เหอะ! ฉันไปอยู่เมืองนอก
หน้าตึกคณะบริหาร “เดี๋ยวก่อนครับ” ลูคัสร้องท้วงก่อนที่คนตัวเล็กจะได้เปิดประตูลงจากรถ “คะ?” เอียงคอเป็นเชิงตั้งคำถามว่าเรียกเธอไว้ทำไม “จูบหน่อย” ขอออกไปด้วยใบหน้าอ้อน มีหรือที่เธอจะกล้าขัด “หนูไปแล้วนะคะ” เมื่อล่ำลากันเรียบร้อยจีนี่รีบขอตัวลงจากรถเพราะขืนถูกรั้งไว้ต่อได้เข้าเรียนสายแน่ ๆ “เลิกกี่โมงครับ” “เที่ยงค่ะ” ตอบออกไปด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนทุกครั้ง “เดี๋ยวพี่มารับนะ ตั้งใจเรียนล่ะ” ลูคัสที่มาทำงานพร้อมกับรอยยิ้มสดใสทำเอาลูกน้องคนสนิทอย่างกันต์อดสงสัยไม่ได้ จนสุดท้ายเขาก็หลุดปากถามออกไปในที่สุด “เจ้านายถูกหวยเหรอครับ” “อะไรของมึง” ไม่เข้าใจว่าลูกน้องของตนทำไมถึงถามออกมาแบบนั้น “ก็เห็นเจ้านายอารมณ์ดี” “ว่างมาเสือกเรื่องของกู สงสัยงานที่ให้จะไม่พอสินะ” “ขอโทษครับผมไปทำงานก่อนครับ” เดินหนีออกไปพร้อมกับแฟ้มเอกสารปึกหนา ขืนถามต่องานเข้าเป็นแน่ ใครจะเข้าใจอารมณ์ของลูคัสได้ บทจะดีก็ดีมาก ถ้าร้ายขึ้นมามีแต่จะได้อยู่ไม่สุข เวลาบ่ายโมง “บ่ายพี่ไม่มีงาน หนูอยากไปไหนต่อครับ” เอาอกเอาใจหญิงสาวยกใหญ่ ทันทีที่ไปลับหลังเลิกเรียนก็พามาทานอาหารกลางวันสุดหรูที่ห้าวใหญ่ทันที “ไปดูหนังก
เช้าวันต่อมาก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูหน้าของจีนี่ดังขึ้นติดกัน ก่อนที่เขาก็ถือวิสาสะเปิดมันออก แล้วเดินเข้าไปหาร่างบางที่ยังนอนขดตัวใต้ผ้าห่มอย่างสบายใจ“ตื่นได้แล้ว” ลูคัสยืนเรียกอยู่ปลายเตียง แต่ดูเหมือนคนหลับอยู่จะไม่ได้รู้สึกตัวแต่อย่างใด ว่าเขาได้เข้ามาในห้องนี้แล้ว“...” ไร้เสียงตอบรับจากอีกค
พรึ่บ! ร่างบางถูกโยนลงบนเตียงนุ่มของลูคัสอย่างรุนแรง จนคนตัวเล็กลอยหวือเด้งขึ้นมากลางกลาง“พี่ลูคัสจีเจ็บนะ” สาวน้อยมุ่ยหน้าอย่างไม่พอใจ เขาเล่นโยนเธออย่างไม่ใยดีแบบนี้ได้ยังไงกัน“เธอขอเองไม่ใช่เหรอ” คนตัวโตถามเสียงนิ่ง ยืนกอดอกจ้องมองร่างเล็กบนเตียงด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก“คนใจร้าย” ยังไม่ทันที่คน
21.00 นาฬิกาหลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ ทั้งสองคนในชุดนอนสบาย ๆ นั่งเล่นกันอยู่หน้าทีวีจอยักษ์อย่างเงียบเชียบ ไร้ซึ่งบทสนทนา เนื่องจากกำลังตั้งใจดูรายการร้องเพลงรายการหนึ่งอยู่“พี่ลูคัสคะ จีไม่อยากดูอันนี้” คนน้องร้องทักท้วงด้วยใบหน้าบูดบึ้ง เพราะตนเองเข้าไม่ถึงกับเพลงพวกนั้น ฟังอย่างกับคนแก่เลย“พี่ไ
“ยังไงร่างกายนี้จีก็อยากให้พี่ได้ครอบครองเป็นคนแรก...แต่ในฐานะคนรักได้ไหม?”ดวงตาเป็นประกายที่ยังคงมีน้ำใสปกคลุม จ้องมองลึกเข้าไปในตาคู่สวยสีฟ้าคู่งามราวกับท้องทะของลูคัสอย่างเค้นหาคำตอบ“ก็เป็นซะแบบนี้ พี่จะทำยังไงกับเธอดี” ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกอะไรเลย เขาก็ผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะตายด







