บทที่ 2

-บนรถยนต์คันหรูของลูซิเฟอร์-

เหตุการณ์ก่อนหน้ายังทำให้คนตัวเล็กตื่นเต้นไม่หาย ถึงแม้ลูคัสจะชอบทำหน้าตายใส่เธอก็เถอะนะ แต่การที่เขาทำแบบนี้มันทำให้เธอแอบมีความหวังขึ้นมาบ้าง แม้จะเพียงแค่น้อยนิดก็ตาม

“พี่ไม่ได้พิศวาสอะไรเธอสักนิด อย่าคิดไปเองเชียวล่ะ” แต่แล้วความคิดเพ้อฝันของเธอก็ได้ดับลงเพราะคนข้าง ๆ เล่นพูดดักออกมาก่อน แถมยังมองเธอราวกับว่ารังเกียจมากมาย

“พี่ลูคัส!! จีน่าเกลียดขนาดนั้นเลย” ไม่ชอบใจเลยสักนิด เธอก็แค่อยากให้เขาหันมามองเธอบ้างก็เท่านั้นเอง ทำไมต้องแสดงแต่ท่าทางแบบนั้นใส่เธอด้วยล่ะ

“เปล่า ช่างเถอะ” พอเห็นว่าคนข้าง ๆ เตรียมเบะปากเหมือนกับว่าจะร้องไห้แบบนั้นแล้ว เขาก็ไม่อยากจะคุยกับเธอต่อ จึงเลิกที่จะตัดบทสนทนาไปเสียอย่างนั้น

ลูคัสไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงอารมณ์แปรปรวนอย่างนี้ เขาพยายามขีดเส้นกั้นเธอมาโดยตลอด เพราะคิดว่ามันเป็นเพียงความคิดแบบเด็ก ๆ แต่พอมาเจอกับเธอตอนโตเป็นสาวแบบนี้ อีกใจหนึ่งก็แทบจะอดไม่ไหวที่จะได้สัมผัสร่างกายของเธอที่มันเย้ายวนเขามาตั้งแต่เมื่อเช้า

“ฮึ พี่จะทนความสด ความสวยของจีไปได้อีกสักกี่น้ำมาคอยดูกันค่ะ” คนพูดไม่ได้คิดอะไร แต่คนฟังกลับร้อนรุ่ม ลูคัสอยากจะกระชากร่างบางกดลงตรงนี้เสียเลย จะได้เลิกแรดสักที แต่ก็ทำได้แค่ข่มใจเอาไว้ เพราะเห็นแก่หน้าพ่อล่ะนะ

เธอต่างหากจีจะทนพี่ได้สักกี่น้ำกัน ตัวก็แค่นั้นทำเป็นเก่งไป

คนตัวเล็กนั้นหารู้ไม่ว่าภายใต้คำพูดเหน็บแนมแสนร้ายกาจของเขานั้น กลับมีพี่ชายแสนเลวทรามที่จ้องจะขย้ำเธออยู่ เขาเพียงแค่รอจังหวะก็เท่านั้น...จังหวะที่สาวน้อยได้เติบโตจนสุขงอมพร้อมให้เขาได้กินจนอิ่มหนำยังไงล่ะ

ณ คอนโดของลูซิเฟอร์

“ถึงแล้ว” ลูคัสบอกขณะที่เลี้ยวรถเข้าจอดที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินของคอนโดหรูแห่งหนึ่ง

“ทำไมถึงมาคอนโดล่ะคะ ไม่ได้จะไปที่บ้านเหรอคะ?” จีนี่เอียงคอหันไปถามคนข้างกาย ไหนตอนแรกเขาบอกว่าจะให้ไปพักที่บ้านไง เธอก็นึกว่าบ้านใหญ่ที่อยู่กับคุณอาอลันพ่อของลูคัสเสียอีก

“ก็นี่มันบ้านพี่ หรือจีไม่อยากอยู่ พี่พากลับไปส่งได้นะ” สำหรับลูกคัสคอนโดก็นับว่าเป็นบ้านเหมือนกัน แถมยังไม่ใช่คอนโดราคาถูก ๆ อีกต่างหาก

“มะ...ไม่มีปัญหาค่ะ” อุตส่าห์ได้ออกมาแล้วเรื่องอะไรที่จะยอมให้เขาพากลับบ้านกัน

“อืม งั้นก็ขึ้นไปกันได้แล้ว ส่วนของเดี๋ยวพี่ให้คนมาเอาขึ้นไปให้” ลูคัสเปิดประตูเดินลงจากรถทันที เมื่อเห็นว่าคนตัวโตไม่คิดจะรอจีนี่จึงต้องรีบลงจากรถเดินตามเขาไปติด ๆ ไม่อย่างนั้นเธอได้ถูกทิ้งแน่

พอเข้ามาถึงด้านในคอนโดลูคัสได้พาเธอเดินสำรวจพื้นที่ใช้สอยต่าง ๆ ถายในห้องของเขาจนครบทุกจุด

“ห้องนี้คือห้องพี่จำเอาไว้ด้วยว่า ห้ามเข้าไปยุ่งในนั้นเด็กขาด ส่วนเธอพักห้องนี้ได้ตามสบาย” ลูคัสชี้ไปทางห้องของตน ก่อนจะเปิดประตูนำไปยังห้องนอนที่ว่างอยู่อีกห้องหนึ่ง ซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกันพอดี

“รับทราบค่ะ” จีนี่ขานรับอย่างว่าง่าย เธอคงต้องแสร้งเป็นเด็กดีเชื่อฟังเขาไปก่อน ขืนขัดใจอะไรไปตอนนี้โดนไล่ออกจากบ้านแน่

“ส่วนเรื่องตกแต่งห้อง ถ้าจีอยากได้อะไรก็สั่งลูกน้องพี่ได้เลย” ลูคัสอธิบาย สายตาจับจ้องไปที่นาฬิกาข้อมือเรือนแพงของตน

“พี่ลูคัสมีธุระเหรอคะ” เห็นท่าทางของเขาแล้วเธอก็อดถามไม่ได้ เพราะตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ เขาใช้เวลากับเธอไปจนหมดแล้ว อีกนิดพระอาทิตย์ก็จะตกดินแล้ว

“ตอนแรกว่าจะเข้าออฟฟิศ แต่คงไม่ทันแล้วล่ะ” คงจะไม่มีใครรอเขาแล้วล่ะเวลานี้

“ถ้างั้นพี่ลูคัสหิวหรือยังคะ อยากทานอะไรมั้ย” คนตัวเล็กถามด้วยรอยยิ้มสดใจ

“ทำไม เธอจะทำให้พี่หรือไง”

“ขอโทษค่ะจีทำอาหารไม่เป็น” แต่ก็ต้องตอบกลับไปพร้อมกับรอยยิ้มเศร้า ๆ

“งั้นก็ไปเตรียมตัวเดี๋ยวพาออกไปทานข้าว”

“ไปชุดนี้เลยไม่ได้เหรอคะ” เขาเองก็ไม่ได้คาดหวังอยู่แล้ว

“ถ้าไม่เปลี่ยนชุดที่มันเรียบร้อยกว่านี้พี่จะจับเธอตีก้นเดี๋ยวนี้เลย” ไอ้ชุดตัวเล็กเล็กเหมือนชุดหมานี่มันขัดใจเขาเสียจริง

“หึ ก็ได้ค่ะ” จีนี่เดินสะบัดก้นเข้าห้องของตัวเองอย่างจำใจ หายเข้าไปไม่ถึงสิบนาที ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับเดรสเกาะอกรัดรูปสีครีมน่ารักยาวถึงข้อเท้า แต่ก็มีบางส่วนที่ดันไปขัดตาลูคัสเข้าให้จัง ๆ

“จีนี่!” จากที่นั่งดูข่าวอยู่หน้าจอทีวี พอเห็นการแต่งตัวของเธอเขาจึงได้รีบลุกขึ้นยืน เดินพุ่งตัวไปหาคนตัวเล็กกว่าอย่างไม่ไม่พอใจ