INTRO

....

เวลา 10.00 นาฬิกา

‘TC Service หรือ ธนโชติเซอร์วิส’

เด็กสาวหน้าตาน่ารักสดใส แต่แฝงไปด้วยความดื้อรั้น กึ่งวิ่งกึ่งเดินลงมาจากห้องพักชั้นสอง ในชุดนอนลายหมีสีฟ้าสุดแสนน่ารัก เนื่องจากเธออยู่ในช่วงปิดเทอม แถมยังเลื่อนระดับชั้นด้วยจึงมีเวลานอนพักผ่อนยาว ๆ อีกหลายเดือน

คนตัวเล็กมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานชั้นหนึ่ง โดยไม่สนสายตาของพนักงานมากมายที่กำลังมองมาที่เธอแม้แต่น้อย

“ป๊ะป๋าคะ...ยุ่งอยู่รึเปล่า?” ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปเธอก็เอ่ยเรียกหาคนด้านในเสียงใส

“จีน!!!” เจษฎาผู้เป็นพ่อตะโกนเสียงดังอย่างคนตกใจ เพราะตอนนี้เขากำลังมีแขกอยู่ด้วย ไม่คิดว่าลูกสาที่รักจะพรวดพราดเข้ามาทั้งสภาพนี้

“หึ” ขายหนุ่มแค่นหัวเราะออกมาเพราะรู้สึกไม่ถูกชะตากับเธอคนนี้เอาเสียเลย เด็กที่มักจะชอบมาเกาะแกะเขาเสมอทุกครั้งที่เจอกัน

บัดนี้เธอกลายร่างเป็นสาวเต็มตัวแล้ว แต่ในสายตาเขาเธอก็ยังเป็นเด็กน้อยอยู่วันยังค่ำ

“พะ...พี่ลูคัส!!” จีนี่เองก็ตกใจไม่แพ้กัน เมื่อคนที่ต้องมาเห็นสภาพเธอแบบนี้ดันเป็น ลูซิเฟอร์ รักแรกและรักเดียวของเธอ มือเล็กรีบยกขึ้นจัดผมเฝ้าให้เข้าที่เข้าทาง เดินเข้าไปใกล้ชายทั้งคู่แล้วนั่งลงข้างบิดาด้วยความสงบเสงี่ยม

“ทำไมป๊าไม่บอกก่อนคะว่าพี่ลูคัสจะมา หนูจะได้แต่งตัวสวย ๆ” เธอกระซิบถามผู้เป็นพ่อน้ำเสียงแผ่วเบาเพราะกลัวว่าอีกคนจะได้ยิน

“อยู่เงียบ ๆ เถอะน่า” เจษฎาต่อว่าลูกสาวไม่จริงจังนัก

ธุระที่ลูซิเฟอร์มาเยือนไม่ได้สำคัญอะไรมากมาย เพียงแค่มาเยี่ยมเยียนกันตามประสา เพราะพ่อของเขานั้นงานยุ่งมากจึงส่งเขามาแทน

“ว่าง ๆ คุณอาก็ไปเที่ยวหาพ่อผมบ้างนะครับ เร็ว ๆ นี้ท่านจะจัดงานวันเกิดที่บ้านอยู่พอดี” ลูคัสกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่ยังคงความเคารพอีกคน ผิดกับสายตาที่ใช้มองร่างเล็ก ช่างดูแคลนเธอเสียเหลือเกิน เล่นเอาสาวน้อยรู้สึกไม่ชอบใจ แต่ยังคงพยายามวางมาดน้องสาวผู้แสนเรียบร้อยเอาไว้

“นี่พี่จะไม่ทักจีนหน่อยเหรอคะ?” จีนี่พูดเชิงน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนโตกว่ารู้สึกผิดแต่อย่างใด เขากับยิ่งรำคาญเธอมากขึ้นกว่าเดิม

“ไม่ได้ดูโตขึ้นจากเดิมเท่าไหร่เลยนะจี” เขายิ้มเยาะให้ร่างบาง ยังคงปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่มีผิด

“ใครบอกพี่ว่าไม่โตขึ้นคะ ดูนี่สิจะทะลักออกมาอยู่แล้ว”

“จีนี่!!!” เจษฎาปรามลูกสาวเพียงคนเดียวเสียงดังลั่น เมื่อเธอเล่นใช้มือเล็กทั้งสองข้างกอบโกยหน้าอกอันใหญ่โตเกินวัยขึ้นมาโชว์ลูคัสอย่างภูมิอกภูมิใจ เล่นเอาคนเป็นพ่อกุมขมับ

“...” แม้ว่าลูคัสจะไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมาก็ตาม แต่ก็แอบหยุดชื่นชมหุ่นสาวน้อยตรงหน้าไม่ได้ เพราะมันไม่มีที่ติเลยจริง ๆ

“ชิส์” สาวน้อยมุ่ยหน้าอย่างไม่ชอบใจ เขาไม่คิดจะมองเธอเป็นผู้หญิงปกติเลยหรือยังไงกัน

“เรียนอยู่ชั้นไหนแล้ว” จู่ ๆ ลูคัสก็ถามเธอออกไปน้ำเสียงนิ่งเรียบเหมือนเช่นเคย ถ้าเขาจำไม่ผิดตอนนี้เธอก็น่าจะอายุเกินสิบแปดปีแล้วหรือเปล่านะ

“กำลังจะเข้าปีหนึ่งค่ะ” คนเด็กกว่าตอบด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้นเล็กน้อย

“งั้นเหรอ” เขายังคงทำใบหน้าเรียบเฉยใส่เธอไม่เลิกรา

“พี่ลูคัสจีนอยากไปทำงานกับพี่” ที่เธอกล้าพูดออกไปเพราะลูคัสคือลูกชายของเพื่อนสนิทพ่อเธอนั่นเอง นิสัยหุนหันพลันแล่นแถมยังเอาแต่ใจของจีนี่ไม่สามารถแก้ห้ายได้ เพราะเธอมั่นใจว่ายังไงก็จะได้ในสิ่งที่ต้องการมาอยู่วันยังค่ำ

“มันใช่เรื่องล้อเล่นมั้ยจีน” เจษฎากล่าวเตือนลูกสาว ที่มักจะดื้อรั้นเสมอ ขนาดบ้านยังไม่ยอมอยู่ ตามเขามานอนที่ทำงานจนแม่บังเกิดเกล้าจะเฉดหัวออกจากบ้านอยู่แล้ว

“พ่อหนูจะไปทำงานกับพี่ลูคัส” จีนี่ยังยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่คนที่ถูกพาดพึงนั้นถึงกับหางคิ้วกระตุกเพราะความเครียดสะสมที่ได้รับจากเธอ

“จะบ้ารึไง ลูกพึ่งจบม.ปลาย จะไปทำงานอะไร ไม่มีทาง” ผู้เป็นพ่อยังคงปฏิเสธเสียงแข็งเช่นเคย

“ไม่สนค่ะ หนูจะไป หนูไปเรียนแถวบริษัทก็ได้ พี่ลูคัสต้องคิดถึงหนูแน่ ๆ” เด็กสาวพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ เพราะว่าเธอนั้นยังคงมีความรู้สึกดี ๆ ต่อชายหนุ่มตรงหน้าเปลี่ยนแปลงเลยสักนิดเดียว

“เฮ้อ พ่อละปวดหัวกับลูกจริง ๆ เลยจีน” เจษฎาถอนหายใจไปแล้วรอบที่ร้อย ก็ลูกสาวสุดที่รักเล่นหาเรื่องปวดหัวมาให้เขาไม่เว้นแต่ละวัน

“มันไม่ใช่สนามเด็กเล่นนะจี” คราวนี้เป็นลูคัสอีกคนที่เอ่ยปากห้าม

“ก็จีนอยากไปหาประสบการณ์ไงคะ อีกตั้งหลายเดือนกว่ามหาลัยจะเปิด จีนอยากลองอะไรใหม่ ๆ บ้าง” นั่นก็เป็นเพียงแค่ข้องอ้างเท่านั้น เธอนั้นเลือกลงเรียนการจัดการเพราะหวังว่าจะได้สานต่อกิจการของผู้เป็นพ่อเธออยู่แล้ว

“ไม่ได้จีน พ่อให้ลูกออกไปอยู่ข้างนอกไม่ได้หลอก ลูกยังเด็กเกินไป” ถึงเธอจะแก่นแก้วเพียงใดก็ยังคงเป็นเด็กสำหรับคนเป็นพ่ออยู่ดี

“จีนี่อย่าดื้อ” ลูคัสช่วยดุเธออีกเสียง