บทที่ 6

บทที่ 6

ร่างสูงเกือบหกฟุตแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตแบรนด์หรู ยัดชายเข้าไปข้างในกางเกงสแล็กเนื้อดี สวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาว ก้าวออกมาจากห้องผ่าตัดพร้อมกับหมอและพยาบาลอีกหลายคนหลังจากการผ่าตัดคนไข้เสร็จสิ้นลงในเวลาใกล้เที่ยง เพราะการผ่าตัดเคสนี้เป็นการผ่าตัดใหญ่ จึงต้องใช้ทีมแพทย์และพยาบาลจำนวนหลายคน ซึ่งแม้การผ่าตัดจะผ่านไปได้ด้วยดี แต่ก็เกินเวลาที่วางแผนกันเอาไว้กว่าหนึ่งชั่วโมง

แพทย์พยาบาลแต่ละคนต่างเดินมุ่งหน้ากลับไปยังที่ทำงานประจำของตัวเอง เช่นเดียวกับปราณต์ที่กำลังมุ่งหน้าเดินกลับห้องพักของตนพร้อมด้วยหมอชัชวาลซึ่งเป็นหมออาวุโสวัยห้าสิบเศษ มีประสบการณ์สูงและเป็นหมอที่เก่งมากคนหนึ่ง ปราณต์ให้ความเคารพและสนิทกับหมอชัชวาลมากเป็นพิเศษ เนื่องจากต้องผ่าตัดและมีเคสร่วมกันบ่อยครั้ง  ซึ่งหมอชัชวาลเองก็เอ่ยปากชมอยู่บ่อยๆ ว่าหมอวัยสามสิบเศษอย่างปราณต์นั้นทั้งเก่งและเป็นหมอหนุ่มที่ฝีมือดีมากคนหนึ่งของโรงพยาบาล

หมอต่างวัยสองคนเดินคุยกันมากระทั่งเกือบจะถึงหน้าห้องพักของหมอชัชวาล พยาบาลหน้าห้องก็เดินตรงเข้ามาหาคล้ายกับมีธุระที่ต้องแจ้งให้ทราบ

“อาจารย์คะ ตัวแทนจากบริษัทยาที่อาจารย์นัดไว้มารอในห้องอาจารย์ได้เกือบสองชั่วโมงแล้วค่ะ”

        “อ้าว...ตายจริง ผมลืมไปเสียสนิท พอดีเคสเมื่อกี้นี้ก็เกินเวลาด้วย นี่ผมต้องเข้ามหาวิทยาลัยไปประชุมกับอาจารย์ที่นั่นอีก” หมอชัชวาลพึมพำพลางพลิกนาฬิกาข้อมือดูเวลาอย่างเป็นกังวล เพราะนอกจากจะเป็นหมอประจำที่โรงพยาบาลแล้ว หมอชัชวาลยังเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาแพทย์ที่มหาวิทยาลัยด้วย

        “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวหนูจะไปบอกให้เธอกลับไปก่อน แล้วค่อยมาพบอาจารย์วันหลังนะคะ” พยาบาลหน้าห้องของหมอชัชวาลพูดขึ้น เมื่อเห็นว่าหมอน่าจะไม่สะดวกที่จะพบตัวแทนจากบริษัทยาในเวลานี้

        “ไม่ได้ๆ เกรงใจเขา ให้เขารอตั้งนาน แล้วจะมาบอกให้กลับไป งั้นเอางี้นะผมวานหมอปราณต์ให้ช่วยคุยรายละเอียดแทนหน่อย เป็นเรื่องยาตัวใหม่ของทางโรงพยาบาลนี่ล่ะ หมอปราณต์ตัดสินใจแทนผมได้เลยนะ ผมไว้ใจคุณ” อาจารย์หมอวัยห้าสิบเศษหันไปหาปราณต์และเอ่ยฝากฝังธุระของตัวเอง ปราณต์เป็นหมอที่เก่งและมีคลินิกของตัวเอง เพราะฉะนั้นเรื่องพื้นฐานเกี่ยวกับคุณภาพและราคาของยา จึงเป็นเรื่องที่ปราณต์ต้องตัดสินใจได้อยู่แล้ว

        “ได้ครับอาจารย์”

        “โอเคงั้นตามนี้ ผมฝากด้วยนะ” หมอชัชวาลยกมือขึ้นตบไหล่ของหมอหนุ่มเบาๆ ก่อนจะแยกตัวไปอย่างไม่มีความกังวลใดๆ อีก

        ปราณต์ขยับไปยังประตูหน้าห้องของหมอชัชวาล ยกมือขึ้นเคาะตามมารยาท เพื่อให้คนข้างในรู้ว่ากำลังจะมีคนเข้าไป

        ร่างบางที่นั่งรออยู่ในนั้นคลี่ยิ้มอย่างโล่งอกและสบายใจ หลังจากการรอคอยที่เลยเวลามาเกือบสองชั่วโมงนั้นได้สิ้นสุดลง เธอวางมือถือลงและลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ เตรียมจะยกมือขึ้นไหว้หมอชัชวาลซึ่งเธอเพิ่งจะนัดเจอเป็นครั้งแรก หลังจากที่ติดต่อกันทางโทรศัพท์อยู่หลายครั้ง

        “สวัสดีค่ะอาจารย์หมอ...”

        มือเล็กที่กำลังจะยกขึ้นไหว้ต้องชะงักค้าง ปากหยุดการพูดอย่างกะทันหัน ตัวแข็งทื่อ เลือดในกายเหมือนจะหยุดไหลชั่วขณะ เมื่อสายตาปะทะกับคนที่ผลักประตูเข้ามา เธอเฝ้าภาวนามาตลอดทางว่าขออย่าให้เจอกัน แถมปลอบใจตัวเองว่าโรงพยาบาลออกจะใหญ่โต หากโชคชะตาไม่กลั่นแกล้งคงไม่ได้พบเขาง่ายๆ ทว่าดูเหมือนทั้งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เธอพร่ำอธิษฐานและโชคชะตาต่างร่วมมือกันกลั่นแกล้ง เพราะคนที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุด ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

         ไม่ใช่แต่นัสรินที่อยู่ในอาการชะงักค้าง ปราณต์เองก็ชะงักไปครู่หนึ่งเหมือนกัน เพียงแต่เขาควบคุมตัวเองได้ดีกว่าเท่านั้นเอง จึงก้าวเท้าเข้ามายืนตรงหน้าคนที่ตัวเล็กกว่าได้ราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร

        ตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นราคาแพงจ้องมองผู้หญิงที่เป็นอดีตภรรยาอย่างสำรวจ และออกจะหงุดหงิดใจไม่น้อย เมื่อรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนแปลงไปมาก หากจะเทียบกับตอนที่อยู่กับเขา ร่างเล็กที่เคยบอบบางนั้น ตอนนี้สะโอดสะองสมส่วน ดูมีน้ำมีนวลขึ้นจนกลายเป็นผู้หญิงหุ่นดีชวนมอง และดูเหมือนเจ้าตัวจะจงใจอวดหุ่นของตัวเองด้วยการใส่ชุดเดรสรัดรูปสีส้ม แม้จะมีเสื้อสูทเข้ารูปสีดำสวมทับอีกที แต่มันก็ไม่ได้ช่วยปกปิดส่วนเว้าส่วนโค้งที่เขาเคยลูบไล้ด้วยมือมาแล้วเท่าใดนัก  หน้าตาที่เคยไร้เครื่องสำอางเติมแต่งบัดนี้ถูกตบแต่งอย่างประณีต แพขนตาที่งอนยาวเป็นธรรมชาติถูกดัดให้งอนขึ้นกว่าเดิม และปัดด้วยมาสคาราสีน้ำทะเลเข้ม เปลือกตาอ่อนบางเคลือบด้วยอายแชโดว์สีส้มอ่อนๆ เช่นเดียวกับพวงแก้ม ริมฝีปากอิ่มเอิบอยู่ภายใต้ลิปสติกเนื้อเนียนสีเข้ากับสีเปลือกตาและสีแก้ม ผมที่เคยดำขลับยาวสลวยเหยียดตรง เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลอ่อนและถูกดัดให้เป็นลอนใหญ่ตรงช่วงปลาย

นายแพทย์หนุ่มยอมรับว่าอดีตภรรยาของตนดูสวยขึ้นจนเขายืนตะลึงงันไปชั่วขณะ แต่ให้ตายเถอะ! เขากลับไม่ชอบลุคนี้ของเธอเอาเสียเลย ผัวก็เคยมีมาแล้ว จำเป็นจะต้องทำตัวให้สวยให้เปรี้ยวขึ้นแบบผิดหูผิดตาขนาดนี้มั้ย หรือที่ต้องแต่งให้สวยขนาดนี้ก็เพื่อจะได้หาผัวใหม่ได้เร็วๆ หรือว่าตอนนี้มีไปแล้วก็ไม่รู้ หย่าจากเขามาเป็นปีแล้วนี่