หลังแกล้งตาย สามีผมหงอกข้ามคืน

"คุณเจียงเหยียนคะ คุณได้ทำการซื้อบริการแกล้งตายเรียบร้อยแล้วค่ะ ทางเราจะช่วยยกเลิกตัวตนเดิม จัดหาวิธีการตายที่คุณพอใจ เพื่อให้คุณจากไปได้อย่างสบายใจค่ะ"

เสียงพนักงานจากปลายสายเอ่ยอย่างนอบน้อม ฉันทำเพียงขานรับ "อืม" เบาๆ

"กำหนดเวลาเป็นอีก 3 วันข้างหน้าแล้วกัน ฉันจะได้มีเวลาเก็บของด้วย"

หลังจากวางสาย ฉันก็ลากร่างกายที่ปวดร้าว เดินกลับไปยังห้องผู้ป่วยด้วยความยากลำบาก

พอถึงหน้าประตู ก็เจอกับหลินจิ้นเฟิง สามีของฉัน พอเขาเห็นฉัน เขาก็รีบวิ่งมาหาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

"ที่รัก คุณเพิ่งตกน้ำมา ร่างกายยังไม่แข็งแรง จะลุกเดินไปมาตามใจชอบได้ยังไง? รีบกลับไปนอนเถอะ"

เขาพูดไปพยุงฉันกลับไปที่เตียง และไม่ลืมที่จะห่มผ้าให้ฉันอย่างใส่ใจ

หลังจากจัดการให้ฉันนอนเรียบร้อย เขาก็หยิบกล่องขนมชิงถวนที่ยังอุ่นๆ ออกมาจากเสื้อขนเป็ดตัวหนา แล้ววางลงบนมือฉันเบาๆ

"นี่ ขนมชิงถวนของโปรดคุณ ผมรีบนั่งเครื่องบินไปซื้อมาจากเมือง A ให้เลยนะ กินตอนยังร้อนๆ เถอะ"

เมือง A งั้นเหรอ? ที่นั่นห่างจากเมือง S ที่เราอยู่ตั้งหลายจังหวัดเลยนะ

ในขณะที่ฉันกำลังเหม่อลอย คนไข้เตียงข้างๆ ก็พูดขึ้นด้วยความอิจฉา

"คุณพี่คะ สามีคุณรักคุณมากเลยนะเนี่ย! นอกจากจะฝ่าหิมะเดินทางตั้ง 1,800 กิโลเมตรเพื่อไปซื้อขนมมาให้แล้ว ยังเอาซุกไว้ในเสื้อเพื่อให้อุ่นอยู่ตลอดด้วย!"

"แถมตั้งแต่คุณเข้าโรงพยาบาลเขาก็ดูแลไม่ห่าง เช็ดตัวป้อนข้าวทำเองหมดทุกอย่าง ยังส่งเครื่องประดับสวยๆ มาเอาใจตลอด น่าอิจฉาจริงๆ ค่ะ!"

พอได้ยินแบบนั้น ฉันก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองหลินจิ้นเฟิง

ปลายจมูกของเขาแดงก่ำเพราะความหนาว ปลายผมยังมีเกล็ดหิมะติดอยู่ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรักและความลึกซึ้ง ไม่เหมือนกับท่านประธานหลินจิ้นเฟิง ผู้เด็ดขาดและเย็นชาในสายตาคนนอกเลยสักนิด

แต่แววตาที่ดูรักใคร่สุดซึ้งคู่นี้นี่แหละ ที่หลอกลวงคนทั้งโลก รวมถึงตัวฉันด้วย

หลายปีมานี้ ใครๆ ก็รู้ว่าหลินจิ้นเฟิงตามใจฉันแค่ไหน แค่ฉันข้อเท้าแพลงเขาก็เจ็บปวดใจจะแย่ ฉันเองก็เคยเชื่อว่าเขารักฉันสุดหัวใจ

จนกระทั่งวินาทีที่ตกน้ำนั่นแหละ ที่ฉันเห็นเขาว่ายไปหาฉินว่านโดยไม่ลังเล และผายปอดกันใต้น้ำ

จนกระทั่งฉันเห็นเขาชกต่อยกับหลินโม่ พี่ชายของเขาเพื่อแย่งกันดูแลฉินว่าน และได้ยินความจริงที่เขาหลุดปากออกมาฉันถึงได้รู้ว่า คนที่เขาโหยหามาตลอดคือฉินว่านต่างหาก