Short
หลังแกล้งตาย สามีผมหงอกข้ามคืน

หลังแกล้งตาย สามีผมหงอกข้ามคืน

Par:  สิบสตางค์Complété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
14Chapitres
3.0KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

หลังจากสารภาพรักกับเพื่อนสมัยเด็กไป 101 ครั้ง เขากลับแต่งงานกับผู้หญิงที่เป็นรักแรกของเขา ในตอนที่หัวใจแตกสลายจนเย็นชา ฉันจึงตัดสินใจแต่งงานกับน้องชายของเขาที่ตามจีบฉันมาตลอด หลังแต่งงาน น้องชายของเขาตามใจฉันจนถึงที่สุด แสดงออกความรักอย่างเปิดเผยและเร่าร้อน จนใครต่อใครต่างคิดว่าฉันโชคดีเหลือเกินที่ได้แต่งงานกับผู้ชายแสนดีที่รักฉันขนาดนี้ แต่เมื่อฉันและรักแรกของเขาตกลงไปในน้ำพร้อมกัน ฉันเห็นกับตาว่าทั้งที่เขาว่ายน้ำไม่เป็นและกระโดดลงไปอย่างไม่ลังเล พยายามว่ายเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น แล้วพร้อมผายปอดเธอใต้น้ำ ฉันดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง อ้อนวอนขอให้เขาหันมามองฉันสักนิด แต่เขากลับมุ่งแต่จะพาผู้หญิงคนนั้นขึ้นฝั่ง ปล่อยให้ฉันถูกน้ำทะเลกลืนกิน ตอนฉันหมดสติอยู่ในห้องผู้ป่วย ฉันได้ยินว่าเขากับพี่ชายทะเลาะและลงไม้ลงมือกัน เพื่อแย่งกันไปดูแลรักแรก เขาตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด “ที่ฉันยอมเสียสละตัวเองแต่งงานกับเจียงเหยียน ก็เพื่อไม่ให้เธอไปขัดขวางความสุขของแกกับฉินว่านไม่ใช่เหรอ แกแค่ปล่อยให้ฉันไปหาฉินว่านสักครั้งได้ไหม!” ที่แท้ ก็ไม่เคยมีใครรักฉันเลย ฉันจึงตัดสินใจจองบริการแกล้งตายเตรียมตัวที่จะหลีกหนีไปจากชีวิตนี้เสียที แต่เมื่อได้รับรู้ข่าวการตายของฉัน คนที่เคยสุขุมมาตลอดกลับผลักรักแรกที่ปลอบเขาออก แล้วโน้มตัวลงกระอักเลือดออกมา ก่อนที่ผมจะกลายเป็นสีขาวโพลนในชั่วข้ามคืน

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

Louisa Forbes glanced at the wall clock—almost midnight, and George Capulet still hadn't returned. After ten years together and seven years of secret marriage, this was her first birthday without him.

Because he was cheating.

On her birthday, he was vacationing abroad with his mistress.

Louisa quietly finished the last bite of her birthday cake and stood to clear the table.

Just as she finished cleaning up, he returned with a delightful smile.

Apparently, his trip had been quite enjoyable.

Entering the living room, he spotted Louisa sitting on the sofa and froze momentarily.

His smile faded as he casually tossed his suit jacket onto the sofa. "Why aren't you in bed yet?" he asked.

"Waiting for you."

Her words were flat, devoid of emotion.

George walked toward her, his deep voice taking on a gentle tone. "I told you I've been busy lately. You should rest when you need to, don't wait up for me."

Louisa knew perfectly well that "busy lately" meant busy entertaining his mistress.

Without calling him out, she picked up two documents from the table, her voice still calm. "I wasn't specifically waiting for you. I mainly needed your signature on these two urgent documents."

She thoughtfully flipped to the pages requiring signatures and handed him a pen.

Since professionally she was his personal secretary, having him sign documents was nothing unusual.

So George signed both contracts without even looking at them.

When finished, he handed the documents and pen back to her, turning to head upstairs.

As he passed by, the strong scent of perfume wafted from him.

Louisa recognized it as his mistress Vivian Price's signature scent.

She suddenly called after him, "George, do you remember what day it is?"

George frowned, looking back at her. "What day?"

Some anniversary? He reached for his phone to check the date when a notification chimed.

Seeing who the message was from, the corners of his lips curled upward involuntarily.

He forgot to answer Louisa's question, typing a reply while telling her, "Get some rest. Whatever it is can wait until tomorrow."

Then he went upstairs.

Louisa watched him disappear, and soon after, heard the shower running. She sat back down on the sofa, holding the two signed documents.

She flipped open the first one to reveal the contract beneath it—divorce papers.

She smiled bitterly.

Leaning back against the sofa, she closed her eyes.

She and George, from school uniforms to wedding dress—a full decade together.

No ceremony, no reception. She had simply married him.

She still remembered the night they received their marriage certificate, how he had cried.

He said he felt guilty for shortchanging his beloved girl.

He promised that someday, he would give her the grand, magnificent wedding she deserved—one where she'd receive the world's blessings and never regret their years together.

But seven years into their marriage, as they went from startup to IPO, instead of the wedding he promised, she got his infidelity.

Fine then. These divorce papers would be her gift to commemorate his affair.

She opened her eyes, once beautiful and clear, now containing nothing but ice.

She took out her phone, photographed the signed divorce agreement, and sent it to her mother-in-law, Hazel Gray.

Three days ago, she had already negotiated terms with Hazel, armed with evidence of George's affair.

Hazel had asked her to initiate the divorce and keep their secret marriage quiet.

She had demanded $2 billion in compensation.

Now, after the one-month cooling-off period, she could finalize the divorce and kick George out of her life for good.

She no longer wanted a man who had soiled himself.

The next morning, she didn't wake him as usual. She ate something and left early for work.

At the office, she stopped by George's assistant's office.

"Mr. Brooks," she said, "please call Mr. Capulet at 8:35 to wake him up. There's a 9 o'clock meeting."

Jared Brooks was startled.

He was the only person at The Capulet Group who knew George and Louisa were married.

Hearing this, he instinctively asked, "Mrs. Capulet, did you and Mr. Capulet have a fight?"

"No." Louisa said nothing more and returned to her office.

Today featured an important project—a collaboration with The Taylor Group, with signing scheduled for 3 PM.

She called to confirm the time hadn't changed.

After finishing her preparations, at 8:57, she heard movement by the elevators.

Louisa and everyone from the executive office went to the elevator area, lining up in two neat rows.

George emerged from the elevator, tall and straight-backed in his perfectly tailored suit, his handsome face expressionless.

Everyone called out in unison: "Good morning, Mr. Capulet!"

George nodded slightly, his gaze landing on Louisa's face.

For seven years, to maintain their secret marriage, he had never given her a second glance in public, always appearing cold, as if there was nothing between them.

Louisa used to think that even if he wouldn't acknowledge their relationship, just one meaningful look would have made her happy.

But now it didn't matter. She no longer cared.

Noticing more and more eyes turning toward her, she gave George a professional smile. "Do you have any instructions, Mr. Capulet?"

Her unusually formal attitude made George's face darken. "No."

With that, he entered the meeting room.

Louisa knew he was angry. She found it almost amusing—he was the one cheating, yet he was the one getting upset.

After the meeting, he called her into his office.

He sat in his executive chair, watching as she stood at a distance across his large desk.

He frowned. "There's nobody else here. Why are you standing so far away? Come here!"

Louisa didn't move, giving him only a cold look. "What do you want? Just say it."

George's frown deepened as he rose and walked toward her.

Just as he was about to speak, the sound of high heels clicking against the floor echoed from outside, crisp and cheerful.

Then his office door swung open.

A young woman in a red dress walked in with light steps.

Ignoring Louisa's presence, her face radiant with youthful brightness, she went straight to George's side and linked her arm through his. "George, I came early. Are you finished with work?"

George didn't answer, subtly pushing her arm away as he looked toward Louisa.

Louisa returned a cold, sarcastic smile.

He really wasn't trying to hide anything—not only taking his mistress out, but bringing her directly to the office.

Couldn't they bear to be apart for even a moment?

Without a word, she turned to leave.

George's expression darkened further as he called out sharply, "Louisa!"

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
14
บทที่ 1
"คุณเจียงเหยียนคะ คุณได้ทำการซื้อบริการแกล้งตายเรียบร้อยแล้วค่ะ ทางเราจะช่วยยกเลิกตัวตนเดิม จัดหาวิธีการตายที่คุณพอใจ เพื่อให้คุณจากไปได้อย่างสบายใจค่ะ"เสียงพนักงานจากปลายสายเอ่ยอย่างนอบน้อม ฉันทำเพียงขานรับ "อืม" เบาๆ"กำหนดเวลาเป็นอีก 3 วันข้างหน้าแล้วกัน ฉันจะได้มีเวลาเก็บของด้วย"หลังจากวางสาย ฉันก็ลากร่างกายที่ปวดร้าว เดินกลับไปยังห้องผู้ป่วยด้วยความยากลำบากพอถึงหน้าประตู ก็เจอกับหลินจิ้นเฟิง สามีของฉัน พอเขาเห็นฉัน เขาก็รีบวิ่งมาหาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใย"ที่รัก คุณเพิ่งตกน้ำมา ร่างกายยังไม่แข็งแรง จะลุกเดินไปมาตามใจชอบได้ยังไง? รีบกลับไปนอนเถอะ"เขาพูดไปพยุงฉันกลับไปที่เตียง และไม่ลืมที่จะห่มผ้าให้ฉันอย่างใส่ใจหลังจากจัดการให้ฉันนอนเรียบร้อย เขาก็หยิบกล่องขนมชิงถวนที่ยังอุ่นๆ ออกมาจากเสื้อขนเป็ดตัวหนา แล้ววางลงบนมือฉันเบาๆ"นี่ ขนมชิงถวนของโปรดคุณ ผมรีบนั่งเครื่องบินไปซื้อมาจากเมือง A ให้เลยนะ กินตอนยังร้อนๆ เถอะ"เมือง A งั้นเหรอ? ที่นั่นห่างจากเมือง S ที่เราอยู่ตั้งหลายจังหวัดเลยนะในขณะที่ฉันกำลังเหม่อลอย คนไข้เตียงข้างๆ ก็พูดขึ้นด้วยความอิจฉา"คุณพี่ค
Read More
บทที่ 2
การแต่งงานกับฉัน เป็นเพียงแผนการเพื่อให้ฉันเลิกตามตอแยหลินโม่ เพื่อหลีกทางให้หลินโม่กับฉินว่านได้ครองรักกันช่างน่าขำสิ้นดี!ชีวิตแต่งงานที่มีความสุขตลอดหลายปีที่ผ่านมา เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาในตอนนี้ เมื่อมองดูขนมชิงถวนในมือ ฉันก็หมดความสนใจในตัวมันไปเสียแล้ว"ไม่มีความอยากอาหารเลย"ในขณะที่ฉันกำลังจะวางขนมชิงถวนไว้ข้างๆ หลินจิ้นเฟิงกลับยื่นมือมาขวางไว้"เป็นอะไรไปที่รัก? โกรธเหรอที่วันนั้นผมช่วยฉินว่านก่อน ไม่ได้ช่วยคุณก่อน?""ขอโทษนะที่รัก ตอนนั้นผมมองผิดคนจริงๆ ถึงได้เข้าไปช่วยเธอก่อน..."หลินจิ้นเฟิงพูดขอโทษอย่างจริงใจ แต่ในใจของฉันกลับมีแต่ความเศร้ามองผิดคนช่างเป็นเหตุผลที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!ต่อให้เขาช่วยคนผิดจริงๆ แล้วการที่เขาจูบกับฉินว่านใต้น้ำอย่างดูดดื่มล่ะ หรือว่านั่นก็เป็นการจูบผิดคนเหมือนกัน?ดูท่าเขาจะหลอกตัวเองมานานเกินไป จนแม้แต่ตัวเองเขาก็ยังหลอกจนเชื่อสนิทใจฉันยกมุมปากขึ้น พยายามเค้นยิ้มขมขื่นออกมา"อืม ฉันเข้าใจ"หลินจิ้นเฟิงคิดว่าฉันหายโกรธแล้ว เขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกและเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า"อยากทานอะไรบอกนะ เดี๋ยวผมให้เชฟทำมาให้"พูดจบ เขาก็หยิบโทรศั
Read More
บทที่ 3
หัวใจของฉันเหมือนถูกใบมีดคมกริบแทงทะลุ มันเจ็บปวดจนแทบจะหยุดหายใจฉันใช้มือทั้งสองข้างอุดปากตัวเองไว้แน่น พยายามกลั้นไม่ให้หยดน้ำตาไหลออกมาฉันไม่ดูต่ออีกแล้ว รีบหันหลังแล้ววิ่งออกไป ระหว่างทางฉันสะดุดล้มจนหิมะเย็นเฉียบเข้าปาก แถมยังถลอกจนเลือดไหลซิบความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจ ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาหลายวันพรั่งพรูออกมา น้ำตาเม็ดโตไหลรินลงมาไม่ขาดสายหลังจากร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหล ฉันก็ลากสังขารที่อ่อนแรงกลับไปที่โรงพยาบาลไม่นานนัก หลินจิ้นเฟิงก็รีบตามมา"ที่รัก เมื่อกี้ผู้ช่วยโทรมาบอกว่าเอาข้าวมาส่งแล้วไม่เจอคุณ คุณไปไหนมา?""อย่าทำให้ผมตกใจสิ ถ้าหาคุณไม่เจอ ผมต้องบ้าแน่ๆ!"จะบ้าจริงเหรอ?ฉันเหลือบไปเห็นรอยข่วนที่หน้าอกของเขา แล้วก็ได้แต่รู้สึกสมเพชและประชดประชันในใจฉันละสายตากลับมาแล้วตอบเรียบๆ ว่า"อึดอัดน่ะ เลยออกไปเดินดูหิมะเล่น"ตอนนั้นเองที่หลินจิ้นเฟิงเพิ่งสังเกตเห็นว่าตาของฉันแดงก่ำ"ร้องไห้ทำไม? โธ่ เป็นเพราะผมเองที่มัวแต่ยุ่งเรื่องงาน จนปล่อยให้ที่รักต้องน้อยใจ""พอดีเลย อีกสามวันจะถึงวันครบรอบแต่งงานห้าปีของเรา เดี๋ยวผมจะจัดงานเลี้ยงอย่างยิ่งใหญ่ให้ค
Read More
บทที่ 4
……หลังจากนั้น บางทีอาจเป็นเพราะสังเกตเห็นว่าฉันเงียบผิดปกติ หลินจิ้นเฟิงจึงพยายามชวนคุยอยู่บ่อยครั้ง แต่ฉันกลับตอบเขากลับไปเพียงสั้นๆ อย่างเย็นชาไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์ของหลินจิ้นเฟิงก็ดังขึ้นถึงแม้เขาจะพยายามหลบเลี่ยงฉันตอนตอบข้อความ แต่ผ่านแสงสะท้อนบนกระจกหน้าต่างรถ ฉันก็ยังเห็นเนื้อหาในแชทนั้นอยู่ดีและก็เป็นไปตามคาด สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือรูปโปรไฟล์กระต่ายน้อยของฉินว่าน[หลินจิ้นเฟิง ท่อน้ำที่บ้านแตกน่ะ ฉันตัวเปียกไปหมดเลย คุณพอจะสะดวกมาหาหน่อยได้ไหม?]หลังจากอ่านข้อความจบ ลูกกระเดือกของหลินจิ้นเฟิงก็ขยับขึ้นลง แต่เพราะเกรงใจว่าฉันยังนั่งอยู่ตรงนี้ เขาจึงรีบปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันมายิ้มให้ฉัน พยายามปกปิดความรู้สึกผิดที่วูบผ่านดวงตาไปเพียงชั่วครู่หลังจากนั้น เขาก็ดูใจลอยอย่างเห็นได้ชัด จนเกือบจะขับฝ่าไฟแดงไปหลายครั้งพอขับไปได้ครึ่งทาง เขาก็เหยียบเบรกกะทันหัน แล้วหันมามองฉันด้วยสีหน้าสำนึกผิด"ที่รัก บริษัทมีธุระด่วนต้องไปจัดการอีกแล้ว""เอาเป็นว่า คุณนั่งแท็กซี่กลับบ้านก่อนได้ไหม? เดี๋ยวผมจัดการเสร็จแล้วจะรีบกลับไปหานะ ตกลงไหม?"ถึงแม้จะเป็นประโยคคำถาม แต่เห็นได้ช
Read More
บทที่ 5
เมื่อถึงตอนนั้น นอกจากศพปลอมๆ หนึ่งศพ ฉันจะไม่เหลือความทรงจำใดๆ ไว้ให้เขาเลย!พอเผาเสร็จ หลินจิ้นเฟิงก็กลับมาพอดี และเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี"ที่รัก คุณกำลังเผาอะไรอยู่น่ะ?"หลังจากเห็นเศษซากเครื่องประดับที่หลงเหลืออยู่ในกองไฟ ดวงตาของหลินจิ้นเฟิงก็หดเกร็งขึ้นมาทันที"นี่มันของที่ผมส่งให้คุณไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงเอามาเผาล่ะ?"ฉันตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย"ไม่ชอบแล้วก็เลยเผาทิ้ง"แต่สิ่งที่ฉันไม่ชอบ ไม่ได้มีเพียงแค่สิ่งของพวกนี้เสียหน่อยแต่รวมถึงตัวหลินจิ้นเฟิงคนนี้ด้วยฉันนึกว่าพอหลินจิ้นเฟิงได้ยินคำนี้แล้วเขาจะโกรธคิดไม่ถึงว่า นอกจากเขาจะไม่โกรธแล้ว เขายังใช้นิ้วขยี้จมูกฉันอย่างเอ็นดูอีก"ในเมื่อคุณไม่ชอบ งั้นก็เผาไปเถอะ พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปซื้อใหม่ แล้วถือโอกาสไปเลือกชุดราตรีที่จะใส่ในงานฉลองครบรอบด้วยเลย"ใบหน้าของเขายังคงประดับด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงหวั่นไหวไปกับมันแล้วแต่ตอนนี้ ในใจของฉันกลับมีแต่เสียงหัวเราะเยาะที่ไม่ยอมหยุดหลินจิ้นเฟิงคงจะลืมข้อตกลงระหว่างเขากับฉันในตอนนั้นไปแล้วเราเคยตกลงกันไว้ว่า ถ้ามีใครคนใดคนหนึ่งอยากเ
Read More
บทที่ 6
หลินจิ้นเฟิงมองฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม"อย่าว่าแต่ชุดราตรีเลย แค่ที่รักของผมต้องการ ต่อให้เป็นพระจันทร์บนฟ้า ผมก็เต็มใจจะสอยลงมาให้เธอ"ในระหว่างที่พูด เขาก็ยื่นชุดราตรีส่งมาให้ฉัน เพื่อให้ฉันไปลองสวมจังหวะนั้นเอง ฉินว่านก็บังเอิญเข้ามาซื้อเสื้อผ้าที่ร้านนี้พอดีพอเห็นฉินว่าน ปลายนิ้วของหลินจิ้นเฟิงก็เกร็งจนขาวซีด สายตาของเขาเหลือบมองไปที่ประตูโดยไม่รู้ตัวทั้งคู่แสดงออกชัดเจนขนาดนี้ ทำไมฉันถึงเพิ่งจะมาดูออกเอาป่านนี้กันนะ?พอมาลองคิดดูตอนนี้ เรื่องของทั้งคู่มันมีพิรุธมาตั้งนานแล้วทุกครั้งที่มีการกินข้าวร่วมกันในครอบครัว สายตาของหลินจิ้นเฟิงมักจะไปหยุดอยู่ที่ตัวฉินว่านเสมอมีครั้งหนึ่งหลินโม่ไปดูงาน ฉินว่านจึงมาขอนอนค้างที่บ้านของเราคืนนั้นจู่ๆ ฟ้าร้อง หลินจิ้นเฟิงก็ดีดตัวลุกขึ้นทันทีแล้วพุ่งตรงไปยังห้องของฉินว่าน เพื่อช่วยอุดหูและโอบกอดปลอบโยนเธอเขาอธิบายว่าพี่ชายไม่อยู่ เขาเลยต้องช่วยดูแลฉินว่านแทนแต่เขากลับลืมไปว่า ฉันเองก็กลัวเสียงฟ้าร้อง คืนนั้นฉันหวาดกลัวจนต้องนอนขดตัวเป็นก้อนเดียวและข่มตาไม่หลับทั้งคืนและทุกครั้งที่หลินจิ้นเฟิงปอกแอปเปิ้ลให้ฉัน เขาจะห
Read More
บทที่ 7
ฉันกดรับสาย แต่เผลอไปโดนปุ่มลำโพงโดยไม่ตั้งใจ เสียงของเจ้าหน้าที่จึงดังรอดออกมา"คุณเจียงเหยียนคะ ทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่รอคุณมาเซ็นชื่อ หลังจากเซ็นเสร็จ คุณก็จากไปได้อย่างสบายใจเลยค่ะ"เมื่อได้ยินดังนั้น หลินจิ้นเฟิงก็หยุดฝีเท้าลงทันที เขาเดินย้อนกลับมาคว้ามือฉันไว้"จากไปไหน? ที่รัก คุณจะไปจากผมเหรอ?"ฉันยิ้มที่มุมปาก"อย่าคิดมากเลย เพื่อนสนิทฉันกำลังจะเดินทางไปต่างประเทศน่ะ ฉันแค่ช่วยเธอเดินเรื่องเอกสารเท่านั้นเอง"ได้ยินแบบนั้น หลินจิ้นเฟิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาจ้องมองฉันอย่างลึกซึ้งสักพัก ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่หลังจากลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายเขาก็ทิ้งฉันไว้แล้วเลือกไปหาฉินว่านแต่ในความเป็นจริง ขอเพียงแค่หลินจิ้นเฟิงดึงดันที่จะซักไซ้ต่อ หรือหยิบโทรศัพท์ของฉันไปตรวจสอบ เขาก็จะพบว่าสิ่งที่ฉันจัดการอยู่นั้นไม่ใช่เอกสารไปต่างประเทศเลย แต่มันคือบริการแกล้งตายแต่น่าเสียดาย ที่เขาไม่ทำแบบนั้นแต่มันก็ดีแล้วล่ะ เพราะแบบนี้ฉันจะได้จากไปได้อย่างไร้พันธะเสียทีหลังจากพวกเขาไปแล้ว ฉันก็นั่งรถไปยังศูนย์บริการแกล้งตายเมื่อได้เห็นหุ่นซิลิโคนที่เลียนแบบแม้ก
Read More
บทที่ 8
หลังจากถึงมิลาน ฉันก็เริ่มต้นจากศูนย์ ส่งประวัติสมัครงานในชื่อ เจียงฝันซิง และเริ่มต้นชีวิตใหม่ของฉันก่อนที่จะเข้าไปพัวพันกับพี่น้องตระกูลหลิน ฉันเองก็เคยเป็นอัจฉริยะด้านการออกแบบที่อาจารย์ที่ปรึกษาปลาบปลื้ม และมีพรสวรรค์ด้านการออกแบบที่เหนือกว่าใครน่าเสียดายที่ตอนนั้นฉันคลั่งรักมากเกินไป จนถึงกับยอมทิ้งโอกาสดีๆ ในการพัฒนาตัวเองเพื่อผู้ชายสองคนนี้ช่วงที่ตามจีบหลินโม่ อาจารย์ตั้งใจจะมอบโควต้าไปเรียนต่อต่างประเทศให้ฉันที่เป็นศิษย์รัก แต่ฉันกลับสาบานว่าจะตามจีบหลินโม่ให้ได้ เลยปฏิเสธโอกาสนั้นไปในวันที่หลินจิ้นเฟิงขอฉันแต่งงาน อาจารย์ได้ยื่นโอกาสให้เป็นครั้งที่สอง โดยชวนฉันเข้าร่วมทีมเพื่อศึกษาต่อด้านการออกแบบขั้นสูงกับท่าน แต่ฉันกลับไปหลงเชื่อคำหวานของหลินจิ้นเฟิงเพื่อที่จะได้อยู่เคียงข้างเขาและสร้างครอบครัวร่วมกัน ฉันจึงปฏิเสธความปรารถนาดีของอาจารย์ไปอีกครั้งพอมาลองคิดดูตอนนี้ ตัวฉันในตอนนั้นช่างโง่เง่าเหลือเกินโชคดีที่ทุกอย่างยังมีโอกาสให้เริ่มต้นใหม่ครั้งนี้ ฉันเลือกที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง อยู่เพื่อเจียงฝันซิงไม่นานนัก ฉันก็ถูกรับเข้าทำงานในบริษัทอัญมณีแห่งหนึ่ง ว
Read More
บทที่ 9
ฉินว่านถูกตบจนปากเต็มไปด้วยเลือด เธอเองก็เริ่มโมโห จึงตอกกลับไปอย่างไม่เกรงใจ“ตอนนี้มาโทษฉันเหรอ? ไม่ใช่ตอนแรกเหรอที่คุณวิ่งแจ้นมาหาฉันเอง ขอร้องอ้อนวอนอยากจะเป็นคนตามตูดฉันน่ะ?”“ตอนเจียงเหยียนยังมีชีวิตอยู่คุณก็ไม่เห็นค่า ทำตัวหลายใจ พอเธอตายไปถึงมานึกเสียใจทำเป็นรักเธอ จอมปลอม!”ทันทีที่วิดีโอนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ก็เกิดเป็นกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก ตอนนี้ทุกคนจึงได้รู้ว่าหลินจิ้นเฟิงนอกใจภรรยาไปมีมือที่สามกระแสสังคมตีกลับทันที ชาวเน็ตที่ก่อนหน้านี้เคยสงสารหลินจิ้นเฟิง ตอนนี้ต่างกลายร่างเป็นนักเลงคีย์บอร์ด รุมด่าเขากับฉินว่านไม่หยุด“ไอ้ผู้ชายเฮงซวย สร้างภาพเป็นคนรักจริงทำไม น่ารังเกียจ!”“ผู้ชายชั่วผู้หญิงเลว พวกแกสองคนเหมาะสมกันที่สุดแล้ว!”“ไอ้คนสกปรก สมน้ำหน้าแล้วที่เจียงเหยียนไม่เอาแก!”เรื่องราวยังไม่ทันจะจบ หลินโม่ก็กระโดดเข้ามาร่วมวงด้วย และตามติดขึ้นหัวข้อข่าวหน้าหนึ่งในวิดีโอ หลินโม่ที่ไปทำงานต่างเมือง พอเห็นข่าวในเน็ตก็รีบขึ้นเครื่องบินกลับมาทันที แล้วพุ่งเข้ามาทะเลาะกับหลินจิ้นเฟิงถึงหน้าบ้านหลินโม่ประเคนทั้งหมัดทั้งเท้าใส่หลินจิ้นเฟิงชุดใหญ่“หลินจิ้นเฟิง
Read More
บทที่ 10
ไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งตัว เขาก็ถกขากางเกงฉันขึ้น พอเห็นรอยแผลที่หน้าแข้ง เขาก็ตาแดงก่ำขึ้นมาทันที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“เจียงเหยียน คุณใจร้ายจัง รู้ไหมว่าสามปีมานี้ผมใช้ชีวิตมาได้อย่างไร?”“ผมคิดถึงคุณทั้งวันทั้งคืน กินไม่ได้นอนไม่หลับ หลายครั้งที่ผมคิดจะตายตามคุณไปให้รู้แล้วรู้รอด”“เจียงเหยียน ผมขอโทษ ผมไม่ควรใช้คุณเป็นเครื่องมือ เป็นความผิดของผมเอง แต่ความรักที่ผมมีให้คุณน่ะเป็นเรื่องจริงนะ เรื่องนี้เรื่องเดียวที่ผมไม่เคยหลอกคุณเลย…”“เจียงเหยียน ผมลงโทษฉินว่านให้คุณอย่างสาสมแล้วนะ แถมบล็อกและลบชื่อเธอทิ้งไปแล้วด้วย ผมสัญญาว่าต่อไปจะไม่ติดต่อกับเธออีกเด็ดขาด คุณให้อภัยผมครั้งนี้แล้วกลับไปกับผมเถอะนะ?”พูดจบเขาก็เอื้อมมือมาจับมือฉันอย่างระมัดระวังวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน ฉันก็สะบัดออกด้วยความรังเกียจ“หลินจิ้นเฟิง ไม่ว่าฉันจะเป็นใคร เราก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว”“เราไม่มีความสัมพันธ์อะไรใดๆต่อกันมานานแล้ว”หลินจิ้นเฟิงตาแดงยิ่งกว่าเดิม พูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น“จะเป็นไปไม่ได้ยังไง? เราเป็นสามีภรรยากันนะ!ฉันหัวเราะเยาะแล้วตอกกลับ“ขอโทษทีนะคะ เราหย่ากันนานแล้ว
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status