เผชิญหน้า

2 วันต่อมา....

อะไรนะครับ !!

"เอมไปต่างประเทศ ไปทำไมครับ แล้วทำไมเอมไม่บอกผมเลย"

หลังจากที่เขา เดินทางกลับจากไปดูงานที่สัมปทานป่าไม้ ที่อยู่ทางภาคใต้ เขาก็ได้รับข่าวร้าย ว่าคนรักของเขา หนีไปพักใจที่ต่างประเทศ

"แล้วเอมไปประเทศไหนครับ ไปอยู่กับใคร ผมจะไปตามเอมกลับมาเอง"

"ยายเอมไม่ได้บอกพ่อกับแม่ไว้ว่าจะไปอยู่ประเทศไหน ทิ้งแต่จดหมายนี้ไว้" แม่ของหญิงสาวเอ่ยไปพร้อมกับบีบน้ำตา เพื่อให้แฟนหนุ่มของลูกสาวนางเห็นอกเห็นใจ และเลิกสงสัย ในการหายตัวไปของลูกสาวนาง เพราะในความเป็นจริงแล้วนั้น ลูกสาวของนางหนีไปอยู่เมืองนอกกับคู่ขาคนล่าสุด ที่ต่างประเทศนั้นเอง

ตลอดระยะทางที่เขาขับรถจากบ้านของแฟนสาว เพื่อที่จะไปบ้านของตัวเอง เขาพยายามติดต่อเพื่อนหรือคนรู้จักของแฟนสาวเขาทุกคน เพื่อที่จะสอบถามว่าแฟนสาวของเขาไปอยู่ที่ไหน มีใครพบเจอไหม แต่นั้นก็ไม่มีใครสามารถให้คำตอบกับเขาได้เลยซักคน เมื่อเขานึกย้อนกลับไปถึงใจความในจดหมายที่แฟนสาวของเขาได้เขียนระบายเอาไว้ นั้นคือคุณปู่และผู้หญิงคนนั้น ต้องการให้เธอหลีกทางให้กับงานแต่งงาน ระหว่างเขา และผู้หญิงคนนั้น หากเธอไม่ทำตาม คนที่จะเดือดร้อนก็คือตัวของเขาเอง เธอจึงไม่อยากเห็นคนที่เธอรักต้องเดือดร้อน เธอจึงเป็นฝ่ายหลีกทางให้.

ปึก !! โธ่เว้ย !!

เขากำหมัดแน่น และทุบลงไปยังพวงมาลัยของรถ เพื่อระบายความโกรธ ที่เขามีต่อคุณปู่ และผู้หญิงคนนั้น วันนี้เขาจะต้องคุยกับคุณปู่ให้รู้เรื่อง

ทันทีที่เขาลงมาจากรถ และก้าวเดินเข้าไปในตัวบ้าน วิรากุล เขาก็พบกับคุณปู่ และผู้หญิงคนนั้น นั่งอยู่ภายในห้องรับแขก ไม่ใช่แค่คุณปู่และผู้หญิงคนนั้นสิ มีเลขา คนสนิทของคุณปู่ และทนายประจำตระกูลของเขาอยู่ด้วย.

"ตาลมลูก เป็นไงบ้าง ได้ข่าวหนูเอมบ้างไหม" แม่ของผมรีบวิ่งเข้ามาเกาะแขนผม และถามเกี่ยวกับการหายตัวไปของเอม คนรักของผม ทันที

"ยังไม่ใครเจอหรือติดต่อเอมได้เลยครับแม่"

"โธ่ หนูเอม ป่านนี้จะไปอยู่ที่ไหน เป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ แม่หล่ะสงสารหนูเอมจังเลยลูก"

"เรารีบเข้าไปข้างในดีว่าลูก คุณปู่กับอีนังผู้หญิงคนนั้น มารอลูกนานแล้ว ไม่รู้จะมาไม้ไหนกันอีก"

"มาแล้วเหรอ" อินทรเอ่ยถามหลานชายของท่านทันที ด้วยอารมย์ขุ่นมัว

"คุณปู่ทำแบบนี้ต้องการอะไรครับ ผมบอกคุณปู่ไปแล้วนิครับว่าผมจะไม่แต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นเด็ดขาด คนเดียวที่ผมจะแต่งงานด้วยคือ เอม เข้าใจไหมครับ"

ชายหนุ่มตะโกนเสียงดังออกไป เพื่อบ่งบอกว่าตอนนี้เขากำลังโมโหมาก โมโหที่คุณปู่และผู้หญิงคนนั้นเป็นคนทำให้ คนรักของเขา หนีหายไป

"อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน ที่ฉันทำทุกอย่างไป ก็เพื่อตัวแกเองทั้งนั้น"

"เพื่อตัวผมเองเหรอครับ หึ หึ น่าตลกดีนะครับ ผมไม่ต้องการทำตามสัญญาบ้าๆ นั้น ผมจะไปตามหาเอม และแต่งงานกับเอมเท่านั้น"

เมื่อชายหนุ่มพูดจบ เขาก็หันหน้าไปจ้อง ผู้หญิงแพศยาคนนั้นด้วยสายตาแข็งกร้าว โหดร้าย พร้อมที่จะบีบคอคนตรงหน้าให้ตายคามือเขาเสียทันที

"เธอเองก็เหมือนกัน อยากได้สมบัติของคุณปู่ฉันมากเลยใช่ไหม ถึงไม่ยอมรับข้อเสนอของฉัน"

"เธออย่าหวังว่าจะได้ในสิ่งที่เธอต้องการ เพราะฉันนี้แหละ จะทำให้เธอทุกข์ ทรมาน ไม่ได้อะไรไปเลยซักอย่าง"

"แกหุบปากของแกเดียวนี้นะ แกกล้าข่มขู่หนูมีนาต่อหน้าฉันเลยเหรอ" เสียงของอินทรเอ่ยห้ามหลานชายของตัวเอง ที่ตอนนี้อารมย์ร้อนดั่งไฟ พร้อมที่จะแผดเผา คนตรงหน้าให้ตายเต็มที

"ที่ฉันนัดหนูมีนามาวันนี้ ก็เพื่อที่จะมาเซ็นเอกสารจดทะเบียนสมรสกับแก เอาไปเซ็นซะ หนูมีนาเขาเซ็นเรียบร้อยแล้ว"

"ไม่!! ผมไม่มีทางเซ็นอย่างแน่นอน คุณปู่ไม่ต้องมาบังคับผม"

ทันทีที่ผมพูดจบ ผมก็เขวี้ยงเอกสารใส่หน้าของหญิงสาว ที่คุณปู่ผมต้องการให้ผมจดทะเบียนสมรส และแต่งงานด้วยทันที

พรึบ !! โอ้ย !!

ฉันสะดุ้งตกใจ เมื่อกระดาษฉบับนั้นโดนเขวี้ยงมาโดนหน้าของฉัน โดยที่ฉันไม่ได้ตั้งตัว ฉันเก็บกระดาษฉบับนั้นขึ้นมาด้วยมือหนึ่งข้าง และอีกหนึ่งข้างก็ลูบแก้มของตัวเอง ที่โดนคนใจร้ายคนนั้นเขวี้ยงใส่เต็มๆ ถึงมันจะไม่เจ็บมาก แต่ก็รู้สึกชานิดๆ เขาจ้องมองฉันด้วยสายตาจงเกลียด จงชัง ฉันมาก ไม่ใช่แค่สายตาของเขานะ รวมไปถึงแม่ของเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ เขานั้นอีก.

ฉันอยากจะตะโกนออกไปเหลือเกิน ว่าฉันก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับเขาเหมือนกัน แต่ฉันก็เกรงใจ คุณอินทร ที่เขาเคยช่วยเหลือ ให้ฉันและแม่ ได้มีชีวิตที่ดีขึ้น ตอนนี้ฉันจึงทำได้เพียงนั่งเงียบ เก็บความอัดอั้น ไว้ภายในใจ อยากจะด่ากลับไปเพียงใด ก็ทำไม่ได้

"แกรีบเซ็นซะ ถ้าไม่อย่างงั้น ฉันจะยกสัมปทานป่าไม้ ที่แกรักนัก รักหนา ให้กับหนูมีนา รวมไปถึงสมบัติของวิรากุลครึ่งหนึ่งด้วย"

สิ้นเสียงทรงอำนาจของคุณปู่ ผมหันขวับไปจ้องหน้าคุณปู่ทันที ทำไมคุณปู่พูดแบบนี้ ท่านก็รู้ว่าผมเสียสัมปทานป่าไม้ ไปไม่ได้ กว่าผมจะได้มา ก็ใช้เวลาไปหลายปี ใช้ทั้งแรง ใช้ทั้งเงิน แถมยังจะยกสมบัติมหาศาลให้กับผู้หญิงแพศยา คนนั้นอีกตั้งครึ่งหนึ่ง คุณปู่คิดได้ยังไง

"คุณปู่จะเอาแบบนี้ใช่ไหมครับ ได้!! ผมจะทำให้คุณปู่เห็น ว่าสิ่งที่คุณปู่เลือกมันเป็นยังไง"

"ส่วนเธอเตรียมตัว เตรียมใจได้เลย ใครที่มันทำให้ฉันเจ็บ มันต้องเจ็บกว่าฉัน ร้อยเท่าพันเท่า จำใส่กะลาหัวเธอไว้"

เมื่อเขาพูดจบ ก็เดินไปคว้าเอาเอกสารจดทะเบียนสมรส ขึ้นมาเซ็นชื่อลงด้วยจิตใจที่เกลียดชังต่อหญิงสาวแพศยาคนนั้น เมื่อเขาเซ็นเอกสารเสร็จ เขาก็เดินออกจากบ้านวิรากุลและขับรถออกไปทันที ด้วยความเร็วแทบจะทะลุไมล์

"ตาลม ลูกจะออกไปไหน อย่าขับรถเร็วนะลูก" เสียงของพิมพา แม่ของชายหนุ่มเอ่ยตะโกนตามหลังลุกชายเพียงคนเดียวของนางออกไป

"คุณพ่อ ก็ไม่น่าจะบังคับตาลมแบบนี้เลยนะค่ะ น่าจะให้ตาลมได้ตั้งตัวก่อนบ้าง หรืออย่างน้อยก็รอให้ คุณอำพล กลับมาจากต่างประเทศก่อน ค่อยตัดสินใจเรื่องนี้อีกทีก็ได้นิค่ะ"

"จะให้ฉันรอ รอจนเธอไปคว้าเอาครอบครัวนั้นมาเกี่ยวดองกับตระกูลเรางั้นเหรอ ฉันไม่รอหรอก"

ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป หนูมีนาจะย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน วิรากุล จัดเตรียมทุกสิ่งทุกอย่างให้พร้อมด้วยหล่ะ เพราะอีก 3 วัน ฉันต้องเดินทางไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ กับยายน้ำ เข้าใจไหม ฉันหวังว่าระยะเวลาที่ฉันไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ 3 เดือน พวกเธอจะไม่ทำให้หนูมีนาเขาลำบากใจหรอกนะ

"ค่ะ คุณพ่อ"

พิมพาได้แต่ก้มหน้ารับปาก ถึงแม้ภายในใจของนาง จะจงเกลียดจงชัง ลูกสะใภ้ ที่พึ่งได้มาหยกๆ นี้เองเถอะ