ใครคนนั้น

06.30 กริ๊กกกกกกกกกกกกกกก

เสียงนาฬิกาปลุก ส่งเสียงเตือนให้คนที่พึ่งนอนหลับไปได้ไม่ถึง 4 ชั่วโมง ต้องดีดตัวลุกจากที่นอน ในอาการสะลึมสะลือ

“ตายๆ วันนี้มี present งานแต่เช้า ฉันจะทันไหม ไม่น่าเลยฉัน”

เสียงฉันบ่นให้กับตัวเอง ในขณะที่มือก็รีบจัดเตรียมเอกสารลงกระเป๋าผ้า ที่ใช้สำหรับหอบหิ้ว โน๊ตบุ๊คเครื่องเก่าๆ กลับมาทำงานที่บ้าน ในเวลาที่ฉันไม่ได้ทำโอทีต่อ เพราะถ้าวันไหนฉันมี order ขนมเข้ามา ฉันก็จะเลือกรับทำขนมก่อน เพราะมันได้เงินเยอะกว่าค่าโอที แต่ละชั่วโมงของงานประจำ ที่ฉันทำอยู่ เมื่อคืนนี้ฉันนั่งทำขนม และกว่าจะเสร็จก็กินเวลาไปเกือบเที่ยงคืน และในระหว่างที่ฉันรอขนมที่นึ่งอยู่สุกและพร้อมที่จะแพคลงกล่องส่งให้กับลูกค้า ฉันก็นำโน๊ตบุ๊ค ออกมาจัดทำไฟล์ present ที่จะนำเสนอให้ผู้จัดการแผนกในวันพรุ่งนี้เช้าไปด้วยเลย เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

ฉันใช้ชีวิตแบบโดดเดียวมาได้ 2 ปี แล้ว หลังจากที่แม่ของฉันเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ ในชีวิตของฉันไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน เพราะไม่มีใครอยากผูกมิตรสนิท กับคนที่หาเช้ากินค่ำ เหมือนฉันกับแม่หรอกนะ ชีวิตของฉันจึงรู้จักแต่คำว่า "ทำงาน ทำงาน" เท่านั้น ถึงแม้ในชีวิตจริงของฉันจะไม่มีใครนับญาติ แต่ฉันก็ยังโชคดีที่เจอเพื่อนบ้านที่ดี ค่อยให้ความช่วยเหลือ ให้คำปรึกษา เปรียบเสมือนคนในครอบครัวเลยก็ว่าได้

“ป้าพร หนูออกไปทำงานก่อนนะค่ะ ขนมของลูกค้าที่จะมารับเช้านี้ หนูเตรียมไว้แล้วนะ“

“เอ่อๆ เอาวางไว้เลย เดียวถ้าเขามารับ ป้าจะเอาออกไปส่งให้เขาเอง”

“ขอบคุณนะป้าพร เดียวตอนเย็นหนูจะซื้อฝรั่งสดๆ หน้าปากซอยมาฝากนะ”

“เออๆ รีบไปได้แล้ว เดียวสายนะ”

สิ้นเสียงของป้าพร ฉันก็รีบขับรถเก๋ง ออกมาทำงานอย่างเร่งรีบ เพื่อที่จะไปให้ทันกับการเตรียมตัว present งานในเช้านี้ ซึ่งกว่าที่ฉันจะขับรถมาถึงบริษัทที่ฉันทำงานอยู่ ก้นก็แทบนั่งไม่ติดเบาะรถ เพราะรถมันติดมาก ก็นั้นแระ เพราะบริษัทที่ฉันทำอยู่มันตั้งอยู่ใจกลางนิคม ทำให้การจราจรค่อนข้างติดขัดในช่วงเวลาดังกล่าว

เมื่อถึงบริษัท ฉันจึงรีบวิ่งไปแสกนนิ้ว เพื่อลงเวลาเข้างาน แทบจะวิ่ง 4X100 เลยก็ว่าได้

" อ๊ะ!"

"ขอโทษนะค่ะ ฉันรีบเลยไม่ทันระวัง ขอโทษด้วยจริงๆ คุณเจ็บตรงไหนไหมค่ะ"

ฉันเอ่ยปากขอโทษ ผู้ชายคนหนึ่ง ที่ฉันวิ่งชนเขาอย่างแรง จนทำให้แฟ้มเอกสารในมือของเขาหล่นกระจัดกระจายกับพื้น หลังจากที่เอ่ยปากขอโทษเขาเสร็จ ฉันก็รีบก้มลงเก็บแฟ้มเอกสารที่หล่นอยู่ที่พื้น เพื่อส่งคืนให้กับเขาคนนั้น

" ไม่ต้อง ฉันเก็บเองได้ ทีหลังก็ระมัดระวังด้วย"

"เออ ค่ะ" ไม่ทันที่ฉันจะก้มลงเก็บแฟ้มให้เขา ผู้ชายคนนั้นก็เอ่ยปากออกมา กลายๆ ว่าตำหนิฉันนี้แระ ที่ซุ่มซ่ามไปชนเขา

"มีนาาาาาาาาา เธอมัวทำอะไรอยู่ เขารอเธอคนเดียวอยู่นะ พี่นัดจะกินหัวอยู่แล้ว"

"เอ่อๆ รีบอยู่นี้แระ พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย" ฉันรีบเอ่ยบอกเจ๊หน่อย เพื่อนร่วมงานของฉัน

"วันนี้ ทุกแผนกต้องนำเสนอแผนงาน ให้กับผู้ถือหุ้นรายใหญ่รับฟังด้วยนะ ฉันพึ่งรู้มาจากพี่นัดเมื่อกี้ นี้เอง"

"ถึงว่า ดูภายในบริษัทเราเหมือนวุ่นๆ ยังไงไม่รู้ ที่แท้ มีนำเสนองานต่อผู้ถือหุ้นรายใหญ่นี้เอง"

เมื่อฉันและเจ๊หน่อยเดินเข้ามาถึงแผนก ก็เห็นพี่นัด ผู้จัดการแผนก กำลังวุ่นเกี่ยวกับการจัดเตรียมเอกสารอยู่

"มีนา มาถึงแล้วเหรอ รีบเลยเราอ่ะ เราต้องเข้าประชุมเพื่อนำเสนองานกับพี่นะ"

"อ่าว หนูต้องเขาด้วยเหรอคะ"

"เข้าสิ เราเป็นคนทำ Present นะ เผื่อมีอะไร ติดขัด จะได้ช่วยกัน เห็นว่าวันนี้ ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ เข้าร่วมฟังเองเลยนะ"

"ค่ะๆ"

30 นาทีต่อมา ในห้องประชุมใหญ่

ทุกคนนั่งเงียบ บรรดาผู้บริหารสูงสุด รวมไปถึงผู้ถือหุ้นท่านอื่นๆ ทยอยเดินเข้ามานั่งประจำที่ของตัวเอง เพื่อรอการเปิดประชุม จากผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท

พรึ่บ !!!

ทุกคนลุกขึ้นยืน เพื่อทำความเคารพผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัท พวกลูกกระจ๊อก อย่างพวกฉันก็ต้องรีบลุกตามทันที และเมื่อฉันเงยหน้าขึ้นเพื่อเพ่งมองไปยังผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท ใช่!! เขาคนนั้น คนที่ฉันวิ่งชนเขาเมื่อเช้านี้เอง ตายๆๆๆ ชนใครไม่ชน ดันไปวิ่งชนผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท

"แกจะเหลือไหมหล่ะ มีนา เขาจะไม่ไล่แกออกเลยรึไงว่ะ"

"บ่นอะไร มีนา" เสียงของแหวนแหวน สาวบัญชี สุดสวยที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันเอ่ยถามขึ้นมา

"เปล่า ไม่มีอะไร แต่ฉันถามอะไรหน่อย เขาเป็นใครเหรอ ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนเลย จะว่าไปเราก็อยู่มาหลายปีแล้วนะ ทำไมไม่เคยพบเจออ่ะ"

"แกจะไปเจอเขาได้ยังไง ก็เขาพึ่งเข้ามารับช่วงต่อจาก รุ่นปู่เขาเอง"

"อ่อๆ" เมื่อแหวนแหวนพูดจบ ฉันจึงหันหน้าไปมองผู้ถือหุ้นรายใหญ่คนนั้นอีกครั้ง เขาจัดว่าเป็นผู้ชายที่หล่อมาก สุขุม นิ่ง แววตาดุร้ายมาก มองมาแต่ละที ฉันนี้รีบก้มหน้าเลย กลัวค่ะ กลัวว่าเขาจะจำฉันได้

"สวัสดีครับ ทุกท่าน ผม พายุ วิรากุล จะเข้ามารับช่วงต่อจากคุณปู่ของผม หวังว่าทุกท่านจะร่วมมือกัน นำพาบริษัทของเราให้ยิ่งใหญ่ มีผลกำไรมากขึ้น นะครับ"

"เริ่มประชุมได้ครับ" หลังจากนั้นทุกแผนกก็พลัดกันขึ้นนำเสนอแผนงาน ให้กับทางผู้ถือหุ้น และผู้บริหาร ได้รับฟัง.

==Spoil next.==

"แกเจอน้องเขาหรือยัง"