ตอนที่ 2

"นายลืมอะไรไปรึเปล่า ตั้งแต่เด็กในอุปการะของฉันเรียนจบ ก็ไม่เห็นมีจดหมายมาสักฉบับเลยนะ นี่ก็ผ่านมาตั้งสองเดือนแล้ว นายลืมเอาจดหมายมาให้ฉันรึเปล่ากวิน"

"ไม่ใช่นะครับบอส จดหมายของวันนี้เพิ่งจะมาถึงเมื่อกี้นี้เอง ผมก็เลยยังไม่ได้เอามาให้บอสครับ ก็บอสบอกจะมีประชุมผู้บริหารในช่วงบ่าย ผมก็เลยจะเอามาให้บอสหลังจากที่ประชุมเสร็จน่ะครับ"

"นี่นายลำดับความสำคัญผิดไปรึเปล่า ไปเอาจดหมายนั่นมาเดี๋ยวนี้!" เสียงออกคำสั่งที่ดุดันของเจ้านาย ก็ทำให้กวินรีบรับคำเสียงสั่น ก่อนออกรีบออกไปเอาจดหมายตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว

ไม่ถึงสามนาที กวินก็นำซองจดหมายสีชมพูหวานไปวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเจ้านาย ราล์ฟ ชายหนุ่มในวัย 34 ปี เขาเป็นผู้บริหารสูงสุดของอสังหาริมทรัพย์ในด้านโครงการคอนโดมิเนียมหรูที่ชื่อว่า Miller (มิลเลอร์) ที่มีมากกว่า 15 โครงการในประเทศไทย

"มีแค่ฉบับเดียวเนี่ยนะ ฉบับนี้คือล่าสุดสินะ แล้วฉบับก่อน ๆ ล่ะ? นายไม่ได้เก็บไว้รึไง มันตั้งสองเดือนแล้วทำไมถึงมีแค่ฉบับเดียวเองล่ะ"

"บอสครับ คือว่าผมเคยให้จดหมายไปหนึ่งฉบับก่อนหน้านี้แล้วนะครับ"

"นี่นายอย่ามามั่วนะ นายจะเอามาให้ก่อนหน้านี้ได้ยังไง ตั้งแต่ที่เด็กคนนั้นเรียนจบไป ฉันก็ยังไม่เคยได้แตะต้องหรือเห็นจดหมายอะไรเลยด้วยซ้ำ เพราะฉบับสุดท้ายที่ได้รับก็เป็นตอนก่อนที่จะเรียนจบ เด็กคนนั้นยังบอกฉันอยู่เลย ว่าจะส่งรูปถ่ายตอนที่จบการศึกษามาให้น่ะ"

"แต่ตอนนั้นผมเอามาให้บอสแล้วจริง ๆ นะครับ ก็ตอนนั้นบอสกำลังคุยกับเลขาเดียอยู่ ผมก็เลยนำจดหมายไปวางไว้บนโต๊ะทำงานให้แล้วนะครับ"

"ถ้าเป็นจดหมายแล้วทำไมฉันถึงไม่เห็นเลยล่ะ ถ้านายวางไว้จริง ๆ ฉันก็ต้องเห็นมันสิ"

"ก็ตอนนั้นบอสพยักหน้าแล้วนะครับ ผมก็คิดว่าบอสรู้แล้ว"

"จดหมายสีชมพูแบบนั้น ถ้าวางอยู่บนโต๊ะจริง ๆ ฉันก็ต้องเห็นสิ แล้วนี่มันหายไป แล้วนายจะรับผิดชอบยังไงกวิน!"

"รอบนั้นมันก็ผ่านมาสองเดือนแล้วนะครับบอส แต่ที่ส่งมามันไม่ใช่ซองจดหมายนะครับ แต่เป็นซองสีน้ำตาลต่างหาก"

"อะไรนะ ซองสีน้ำตาล?"

"ครับ แถมก็ยังค่อนข้างหนาด้วย คุณหนูน่าจะส่งอะไรมาแน่ ๆ เลยครับ"

"นายนี่สะเพร่าจริง ๆ ถ้านายไม่อยากโดนฉันปลดออกจากตำแหน่งผู้ติดตาม ภายในหนึ่งชั่วโมงต้องไปหาซองสีน้ำตาลมาให้เจอให้ได้! ถ้ามันไม่มีใครหยิบไปก็อยู่ในห้องนี้นั่นแหละ แต่ถ้านายหาไม่เจอก็รับผิดชอบในการกระทำของตัวเองซะ ถึงแม้นายจะเป็นคนที่ฉันไว้ใจมากก็ตาม แต่เรื่องสำคัญขนาดนี้นายยังทำพลาด แล้วคิดว่าฉันควรจะจัดการยังไงกับนายดี"

"ซองนั้นมันตั้งสองเดือนแล้วด้วย ผมจะหาเจอได้ยังไงครับบอส แล้วถ้าอยู่ในห้องนี้ ก็ไม่แน่ว่ามันจะยังอยู่ในห้องอีกรึเปล่า อาจจะมีคนอื่นหรือแม่บ้านมาหยิบออกไปแล้วก็ได้นะครับ"

"นั่นมันเป็นปัญหาของนาย ไม่ใช่ปัญหาของฉัน แล้วนายก็ต้องรับผิดชอบในเรื่องนี้ด้วย โทษฐานที่นายเป็นคนรับจดหมายกับมือ แต่กลับส่งมาไม่ถึงมือฉัน ฉันก็แปลกใจอยู่ว่าทำไมถึงเงียบขนาดนี้ แล้วนั่นก็เป็นจดหมายฉบับสุดท้ายด้วย ถ้าไม่นับจดหมายฉบับล่าสุดวันนี้ ที่ผ่านมาฉันไม่ได้ตอบจดหมายไปเลยแบบนั้น แล้วเด็กคนนั้นจะคิดยังไง!"

"ขอโทษจริง ๆ ครับบอส เดี๋ยวผมจะลองพยายามหาในห้องของบอสให้เจอนะครับ ผมคิดว่าถ้าบอสไม่เห็นก็คงไม่มีใครหยิบไปแน่ ๆ เพราะของทุกอย่างไม่ว่าใคร ๆ ก็ไม่สามารถหยิบอะไรออกไปจากห้องนี้โดยพลการได้อยู่แล้ว"

"งั้นวันนี้นายก็ไปบอกให้เลขายกเลิกการประชุมผู้บริหารตอนนี้เลย วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะพบกับใครทั้งนั้น เดี๋ยวฉันจะรอจดหมายฉบับก่อนหน้าอยู่ที่นี่แหละ เพราะฉันจะยังไม่เปิดฉบับล่าสุดอ่าน จนกว่าจะได้อ่านฉบับก่อนหน้า แล้วนายบอกว่าเป็นซองสีน้ำตาลด้วย คงจะต้องมีของอะไรอยู่ในนั้นแน่ ๆ อาจจะเป็นรูปถ่ายตอนที่จบการศึกษา เพราะฉะนั้นแล้ว นายก็รู้คงรู้สินะว่านายควรจะทำยังไง"

"ครับบอส ของสำคัญขนาดนั้นผมต้องหาให้เจอให้ได้แน่นอนครับ งั้นผมขอรบกวนให้บอสออกไปข้างนอกก่อนได้ไหมครับ เดี๋ยวผมจะให้แม่บ้านมาช่วยตามหาด้วยอีกแรง เผื่อว่าตอนทำความสะอาด อาจจะเก็บเอาไว้ที่อื่นที่มองไม่เห็นน่ะครับ"

"เอาแบบนั้นก็ได้ งั้นเดี๋ยวฉันจะไปรออยู่ที่ห้องรับรองแขกก็แล้วกัน ถ้าได้แล้วก็เอามาให้ฉันทันทีเลยด้วย"

"ได้ครับบอส" กวินก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หลังจากที่เจ้านายออกไปแล้ว ปกติถ้าไม่ใช่เวลาประชุมงาน เจ้านายของเขาแทบจะพูดนับคำได้ด้วยซ้ำ แต่พอเป็นเรื่องของเด็กที่อุปการะแล้ว เจ้านายก็มักจะเป็นแบบนี้อยู่ประจำ จนเขารู้สึกหวั่นใจไม่น้อยเลย

"บอสครับ ผมเจอซองจดหมายแล้วครับ" กวินก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบไปที่ห้องรับรองแขก ก่อนจะกอดซองสีน้ำตาลแน่น ราวกับกลับกลัวจะหลุดมือไป ถ้าหากเขาจับไว้ไม่มั่นคงพอ

"เจอสักทีนะ งั้นก็ออกไปได้แล้วล่ะ เดี๋ยวมีอะไรฉันจะโทรเรียกเอง"

"ครับบอส" กวินก็รับคำแล้วรีบเดินออกจากห้องไปทันที กวิน เป็นผู้ติดตามของราล์ฟ ซึ่งกวินเป็นลูกชายของพ่อบ้านคนเก่าแก่ที่ทำงานอยู่ในบ้านของตระกูลมิลเลอร์ กวินเป็นคนที่ราล์ฟไว้วางใจมากที่สุด เพราะทั้งสองคนมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน แถมยังเติบโตมาด้วยกันอีกด้วย เวลาที่ราล์ฟไปที่ไหน ก็มักจะมีกวินที่คอยตามติดเป็นเงาอยู่เสมอ

มือแกร่งของราล์ฟก็หยิบซองสีน้ำตาลอย่างเบามือ เขาค่อย ๆ เปิดซองจดหมายขนาดใหญ่ออกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหยิบดูรูปถ่ายของเด็กที่เขาอุปการะมาตลอด 12 ปี เป็นรูปถ่ายของมาลินที่จบการศึกษา จากโรงเรียนสตรีระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ใบหน้าใสที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้ม กำลังยิ้มออกมาเล็กน้อย โดยข้างกายก็มีเพื่อนสนิทสองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วย

ราล์ฟจ้องมองดูรูปถ่ายใบแล้วใบเล่าด้วยความตั้งใจ สิบสองปีที่เขาได้แต่มองดูรูปถ่ายของเธอในทุกช่วงชีวิต โดยที่ไม่เคยเจอหน้ากัน แต่เขาก็รู้สึกเหมือนได้รับรู้เรื่องราวของผู้หญิงในจดหมายทุกอย่าง เพราะคนในจดหมายมักจะบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ของตัวเองที่มักจะทำในชีวิตประจำวัน บอกถึงเรื่องราวในแต่ละวันที่ตัวเองได้พบเจอกับสิ่งต่าง ๆ ซึ่งก็มีแต่เรื่องราวในรั้วโรงเรียน เรื่องเพื่อนสนิท เรื่องของครูที่สอนและเรื่องของตัวเองเพียงเท่านั้น

ราล์ฟหยิบจดหมายขึ้นมาเปิดอ่าน ซึ่งครั้งนี้ดูเหมือนจะยาวที่สุดตั้งแต่ที่เขาเคยอ่านมาเลยก็ว่าได้ ก่อนที่ราล์ฟจะหยิบแว่นตาขึ้นมาสวม แล้วจดจ่อกับตัวหนังสือลายมือน่ารักทุกตัวอักษรด้วยความตั้งใจ

"กำลังจะเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยแล้วสินะ นี่เราสามารถส่งเสียเด็กคนหนึ่งให้ประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย แต่สิบสองปีนี่มันก็ผ่านไปไวเหมือนกันนะ"

หลังจากที่ราล์ฟได้อ่านจดหมายที่เขียนมายาวเหยียด ใบหน้าคมก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ซึ่งสิ่งที่ทำให้เขายิ้มได้ตลอดนั้น ก็คือคำขอบคุณของคนในจดหมาย ที่มักจะทำให้เขายิ้มออกมาได้เสมอ เขารู้สึกดีใจที่เธอยังมีความตั้งใจที่จะเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา ถึงแม้ว่าต่อจากนี้ไป เขาจะไม่ได้อุปการะต่อแล้วก็ตาม แต่เขาก็ได้ช่วยปูทางชีวิตให้เด็กด้อยโอกาสคนหนึ่งได้ต่อยอดความรู้ไปสู่เส้นทางในอนาคตได้

ราล์ฟหยิบจดหมายฉบับล่าสุดออกมาเปิดอ่าน จากใบหน้าที่อมยิ้มอยู่ก่อนหน้านี้ ใบหน้าหล่อเหลากลับทำสีหน้าเคร่งเครียดออกมาทันที ก่อนจะพยายามอ่านทวนอีกสองครั้งว่าสิ่งที่เขากำลังอ่านอยู่มันไม่น่าจะใช่ความจริง

"อะไรกัน จู่ ๆ ก็มาบอกว่าจะทำงานแล้ว แถมยังบอกว่าจะไม่เรียนต่ออีกเนี่ยนะ ทั้ง ๆ ที่ฉบับก่อนหน้ายังดีใจ จนเขียนสาธยายออกมามากมายว่าดีใจที่ได้เรียนต่ออยู่เลยแท้ ๆ"

หลังจากที่ได้อ่านจดหมายฉบับนั้นจบ ก็ทำให้ราล์ฟได้แต่เกิดความสงสัย ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ธุระอะไรของตัวเองอีกต่อไปแล้วก็ตาม เพราะตั้งแต่ที่เธอได้จบการศึกษา หน้าที่ของเขาในการอุปการะก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว เขาจึงได้แต่สงสัยว่ามีเหตุผลอะไรถึงได้ทำให้เธอตัดสินใจแบบนั้น

"ครับบอส" กวินก็รีบเข้ามาในห้องทันที หลังจากที่เจ้านายเรียกให้เข้าไปหาอย่างเร่งด่วน

"ไปตามสืบประวัติทั้งหมดของเด็กที่ฉันอุปการะหน่อย แล้วก็ขอที่อยู่ปัจจุบันด้วยนะ"

"ได้ครับบอส เดี๋ยวผมจะรีบจัดการให้เลย"

"ไม่ต้องเดี๋ยว เพราะฉันสั่งให้ไปทำเดี๋ยวนี้! เข้าใจหรือยัง"

"ครับบอส เข้าใจแล้วครับ"

"งั้นก็ขอให้ได้ภายในสองชั่วโมงด้วย เพราะฉันจะไปที่นั่นภายในวันนี้"