ตอนที่ 5

"อะไรนะ! เธอคือคนที่อุปการะยัยมาลินจริง ๆ เหรอเนี่ย" มาลีกวาดสายตามองดูผู้ชายตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่เชื่อสายตา "นี่จะมาหลอกอะไรฉันรึเปล่า คนที่ส่งเสียยัยมาลินเรียนไม่ใช่คนแก่ ๆ คราวพ่อรึไง ดูจากหน้าตาก็ยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลยนี่"

"กรุณาเรียกบอสอย่างสุภาพด้วยนะครับคุณ แล้วก็กรุณาพูดจาให้มีมารยาทด้วย..."

"ไม่ต้องกวิน นายปล่อยมือออกจากผู้หญิงคนนั้นซะ ถ้าเธออยากจะพูดอะไรก็ปล่อยให้พูดไปเถอะ"

"แต่บอสครับ..."

"ฉันบอกให้เงียบไง!" ราล์ฟก็หันไปดุผู้ติดตาม ก่อนจะหันไปคุยกับมารดาของมาลินต่อ "ว่าแต่ทำไมคุณถึงคิดว่าคนที่อุปการะไม่น่าจะเป็นผมล่ะครับ" กวินก็ไม่ค่อยพอใจเจ้านายของตัวเองมากนัก เพราะเขาต้องยอมให้ผู้หญิงที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาพูดจาห้วน ๆ ใส่ แถมยังแทนตัวเองว่าผมและพูดอย่างสุภาพอีกด้วย

"ถ้าสิบสองปีมันก็ไม่สมเหตุสมผลน่ะสิ คนที่ส่งเสียยัยมาลินก็ส่งแต่ของดี ๆ มาให้ตลอด แถมยังส่งเสียให้เรียนโรงเรียนประจำสตรีที่มีชื่อเสียงด้วย ค่าใช้จ่ายต่อปีมันก็ไม่ใช่น้อย ๆ แถมค่าเทอมของที่นั่นก็แพงมากนี่ ถ้าเมื่อสิบสองปีก่อนเป็นเธอจริง ๆ งั้นตอนนั้นเธอก็ยังเป็นเด็กอยู่ไม่ใช่หรือไง อายุไม่ถึง เขาให้อุปการะเด็กไม่ได้หรอกนะ"

"ตอนนี้ผมอายุสามสิบสี่แล้วครับ แล้วตอนที่ผมอุปการะเด็กคนนี้ ผมก็เรียนจบและมีงานทำแล้วด้วย"

"อะไรนะ สามสิบสี่! เธอเนี่ยนะอายุสามสิบสี่ จะบ้ารึไง หน้าตาเหมือนยังไม่ถึงสามสิบด้วยซ้ำ งั้นก็แสดงว่าเธอเป็นคนอุปการะยัยมาลินจริง ๆ สินะ"

"ใช่ครับ แต่เวลาที่พูดกับผม รบกวนอย่าเรียกเด็กคนนั้นว่า "ยัย" ให้ผมได้ยินอีกนะครับ"

"แล้วพวกเธอมีอะไรจะคุยล่ะ แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าเงินที่ลูกน้องของเธอให้ฉันมาห้าหมื่นเมื่อกี้ ฉันไม่คืนหรอก"

"ผมไม่เอาคืนหรอกครับ"

"ว่าแต่เธอก็ยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลยนะเนี่ย แล้วมาอยู่ที่ห้องนี้ได้ยังไงล่ะ นี่มันห้องของตาแก่งี่เง่าขี้เมานี่"

"ผมจะมาคุยเรื่องลูกสาวของคุณ"

"เหอะ! ลูกสาวอะไร๊...ยัยมาลินมันไม่ใช่ลูกสาวฉันหรอกนะ มันเป็นลูกสาวของไอ้เศษสวะต่างหาก แล้วมีอะไรจะพูดก็รีบพูดมา"

"คุณจะเอายังไงกับเด็กคนนี้ต่อล่ะครับ ในเมื่อเธอก็เรียนจบแล้ว"

"มันจะไปไหนก็เรื่องของมันเถอะสิ เพราะฉันไม่สนใจหรอก นางตัวซวยที่เกิดมา แล้วทำให้ชีวิตฉันล่มจมขนาดนี้ ถ้ายังเอามันไว้ก็เกะกะสายตา แถมฉันยังไล่มันให้ไปไกล ๆ แล้วด้วย แล้วมันก็รับปากว่าจะออกไปจากที่นี่ภายในอาทิตย์นี้แล้ว ต่อไปชีวิตฉันจะได้สงบสุขสักที"

"สรุปแล้ว คุณก็ไม่ต้องการเด็กคนนี้แล้วเหรอครับ"

"ใช่...แล้วเธอจะถามทำไม อ้อ...แล้วไหนบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับฉัน งั้นก็รีบ ๆ คุยมาสิ"

"เรื่องของเด็กคนนี้นั่นแหละครับ เห็นบอกว่าเธอจะไม่เรียนต่อแล้ว ผมก็เลยอยากจะส่งเสียให้เธอได้เรียนต่อ แต่ถ้าเกิดว่าคุณไม่ต้องการเด็กคนนี้แล้ว งั้นผมก็ไม่จำเป็นที่จะต้องถามอะไรคุณอีกแล้วสินะครับ"

"อะไรนะ! จะส่งเสียต่อ? ได้ไงล่ะ ถ้าเกิดว่าเธอจะส่งเสียลูกสาวฉันต่อ เงินทุกอย่างก็ต้องผ่านฉันนะ"

"แหม...คุณป้าครับ ตะกี้ยังบอกว่าคุณหนูไม่ใช่ลูกอยู่เลย แต่พอเป็นเรื่องเงินก็เรียกลูกสาวขึ้นมาทันทีเลยนะครับ"

"นายเงียบไปเลยกวิน แล้วยังไงครับ ไหนคุณบอกว่าไล่ลูกสาวออกไปจากที่นี่แล้วไง งั้นถ้าผมจะพาตัวเธอไปก็คงไม่ต้องขออนุญาตจากใครสินะครับ"

"ไม่ได้!" มาลีก็รีบปฏิเสธเสียงแข็งจนเสียงดังลั่นห้อง เมื่อรู้ว่ากำลังมีคนสนใจจะเอามาลินไปอุปการะต่อ จึงปฏิเสธเพื่อหาทางเรียกเงินให้ได้มากที่สุด "ถึงฉันจะไม่ต้องการยัยมาลินแล้วก็ตาม แต่ฉันก็ไม่ยอมให้ลูกไปอยู่กับใครง่าย ๆ หรอกนะ"

"คุณแม่คะ เกิดอะไรขึ้น หนูได้ยินเสียงคุณแม่ดังไปถึงห้องของเราเลย แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่ห้องของลุงชิตได้ล่ะคะ เอ๊ะ? พวกคุณที่ทำกระเป๋าเงินตกนี่คะ ทำไมถึงมาอยู่ที่ห้องลุงชิตได้ล่ะ แล้วคุณแม่รู้จักกับพวกเขาด้วยเหรอคะ"

"นี่แกรู้จักผู้ชายคนนี้แล้วงั้นสินะ ก็ดี...จะได้ไม่ต้องพูดจาอ้อมค้อมให้เสียเวลาอะไรอีก"

"คือหนูไม่ได้รู้จักหรอกนะคะ ทำไมถึงคิดว่าหนูจะต้องรู้จักด้วยล่ะ หรือเป็นเพราะว่าเห็นหนูทักทายพวกเขางั้นเหรอคะ แต่หนูเพิ่งเคยเจอพวกเขาวันนี้เองนะ"

"อะไรกัน นี่เขาอุปการะส่งเสียแกมาตั้งสิบสองปี แต่แกยังไม่รู้จักหน้าเขาอีกเนี่ยนะ"

"คะ? คนที่อุปการะหนู? เอ่อ...นี่คุณแม่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่คะ คนที่อุปการะจะเป็นคุณผู้ชายทั้งสองคนนี้ได้ยังไง ก็คนที่คอยส่งเสียหนู น่าจะเป็นคุณลุงใจดีนี่คะ"

"บอสครับ คุณหนูนึกว่าบอสเป็นคุณลุงน่ะ" กวินก็แอบกลั้นขำเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบไปที่เจ้านายที่เป็นทั้งเพื่อนรู้ใจกันด้วย

"หุบปากไปเลย ถ้านายไม่อยากกินลูกกระสุนปืนน่ะ"

"เอ่อ...คุณคือคุณราล์ฟจริง ๆ เหรอคะ" มาลินก็หันไปจ้องมองราล์ฟด้วยความไม่แน่ใจเล็กน้อย เพราะเธอคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าคนที่ส่งเสียเธอมาตลอดจะยังอายุน้อยขนาดนี้

"ถ้าเกิดว่าฉันเป็นคนอุปการะเธอจริง ๆ แล้วเธอจะเชื่อไหม"

"เอ๊ะ? หนูเชื่อค่ะ ถ้าคุณบอกว่าใช่ก็ต้องใช่แน่ ๆ ถึงคุณราล์ฟจะไม่ค่อยตอบจดหมายหนูยาว ๆ ก็เถอะ แต่สรรพนามที่เรียกหนูว่า "เธอ" คงไม่ผิดแน่ ๆ ขะ...ขอโทษนะคะ ความจริงแล้วฉันไม่ควรแทนตัวเองว่าหนูด้วยซ้ำ เพราะดูจากตัวจริงของคุณตอนนี้แล้ว  คุณแตกต่างจากที่ฉันคิดไว้มากเลยล่ะค่ะ"

"หลังจากที่ได้เห็นฉันตัวจริง แล้วมันยังไงล่ะ ทำให้เธอผิดหวังหรือเปล่า"

"ขอโทษนะคะที่หนู เอ่อ...ฉันคิดว่าคุณราล์ฟเป็นคุณลุงมีอายุที่ใจดีมาตลอด ขอโทษจริง ๆ ค่ะ" กวินก็แอบกลั้นเสียงหัวเราะไว้ แต่ก็ยังมีเสียงเล็ดลอดออกมาอยู่ดี

"ขำอะไร! นายคงจะอยากกินลูกกระสุนของฉันจริง ๆ สินะ เดี๋ยวรอเคลียร์ตรงนี้ก่อนเถอะ นายได้กินลูกปืนสมใจแน่"

"หนู เอ่อ...ฉันไม่คิดเลยว่าจะได้มีโอกาสเจอคุณราล์ฟตัวเป็น ๆ แบบนี้ มันทำให้ฉันทั้งตกใจและดีใจ ร่างกายมันสั่นไปหมด เพราะฉันมีเรื่องราวอีกมากมายที่อยากจะเล่าให้คุณฟัง อยากจะขอบคุณมาตลอด ขอบคุณ..."

"นี่เธอยังพูดคำว่าขอบคุณไม่พออีกรึไง ที่เขียนในจดหมายมา มันก็มากมายแล้วนะ"

"พอ ๆ ๆ เจรจากันเสร็จแล้วใช่ไหม ฉันจะได้พูดต่อบ้าง เห็นเธอบอกว่าจะส่งเสียลูกสาวฉันสินะ"

"เอ๊ะ? คุณราล์ฟจะส่งเสียฉันต่องั้นเหรอคะ" มาลินก็ตกใจไม่น้อย เมื่อได้รู้ถึงความต้องการของคนที่เคยส่งเสียเธอมาตลอด

"เอาเป็นว่าถ้าเธออยากจะส่งเสียลูกสาวฉันขนาดนั้น ฉันจะยอมให้ส่งเสียก็ได้ แต่มีข้อแม้ว่ายัยมาลินจะต้องไม่อยู่ที่นี่และต้องไปให้พ้นหูพ้นตาฉัน อ้อ...แล้วถ้าเธอต้องการที่จะอุปการะนักล่ะก็ เธอจะยอมจ่ายค่าตัวของลูกสาวฉันได้ไหมล่ะ ส่งเสียลูกสาวฉันมาตั้งสิบกว่าปี คงจะไม่ใช่ระดับไก่กาสินะ งั้นฉันจะเรียกเบา ๆ ก็แล้วกัน แค่หนึ่งล้านก็พอ"

"คุณแม่! ไม่ได้นะคะ จะไปเรียกเงินจากผู้มีพระคุณของเรามากมายขนาดนั้นได้ยังไง"

"หึ! ผู้มีพระคุณแค่ของแกคนเดียวต่างหาก แล้วก็หุบปากเน่า ๆ ของแกไว้ซะ ถ้าฉันอยากได้อะไรก็ต้องได้ ถ้ามันไม่รับข้อเสนอ ฉันก็ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรอยู่แล้ว มีแต่แกนั่นแหละที่จะอดเรียนต่อน่ะ"

"คุณราล์ฟคะ เอ่อ...ฉันต้องขอโทษแทนคุณแม่ด้วยนะคะ แต่คุณราล์ฟไม่ต้องไปสนใจคำพูดของคุณแม่หรอกค่ะ เพราะที่ผ่านมาฉันก็รบกวนคุณมากมายเหลือเกิน แบบนี้มันน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วล่ะค่ะ"

เพี๊ยะ! 

ฝ่ามือของมาลีก็ฟาดไปที่ใบหน้าใสของมาลินจนหน้าหัน ส่วนราล์ฟที่เห็นแม่แท้ ๆ กำลังทำร้ายลูกสาวก็รู้สึกหัวเสียขึ้นมาทันที ก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่ทุกคนต่างก็คาดไม่ถึงออกมา

"งั้นผมจะให้เงินคุณไปเลยสิบล้าน เพื่อแลกกับอิสรภาพของเด็กคนนี้ ถ้าคุณตกลง ผมก็จะเอาเช็คมาให้สิบล้านทันที แต่คุณจะไม่มีสิทธิ์มาด่าทอ แตะต้องหรือทำร้ายผู้หญิงคนนี้ได้อีกแล้วนะ!"