ตอนที่ 4

"บอสครับ นี่เอาจริงเหรอครับที่คืนนี้จะพักอยู่ที่นี่น่ะ"

"ก็แน่ใจน่ะสิ ถ้าไม่แน่ใจ แล้วจะมาอยู่ที่นี่ตรงนี้รึไงกันล่ะ แถมเจ้าของห้องก็อนุญาตแล้วด้วย"

"ก็บอสเล่นให้เงินไปตั้งสามแสนเพื่อเช่าห้องนี้ต่อ ไม่ว่าใครก็ต้องยอมอยู่แล้วล่ะครับ"

"งั้นนายก็รีบให้บริษัททำความสะอาดมาจัดการห้องนี้ให้เรียบร้อยด้วย ของเก่า ๆ ก็ทิ้งไปให้หมดเลยนะ พอเสร็จแล้วนายก็กลับไปได้เลย เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะอยู่ที่นี่ต่อเอง"

"จะดีเหรอครับบอส นี่มันไม่เสี่ยงเกินไปเหรอครับ บอสไม่เห็นจำเป็นต้องลงมาจัดการทุกอย่างเองเลยนี่ครับ"

"เสี่ยงอะไร? ฉันแค่อยากรู้ความเป็นอยู่ของเด็กที่ฉันเคยอุปการะ แล้วมันเสี่ยงอะไรตรงไหน"

"ผมรู้ครับว่าบอสเป็นห่วง แต่ไม่เห็นจำเป็นที่จะต้องลงทุนมาเช่าอยู่ที่ห้องข้าง ๆ เลยนี่ครับ"

"นายเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาออกความเห็น ฉันบอกให้จัดการก็รีบจัดการเดี๋ยวนี้! แล้วก็ทำให้เสร็จก่อนที่เด็กคนนั้นจะกลับจากที่ทำงานด้วย"

"ดะ...ได้ครับบอส แล้วบอสจะอยู่ที่นี่กี่วันครับ"

"ก็จนกว่าจะจัดการทุกอย่างให้เสร็จเรียบร้อยนั่นแหละ ส่วนเจ้าของห้องนี้ก็จัดการโอนเป็นชื่อนายแล้วนี่ ฉันใช้ชื่อนายในการเช่าห้องนี้ แล้วฉันก็จะรอดูสถานการณ์อยู่ที่นี่  จนกว่าจะจัดการทุกอย่างให้เสร็จเรียบร้อยนั่นแหละ ว่าแต่นายสงสัยอะไรอีก ฉันจะได้ตอบทีเดียว"

"แล้วเรื่องงานล่ะครับ"

"นายคิดว่าฉันจะทิ้งงานงั้นสิ ฉันแค่จะมาที่นี่ช่วงกลางคืนแค่นั้นแหละ แล้วฉันจะมาอยู่ที่นี่ทำไมทั้งวัน ห้องแคบขนาดนี้ คิดว่าฉันจะอยู่ได้หรือยังไง แถมเด็กคนนั้นก็ต้องไปทำงานด้วย ฉันก็ต้องมากลางคืนน่ะสิ"

"ครับบอส งั้นเดี๋ยวผมจะให้พนักงานทำความสะอาดเข้ามาเลยนะครับ ระหว่างนี้เราก็ออกไปจากห้องนี้ก่อนดีกว่า แต่ว่าบอสแน่ใจนะครับว่าคืนนี้จะนอนค้างที่นี่จริง ๆ"

"แล้วที่ฉันลงทุนซื้อเตียงซื้อของใช้อะไรใหม่หมดแบบนี้ ยังจะคิดว่าฉันพูดเล่นอีกรึไง"

"เปล่าครับบอส แล้วถ้ามีคนจำหน้าบอสได้ล่ะครับ"

"จะจำได้ยังไงล่ะ ก็ใส่แมสอยู่ตลอด"

"แต่สวมสูทแบบนี้ ยังไงก็ตกเป็นเป้าสายตาอยู่ดีนะครับ เมื่อตะกี้บอสก็เห็นว่ามีคนที่เช่าอยู่ที่นี่มองเราเต็มเลย"

"ช่างเถอะน่า นายนี่ชักจะพูดมากไปละ"

"ขอโทษครับบอส"

เพล๊ง!

"นี่มึงกล้าพูดคำว่าขโมยได้ยังไงอีนังตัวดี กลับมาถึงก็ทำให้กูโมโหเลยนะ"

"ก็เงินนั้นเป็นเงินพันสุดท้ายของหนูแล้วนะคะ เงินที่หนูจะเอาไว้เรียนก็โดนคุณแม่ขโมยไป ที่คุณแม่เอาไปก็เกือบแสนเลยนะ ยังไม่ถึงอาทิตย์ คุณแม่ก็ใช้หมดแล้วเหรอคะ แต่เงินที่หนูใส่ไว้ในชุดทำงานมันคือหนึ่งพันสุดท้ายแล้ว ทั้งเนื้อทั้งตัวหนูก็มีแค่นี้จริง ๆ คุณแม่ก็ยังเอาของหนูไปอีก พรุ่งนี้หนูก็ไม่มีเงินไปทำงานด้วย อย่างน้อยก็ขอเงินนั้นคืนให้หนูหน่อยได้ไหมคะ"

"หน็อยแน่! นี่กูเป็นแม่มึงนะ เงินแค่นี้มึงยังจะทวงกูอีกรึไง กูไล่มึงออกไปจากที่นี่ไม่รู้กี่ครั้ง มึงก็ยังไม่ไสหัวไปสักที ก็บอกแล้วว่ากูเกลียดขี้หน้ามึง รีบ ๆ ออกไปให้พ้นจากที่นี่สักทีสิวะ"

"ถ้าหนูเป็นลูกของคุณแม่ แล้วทำไมถึงไม่อยากให้หนูอยู่ด้วยล่ะคะ ที่ผ่านมาคุณแม่ไม่เคยรักหนูเลยใช่ไหม หนูไม่เคยน้อยใจอะไรเลยนะคะ ถึงคุณแม่จะไม่เคยส่งเสียหนู ถึงคุณแม่จะไม่เคยไปเยี่ยมหนู แต่หนูก็ไม่เคยเก็บมาคิดเพราะว่าหนูรักคุณแม่ หนูไม่เคยขอร้องอะไรคุณแม่เลยนะคะ แต่หนูขอร้องอย่างเดียว อย่าไล่หนูไปจากที่นี่ได้ไหม หนูอยากจะดูแลคุณแม่ หนูสัญญานะคะว่าหนูจะเป็นคนดูแลคุณแม่เอง"

"ไม่ต้องมาวุ่นวายกับชีวิตกูอีก แทนที่มึงจะมาอยู่กับกูที่นี่ต่อไป มึงควรจะไปหาที่อยู่ใหม่เองซะจะดีกว่า กูพูดมาตลอดว่ากูไม่เอามึงแล้ว ช่วยออกไปจากที่นี่ซะที ถ้ามึงยังไม่รีบออกภายในอาทิตย์นี้ กูจะเป็นฝ่ายย้ายออกไปเอง กูจะเป็นคนหายไปจากที่นี่เอง แล้วมึงก็อย่าหวังว่าจะได้เจอหน้ากูอีกต่อไป"

"แต่หนูเป็นห่วงคุณแม่จริง ๆ นะคะ ต่อจากนี้ไปให้หนูได้ดูแลคุณแม่ได้ไหม ถึงแม้ว่าคุณแม่จะไม่รักหนูก็ไม่เป็นไร แต่หนูอยากจะดูแลคุณแม่ ไม่อยากให้คุณแม่อยู่คนเดียว นะคะ"

"กูจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ามึงยังไม่ออกไปจากที่นี่ ก็อย่าหวังว่ามึงจะได้เจอหน้ากูอีกนะ"

"งะ...งั้นหนูจะไปก็ได้ค่ะ แต่คุณแม่อย่าไปจากที่นี่เลยนะคะ หนูจะไปเอง นะคะ"

"เข้าใจแล้วก็ดี แล้วก็รีบไสหัวออกไปภายในอาทิตย์นี้ด้วยล่ะ ถ้านานกว่านี้ก็อย่าหวังว่าจะได้เจอหน้ากูอีก!"

ปัง!

เสียประตูห้องเช่าก็ถูกปิดกระแทกเสียงดังไปตามแรงของคนที่กำลังหัวเสีย ส่วนมาลินก็รีบเดินออกไปเปิดประตูทั้งน้ำตา พลางมองตามหลังมารดาที่เดินหัวเสียออกไปข้างนอกด้วยความเป็นห่วง

"ถ้าเกิดว่าเราไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว คุณแม่จะต้องอยู่ที่นี่คนเดียวงั้นสินะ นี่เราจะต้องห่างจากคุณแม่อีกแล้วเหรอเนี่ย ทั้ง ๆ ที่คิดว่า หลังจากเรียนจบ ก็จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันตามประสาแม่ลูกเหมือนครอบครัวอื่นแล้วแท้ ๆ แต่นี่เราคงจะคาดหวังมากเกินไปสินะ"

มาลินนั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่ที่หน้าประตูห้องพัก เพราะห้องที่เธออาศัยอยู่เป็นห้องริมสุด จึงไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครเดินผ่าน ก่อนจะร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับหัวใจกำลังแตกสลาย

"ได้เรื่องยังไงบ้าง นายได้ตามไปหรือยัง ว่าแม่ของเด็กคนนั้นกำลังไปที่ไหน"

"ตอนนี้เธอกำลังเดินไปที่ร้านเหล้าครับบอส"

"งั้นนายก็ตามไปอย่างเงียบ ๆ แล้วกัน แล้วพอได้จังหวะก็หาทางหว่านล้อมให้มาที่ห้องนี้ให้ได้ ฉันจะรออยู่ที่นี่แหละ นายต้องหาวิธีพาตัวเธอมาที่นี่โดยไม่ต้องใช้กำลังนะ แต่ถ้าจะใช้เงินแล้วไม่ต้องเจ็บตัวก็ไม่น่ามีปัญหา"

"ได้ครับบอส แต่ว่า...บอสจะคุยกับแม่ของคุณหนูจริง ๆ เหรอครับ ผมว่าเธอเป็นคนค่อนข้างไร้มารยาทและบอสก็ไม่น่าจะลดตัวไปคุยกับคนแบบนี้เลย แถมยังพูดจาหยาบคายแม้แต่กับลูกของตัวเองแบบนี้จะดีเหรอครับ ให้ผมจัดการเจรจาเองดีไหม เรื่องแค่นี้คงไม่ต้องให้ถึงมือบอสหรอกครับ"

"นายคิดว่าคนแบบนั้นจะเอาอยู่หรือไง นายก็ได้ยินแล้วนี่ว่าผู้หญิงคนนั้นพูดกับลูกสาวตัวเองยังไงบ้าง ให้ตายสิ! ถ้าไม่ได้ยินกับหู ก็คงคิดว่าไม่ใช่แม่ลูกกันแท้ ๆ แน่นอน คนเป็นครอบครัวเดียวกัน จำเป็นต้องพูดจากันแรง ๆ ขนาดนั้นเลยรึไง"

"นั่นสิครับบอส เอ่อ...ตอนนี้เธอกำลังจะเข้าไปที่ร้านเหล้าแล้วล่ะครับ"

"งั้นนายก็ไปหาทางทำยังไงก็ได้ เพื่อพาผู้หญิงคนนั้นกลับมาที่นี่ อย่างที่ฉันบอกไปว่าห้ามใช้กำลังเด็ดขาด เดี๋ยวที่เหลือฉันจะขอเจรจากับเธอเอง เพราะถ้าเธอดื่มเข้าไปก็คงคุยกันไม่รู้เรื่องอีก"

"แน่ใจนะครับบอสว่าจะคุยเอง คนแบบนั้นผมว่าบอสอย่าลดตัวไปคุยด้วยเลยดีกว่า ผมทำงานกับบอสมาตลอด ยังไม่ไว้ใจให้ผมจัดการอีกเหรอครับ"

"เอาตามจริงถ้าเป็นเวลาตามปกติ ฉันก็ไม่มีทางที่จะมาเสวนากับคนแบบนี้อยู่แล้ว แต่เพราะว่าเป็นแม่ของเด็กคนนั้นไง มันถึงต้องเป็นฉันเท่านั้นที่จะคุยได้ แล้วฉันก็อยากจะคุยกับเธอด้วยตัวเองเหมือนกัน เพราะฉะนั้นหลังจากที่นายพาผู้หญิงคนนั้นมาได้ นายก็กลับไปซะ แล้วค่อยเอาชุดทำงานมาให้ฉันพรุ่งนี้ ห้ามขัดคำสั่งอะไรฉันอีก รีบไปจัดการได้ละ"

"ครับบอส"

หลังจากวางสายแล้ว ราล์ฟก็แง้มประตูออกเล็กน้อย เพื่อดูว่าคนข้างห้องจะเข้าไปข้างในแล้วหรือยัง ก่อนจะเห็นภาพตรงหน้า ที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบด้วยความสะเทือนใจ จากที่คิดแค่ว่าจะมาพูดคุยกับครอบครัวของเธอ เพื่อต้องการจะส่งเสียให้เรียนต่อจนจบมหาวิทยาลัย แต่เหตุการณ์ในวันนี้กลับทำให้เขาต้องคิดใหม่ เพราะเขาคงจะปล่อยให้เธอไปเผชิญกับโลกภายนอกด้วยตัวคนเดียวไม่ได้แน่ หลังจากที่ได้ยินการสนทนาของสองแม่ลูกในวันนี้่