ซีรีส์ชุด เสียว ซ่าน ร่าน รัก NC 20++++

Napaungol ako nang pinasok ni Mr. Cervantes ang kanyang sandata sa aking perlas.

Sobrang lapad.

Sobrang haba.

Parang hindi kasya, parang hinahati niya ako mula sa pinakamalambot na bahagi ng katawan ko pataas hanggang dibdib.

Ramdam ko ang bawat ugat, bawat pulgada, bawat mabagal na pag-unat ng loob ko para tanggapin siya.

Mahapdi.

Tunay na hapdi.

Pero kasabay nito ay may umuusbong na mainit at masarap na pakiramdam. Para akong nasa langit na lumilipad sa mga ulap.

Kanina lamang, magkaiba kami ng mundo.

Pumasok ako sa bar dala ang bigat ng problemang halos dumudurog na sa akin. Hindi ko alam kung bakit doon ako napadpad. Marahil dahil iyon na lamang ang lugar na naiisip kong puntahan upang kahit sandali ay makatakas sa realidad. Ngunit kahit gaano kalakas ang musika at kasaya ang mga taong nasa paligid, hindi pa rin nito natakpan ang ingay ng mga alalahanin sa isip ko.

Ang ama ko ay nasa ospital.

Nakaratay siya sa isang malamig na kama habang nakikipaglaban sa bawat paghinga. Ayon sa doktor, kailangan niya ng agarang operasyon. Kapag hindi iyon naisagawa sa loob ng ilang araw, maaaring hindi na siya umabot pa.

Ngunit saan ako kukuha ng ganoon kalaking halaga?

Naubos na ang ipon namin. Naibenta na ang halos lahat ng puwedeng isanla. Humingi na ako ng tulong sa mga kamag-anak, ngunit pare-pareho lang ang sagot nila wala rin silang maibibigay.

Pakiramdam ko ay unti-unti nang nauubos ang pag-asa ko.

Tahimik akong naupo sa isang sulok ng bar, malayo sa masisiglang grupo ng mga taong nagtatawanan. Ang ilaw ay mahina, sapat lamang upang makita ang mga mukha ng bawat taong naroon. Humalo sa hangin ang amoy ng alak, mamahaling pabango, at usok ng sigarilyo.

May inilapag ang bartender na matamis na cocktail sa harapan ko.

Humigop ako, ngunit wala akong nalasahan.

Parang pati ang panlasa ko ay namanhid na sa sobrang pag-aalala.

Napabuntong-hininga ako habang pinagmamasdan ang mga estrangherong tila walang ibang iniisip kundi ang magsaya. Hindi ko maiwasang mainggit. Napakaswerte nila.

Samantalang ako, bawat segundo ay katumbas ng buhay ng taong pinakamahalaga sa akin.

Napapikit ako sandali.

“Ano na ang gagawin ko, Pa?” mahina kong bulong sa sarili.

Pagmulat ko ng mga mata, may isang lalaking kakapasok lamang sa bar.

Hindi ko alam kung bakit agad siyang napansin ng lahat.

Marahil ay dahil sa kakaibang presensyang dala niya.

Matangkad siya, maayos manamit, at halatang mamahalin ang bawat suot. Tuwid ang tindig niya at kalmado ang bawat hakbang, ngunit may awtoridad sa paraan ng kanyang paglalakad na kusang nagpapalingon sa mga tao.

Hindi siya kailangang magsalita upang mapansin.

Sapat na ang kanyang presensya.

Ilang sandali siyang nakipag-usap sa bartender bago dahan-dahang inilibot ang kanyang tingin sa buong lugar.

At doon nagtama ang aming mga mata.

Hindi ko alam kung bakit hindi agad siya umiwas ng tingin.

Parang may hinahanap siya.

At sa hindi maipaliwanag na dahilan, huminto ang kanyang mga mata sa akin.

Makalipas ang ilang segundo, nagsimula siyang maglakad papunta sa kinauupuan ko.

Kinabahan ako.

Hindi ko siya kilala.

Ngunit may kakaiba sa kanya na hindi ko maipaliwanag.

Huminto siya sa harapan ko.

“Mag-isa ka?” tanong niya sa mababang tinig.

Tumango ako.

Bahagya siyang ngumiti bago hinila ang bakanteng upuan sa tapat ko.

“Ako si Adrian,” sabi niya habang inaabot ang kanyang kamay.

“Adrian Cervantes.”

Nag-atubili akong tanggapin ang pakikipagkamay, ngunit ginawa ko rin.

“Eliana nga pala” sagot ko sa kanya.

Hindi ko pa noon alam kung sino talaga siya.

Hindi ko alam na ang apelyidong Cervantes ay isa sa pinakakilalang pangalan sa mundo ng negosyo.

Para lamang siyang isang estrangherong nagkusang makipagkilala.

Unti-unting dumaloy ang aming usapan.

Hindi niya ako tinanong ng mga bagay na nakakailang. Sa halip, pinakinggan niya ang bawat sagot ko na tila tunay siyang interesado.

Marahil ay dahil pagod na pagod na akong kimkimin ang lahat.

Hindi ko namalayang naikuwento ko ang kalagayan ng aking ama.

Naikuwento ko kung paano ako desperadong naghahanap ng paraan upang mailigtas siya.

Kung paano ako halos mawalan ng pag-asa matapos marinig ang halaga ng operasyong kailangan nito.

Tahimik lamang siyang nakinig.

Wala siyang sinabi.

Wala rin siyang ipinakitang awa na madalas kong makita sa mga taong nakakarinig ng kuwento ko.

Sa halip, seryoso lamang niya akong tinitigan.

Matapos ang ilang sandaling katahimikan, nagsalita siya.

“Matutulungan kita.”

Napataas ako ng tingin.

“Ano?”

“Babayaran ko ang lahat ng gastusin sa operasyon ng ama mo.”

Parang tumigil ang mundo.

Hindi ko alam kung tama ba ang narinig ko.

“Hindi mo ako kilala,” halos pabulong kong sabi.

“Alam ko.”

“Kung ganoon… bakit?”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip ay sandali siyang tumingin sa hawak

niyang baso bago muling ibinalik ang tingin sa akin.

“Pero may kapalit.”

Nanlamig ang buo kong katawan.

Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin.

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o umalis na lamang.

Ngunit sa isip ko ay iisang mukha lamang ang paulit-ulit na lumilitaw.

Ang ama ko.

Ang taong nagpalaki sa akin nang mag-isa.

Ang taong handang ibigay ang lahat para sa akin.

Kung ito na lamang ang natitirang paraan upang mailigtas siya…

May karapatan pa ba akong tumanggi?

Tahimik na tumayo si Adrian at isinuksok ang isang kamay sa bulsa ng kanyang pantalon.

“Sumama ka sa akin.”

Maikli.

Direkta.

Walang pamimilit.

Ngunit sapat upang maramdaman kong nagsisimula nang magbago ang direksyon ng buhay ko.

Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang tumayo.

Tahimik kaming lumabas ng bar.

Sa buong biyahe, wala ni isa sa amin ang nagsalita.

Sa labas ng bintana ay kumikislap ang mga ilaw ng lungsod, ngunit sa loob ng sasakyan ay puro katahimikan lamang ang namamayani.

Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung tama ba ang ginagawa ko.

Hindi ko siya kilala.

Hindi ko alam kung ano ang kapalit ng tulong na ipinapangako niya.

Ngunit wala na akong ibang pagpipilian.

Makalipas ang ilang minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng isang napakataas at marangyang gusali.

Isang concierge ang agad na bumati kay Adrian na halatang kilalang-kilala siya.

Pumasok kami sa isang pribadong elevator na tanging fingerprint lamang niya ang nagbukas.

Habang unti-unting umaakyat ang elevator, lalong bumibigat ang kaba sa dibdib ko.

Pagbukas ng p***o, bumungad sa akin ang isang napakalawak na penthouse. Mula sa malalaking bintana ay tanaw ang kumikislap na ilaw ng buong siyudad. Tahimik ang paligid, malayo sa ingay ng bar na pinanggalingan namin.

Dinala niya ako sa sofa muna, tapos sa kanyang kama. Puting kumot na amoy malinis na tela at konting pabango niya. Hinubad niya ang skirt ko, saka ang ang aking damit pang-itaas, dahan-dahan, parang binubuksan ang regalo. Nang ako’y hubo’t hubad sa ilalim niya, tumitig siya nang matagal sa pagitan ng mga hita ko. Parang gutom.

“Virgin ka,” sabi niya. Hindi tanong.

Namula ako. Tumango. “Oo.”

May kumislap sa mata niya. Hindi malupit. Pero delikado.

“Akin ang unang ito,” bulong niya.

“Buong gabi, akin ka.”

Ang gabing iyon ang naging simula ng isang hindi inaasahang pangyayari sa aming dalawa. Pagkatapos ng aming pakikipagtalik, napansin kong mahimbing siyang natutulog parang isang taong matagal nang hindi nakaranas ng tunay na pahinga.

Alas singko pa lamang ng umaga nang magising ako. Bahagyang sumisilip ang maputlang sinag ng araw sa malalawak na bintana ng penthouse, habang nananatiling tahimik ang buong silid. Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama, pilit na hindi gumagawa ng ingay.

Lumingon ako sa lalaking katabi ko.

Mahimbing pa rin ang tulog ni Adrian. Kalmado ang kanyang paghinga, at tila wala siyang kamalay-malay sa balak kong gawin. Sandali akong natigilan. May kung anong konsensyang kumatok sa isip ko, ngunit mabilis ko rin itong isinantabi.

Kailangan ko ng pera para kay Papa.

Iyon lang ang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko.

Tahimik akong lumapit sa maliit na mesa sa tabi ng kama kung saan nakapatong ang kanyang wallet. Nang buksan ko iyon, bumungad sa akin ang makakapal na perang nakasalansan sa loob.

Napalunok ako.

“Pasensya ka na,” mahina kong bulong.

Maingat akong kumuha ng ilang perang sapat kong naisip na makakatulong sa pagpapagamot ng ama ko. Pagkatapos ay napansin ko ang mamahaling relo na nakapatong sa mesa. Saglit akong nag-alinlangan, ngunit naisip kong maaari rin itong maisangla upang madagdagan ang perang kailangan ko.

Mabilis ko iyong isinilid sa aking bag.

Huminga ako nang malalim at tahimik na naglakad patungo sa p***o. Nang akmang hahawakan ko na ang doorknob upang tuluyang makaalis, bigla akong nakaramdam ng kakaibang kilabot.

Nanigas ang buo kong katawan.

Dahan-dahan akong lumingon.

Namulat na ang mga mata ni Adrian.

Nakatitig siya sa akin gising na gising, seryoso ang ekspresyon, at tila matagal na niyang pinagmamasdan ang bawat kilos ko.

“Saan ka pupunta?”