ตอนที่ 8 ศัตรู

ตั้งแต่วันนั้นวันที่แพร์พีญาและพีรภัทรตกงาน เวลาผ่านไปเกือบสามวันแล้วและทั้งคู่ก็ไม่ยอมแพ้ เดินสายสมัครงานไปทั่วทุกที่ที่เปิดรับสมัครและคุณสมบัติสามารถทำงานได้

“พี่แพรว่ามันจะบังเอิญเกินไปไหมที่เราจะไม่มีงานทั้งคู่” คำถามนี้ยังคงวนเวียนในสมองพีรภัทรไม่หาย จู่ ๆ ก็โดนไล่ออกจากงานโดยที่เจ้าของร้านให้เหตุผลไม่ได้

“ไม่รู้สิ” ร่างบางตอบออกไปทั้งที่ในใจรู้คำตอบดี

“ดีนะที่ไอ้เดียร์มันยังช่วยหางานใหม่ให้ ไม่อย่างนั้นเราสองคนต้องลำบากกว่านี้” เขาส่ายหน้าเหนื่อยหน่ายกับชีวิตช่วงสองสามปีที่ผ่านมา

“...” แพร์พีญาก็นิ่งเพราะไม่รู้ว่าถ้าได้งานนี้จะมีอุปสรรคอะไรขึ้นมาอีกหรือเปล่าและถ้าเป็นอย่างนั้นเท่ากับว่าเธอกำลังเอาชีวิตลูกมาเดิมพันกับคนไร้สติ เรียกร้องความสนใจโดยไร้เหตุผล

“พี่แพรว่าเราจะได้งานนี้ไหม”

“ไม่รู้สิ แต่หวังว่างานศิลป์จะเข้าตาบ้างนะ” เสียงบางเบาบอกน้องชายเพราะความสามารถเดียวที่ช่วยพยุงเธอมาได้หลายครั้งก็เห็นจะเป็นรูปวาดผลงานที่เธอมักจะสร้างเมื่ออยากระบายความทุกข์ใจผ่านงานศิลปะ

“ดูพี่แพรไม่ค่อยมั่นใจผลงานตัวเองเหมือนเมื่อก่อนเลยเนอะ...ทำไมเหรอ!?” น้องชายยังคงถามต่อ มองหน้าพี่สาวหลายครั้งหลายคราวก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่าง แต่ทว่าบอกไม่ถูกว่าแววตาคู่นั้นต้องการสื่อถึงอะไรและหมายความว่ายังไง

“เปล่าซะหน่อย” เธอเลือกที่จะปฎิเสธเพื่อให้พีรภัทรมูฟออนไปข้างหน้า ไม่อยากให้จมกับความเจ็บแค้นในอดีต

“พี่ทำใจให้สบายเถอะ ผมว่างานนี้ไม่พี่แพรก็ผมต้องได้แน่” พีรภัทรพูดต่อระหว่างที่นั่งรอสัมภาษณ์งานพร้อมพี่สาว เขาเหลียวหน้ามองอาร์ตติสคนอื่น ๆ ด้วยความมั่นใจในฝีมือตัวเองและแพร์พีญาว่าต้องได้รับการพิจารณา

งานถนัด เงินดี ยังไงก็ต้องสู้กันสักตั้ง

จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทำให้ร่างบางลุกออกไปด้านนอกห้องเพื่อรับสาย

(คุณแม่~) ทันทีที่กดรับสาย พีพีก็เอ่ยทักทายด้วยความดีใจ

“ค่า หนูพีโทรหาแม่แต่เช้ามีไรรึเปล่า” แพร์พีญาปรับน้ำเสียงให้สดใสตามลูกสาวแล้วเอ่ยถาม

(คุณยายบอกว่าวันนี้คุณแม่จะไปหาเงินให้น้องพี น้องพีเลยจะโทรมาอวดพรค่ะ) เสียงสดใสบอกต่ออย่างร่าเริง

“แค่หนูโทรมาแค่นี้แม่ก็ชื่นใจแล้ว” ใบหน้าหวานเผยรอยยิ้มจากหัวใจ แค่ได้ยินเสียงลูกสาวความทุกข์ที่เจอมาทั้งหมดก็หายเป็นปริดทิ้ง

(น้องพีขอให้คุณแม่ได้งานได้เงินเยอะ ๆ นะคะ คุณแม่จะได้ไม่เหนื่อย จะได้กลับมาบ้านกลับมาอยู่ด้วยกันตลอดไป)

แพร์พีญาเงียบพูดไม่ออก พักนี้แค่ได้ยินเสียงพีพีกลับรู้สึกอ่อนไหวง่ายเป็นพิเศษ “...แม่จะทำให้เต็มที่เพื่อหนูนะ”

(ค่ะ น้องพีรักคุณแม่ที่สุดในโลกเลย)

มือบางกำโทรศัพท์มือถือแน่น หัวใจที่มีแผลยังพอเยียวยาด้วยสิ่งเดียวที่เธอห่วงแหนมากที่สุด

แพร์พีญาก้าวเข้ามาในห้องรอสัมภาษณ์อีกครั้ง ก่อนที่จะมีเสียงเรียกชื่อเธอและน้องชาย

ทั้งคู่เดินต่อไปยังห้องสี่เหลี่ยมอีกด้าน ตื่นเต้นกับเหตุการณ์ต่อจากนี้เพราะงานนี้น่าจะเป็นความหวังสุดท้ายที่จะหาเงินได้เร็วที่สุด ณ เวลานี้

“พีพีโทรมาเหรอเมื่อกี้” ไม่วายพีรภัทรเอ่ยถามก่อนจะเข้าห้องสัมภาษณ์

“อืม” เธอพยักหน้าตอบ

“คุณแพร์พีญากับคุณพีรภัทรใช่ไหมคะ”

“ค่ะ/ครับ”

“เชิญค่ะ” พนักงานสาวเปิดประตูห้องให้ทั้งคู่แทรกตัวเข้าไป

ส่วนชิ้นงานที่ส่งใบสมัครมาก่อนหน้านี้ได้นำเข้าไปด้านในเรียบร้อยแล้ว

และทันทีที่บานประตูเปิดออก ร่างบางก้าวเข้าไปเป็นคนแรกตามด้วยพีรภัทร

กึก!

ทว่าทุกอย่างกลับทำให้ขาเรียวยาวหยุดชะงักก้าวต่อไม่ได้

ปึง! ก่อนที่พนักงานจะปิดประตู

“หยุดเดินทำไมพี่แพร” พีรภัทรถามทั้งที่ไม่ได้มองไปด้านหน้าเพราะมัวแต่ตื่นเต้นจนไม่กล้าสบตาผู้ที่จะสัมภาษณ์งาน

“...” แพร์พีญาก็เงียบไม่รู้จะตอบอะไรออกไป

พีรภัทรจึงเงยหน้าแล้วไล่สายตามองผู้ชายสามคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจไม่น้อย

คริสเตียน

เคนตะ

และคูเปอร์...คือคนที่เปิดรับสมัครอาร์ตติสหรอกเหรอ แล้วแบบนี้พวกเขาจะได้งานนี้ได้ยังไง ในเมื่อตรงหน้าคือศัตรู!

ดวงตาสีนิลจับจ้องไปยังร่างบางตรงหน้าไม่ต่างอะไรกับคริสเตียนและเคนตะ

ทว่า...ในห้องไม่ได้มีแค่สามพี่น้อง ยังมีคัพเค้กน้องสาวต่างสายเลือดที่แพร์พีญารู้จักเป็นอย่างดี ส่วนหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังอุ้มท้องนั้นทั้งแพร์พีญาและพีรภัทรไม่เคยเจอหน้ามาก่อน เดาว่าน่าจะเป็นภรรยาของใครสักคนในที่นี่

“พี่แพร” คัพเค้กเอ่ยทำลายความเงียบเป็นคนแรก

แต่ไม่ทันที่ทุกคนจะได้เอ่ยต่อ

ผัวะ!!

จู่ ๆ พีรภัทรก็ถลาตัวเข้าไปพร้อมกับปล่อยกำหมัดใส่หน้าคมเต็มแรงเหนี่ยวอย่างที่ทุกคนคาดไม่ถึง

“เฮ้ย!” เคนตะตกใจเข้ามาห้ามปรามทันที ไม่ต่างอะไรจากแพร์พีญาที่เดินเข้ามาดึงแขนน้องชายไปยืนข้าง ๆ

“มึงทำกับพี่สาวกูแบบนี้ได้ไงวะ มีสิทธิ์อะไรมารังแกพี่แพรห๊ะ” พีรภัทรตะคอกใส่คูเปอร์เสียงดังลั่น

ขนาดแพร์พีญาไม่ได้บอกเรื่องโดนกลั่นแกล้งพีรภัทรยังโมโหขนาดนี้ แล้วถ้ารู้เรื่องทั้งหมดจะเดือดดาลแค่ไหน

“ไอ้คูเปอร์นี่มึงเจอแพรแล้วเหรอวะ” เคนตะถามคนที่นั่งนิ่งไม่สะทกสะท้านกับหยดเลือดมุมปาก ซึ่งคนอื่น ๆ กลับลุกขึ้นยืนกันหมดแล้ว

“...” เขายังคงนิ่งงันเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น

“ไอ้พีท! มันทำอะไรแพร!?” เมื่อเห็นน้องชายไม่ปฏิเสธ คริสเตียนจึงเอ่ยถามเสียงเรียบราบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ

“เฮียลองถามมันเองดูสิ”

“มึงจะย้อนทำไมวะ มีไรก็บอก ๆ มาเถอะ” เคนตะส่ายหน้าเพราะรู้ว่าถามคูเปอร์ไปก็ไร้ประโยชน์

“คือ...”

“...” คูเปอร์สบตาแพร์พีญานิ่ง

หมับ!

“ไปพีท กลับ!” แต่ว่ามือบางกระชากให้พีรภัทรออกจากห้อง

“พี่แพรเรากลับไม่ได้นะพี่ เราต้องทำงานนี้ เราไม่มีงานทำแล้วนะ” คนเป็นน้องยื้อเอาไว้ยังคิดจะทำงานนี้ต่อ ยอมเสียศักดิ์ศรีเพื่อเอาเงินรักษาหลานสาว

“ภาพที่ส่งมาผลงานของแพรกับพีททั้งหมดเหรอ”

“ครับ” เขาตอบกลับเคนตะทันที

“เดี๋ยว!” คริสเตียนเอ่ยขัดขึ้นเมื่อยังไม่ได้คำตอบเรื่องบางอย่าง “ที่พูดเมื่อกี้เกี่ยวกับไอ้คูเปอร์ด้วยไหม!?”

“เต็ม ๆ เลยแหละเฮีย” ต้นเหตุที่ทำให้แพร์พีญาหนีกลับทั้งที่งานยังไม่เสร็จเรียบร้อยแถมยังต้องชวดงานอื่น ๆ ตามมาด้วย

“อืม ฉันรับทำงาน” คริสเตียนไม่ปรึกษาใครทั้งนั้น ตัดสินใจด้วยตัวเอง

“พี่คริส ปู่เห็นแพรอาการจะเป็นหนักเอารึเปล่า” ทำให้เคนตะกระซิบให้ได้ยินแค่สองคน แต่เสียงนั้นกลับสอดแทรกให้พีรภัทรได้ยินเต็มสองรูหู

“ถ้างานที่พวกเฮียหมายถึงต้องไปทำกับไอ้ปู่หน้าเลือดนั่น ผมไม่ทำ!!”เพราะก่อนที่จะมาสมัครเดียร์ได้บอกไว้แล้วว่างานนี้จะต้องวาดภาพเพื่อสร้างบรรยากาศดี ๆ ให้คนที่ป่วยติดเตียงฟื้นสภาพจิตใจให้หายเป็นปกติ

“มีแต่ตัวยังจะอวดดี” คูเปอร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับปาดเลือกมุมปาก

พีรภัทรหันขวับไปมองคูเปอร์ด้วยแววตาพิโรธ

“มันเป็นเพราะมึงที่ทำให้พี่สาวกูลำบาก ถ้ามึงไม่ทำระยำกับพี่กูไว้ พี่กูก็คงไม่ลำบากอย่างทุกวันนี้!!” พีรภัทรโกรธจัดชี้หน้าด่ากราด ไม่เกรงกลัวว่าคนตรงหน้าจะมีอิทธิพลมากแค่ไหน

เพราะเกือบทั้งชีวิตที่เจอกับครอบครัวนี้ก็แกร่งพอจนมันไม่มีอะไรจะต้องกลัวอีกแล้ว

“พอได้แล้วพีท!”

แพร์พีญาห้ามเอาไว้อีกครั้ง ไม่ต้องการต่อความให้ยาวขึ้นไปอีก

“ทำไมต้องเข้าข้างผัวเก่าพี่ด้วยวะ มันกำลังดูถูกเรา พี่แพรได้ยินไหมห๊ะ!”

“...” แพร์พีญาชะงักไปทันที

“อ้อ...หรือเพราะพี่แพรง่ายจนไม่กล้าโทษมันคนเดียว!” ความโกรธที่ควบคุมไม่อยู่จึงทำให้ระเบิดคำพูดบาดลึกแผลเก่าในใจแพร์พีญาเข้าเต็ม ๆ

ร่างบางไม่กล้าสบตาใครทั้งนั้น ทำได้เพียงเดินหนีออกจากห้องเพราะภายในห้องตอนนี้ไม่ได้มีแค่สามพี่น้องนั้น ทว่ายังมีคัพเค้กและผู้หญิงอีกคน

“พี่แพร! พี่แพร!! โธ่เว้ย!!”

สถานการณ์เริ่มแย่กว่าเดิมทุกคนจึงได้แต่เงียบ

“เพราะมึงคนเดียว กูไม่มีทางช่วยปู่มึงให้หายดี” พีรภัทรชี้หน้าด่ากราด ก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องตามพี่สาวออกไป