ตอนที่ 9 พายุกำลังถล่ม

ร่างสูงใหญ่ถกแขนเสื้อด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ไม่ชอบใจนักกับคำพูดพีรภัทร เขาก้าวเท้ายาว ๆ เพื่อที่จะออกจากห้องเป็นคนถัดไป

ทว่า

“หยุด! แล้วหันมาคุยกับกูก่อนไอ้คูเปอร์” คริสเตียนเอ่ยกระแทกเสียงใส่ทันที ถ้าวันนี้ไม่ได้เจอกับแพร์พีญาอีกครั้งก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยว่าน้องชายตัวเองไปทำตัวอันธพาล ราวีไม่เลิก ไม่สมกับเป็นผู้ชาย

“...” เขาไม่หยุดแถมยังเดินต่อ

หมับ!

“ไอ้คูเปอร์” คราวนี้คริสเตียนกดเสียงต่ำบ่งบอกว่าเขาเอาจริงพร้อมกับเอื้อมมือไปดึงเอาไว้

“...” คูเปอร์ก็นิ่งไม่พูดอะไรออกมา แต่ยอมหยุดอยู่กับที่

“มึงเจอแพรแล้วทำไมไม่บอกพวกกูเลยวะ” เคนตะก้าวเท้าไปด้านหน้าเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ทำให้คัพเค้กและรวงข้าวผู้หญิงอีกสองคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่แรกมองหน้ากันสลับกับมองหน้าคู่หมั้นและสามีตัวเอง เรื่องนี้น่าจะเกี่ยวข้องภายในไม่เหมาะที่จะยืนฟังอยู่ด้วย

“เดี๋ยวข้าวออกไปรอด้านนอกก่อนนะ”

“เค้กไปด้วยพี่ข้าว”

“พี่คุยกับมันเสร็จ เดี๋ยวพี่ตามไป” คริสเตียนปล่อยมือจากคูเปอร์แล้วหันมาลูบหน้าท้องรวงข้าวระหว่างที่เดินผ่านหน้า รวงข้าวพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มจากนั้นเขาจึงละสายตามามองน้องชายตัวดีต่อ

“เค้ก” จู่ ๆ เคนตะก็เอ่ยเรียกคู่หมั้นเอาไว้ก่อนจะแทรกตัวออกจากห้องไป

“คะ!?” คนตัวเล็กหันมาอย่างงุนงง

“อย่าไปไกลนะ พี่คิดถึง” เขาไม่ลืมที่จะหยอดคำหวานใส่คู่หมั้น จนทำให้คัพเค้กถึงกับถลึงตากลับมา

ไม่ต่างอะไรกับคริสเตียนที่ส่ายหน้าเอือมระอาเต็มที เสือตัวดีอีกตัวที่ตอนนี้สยบจนกลายเป็นแมวไปแล้ว

คงเหลือแค่ไอ้ตัวน้องสุดท้องที่ยังทำตัวผิดไปจากเก่า และท่าทางจะงานหนักที่สุด

ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงสามหนุ่มเท่านั้น คริสเตียนพยักหน้าให้เคนตะเข้าไปลากคูเปอร์มานั่งเพื่อคุยกันดี ๆ

“จะถามอะไรก็ว่ามา” ทันทีที่คูเปอร์นั่งลงก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็ง ๆ

“เจอแพรเมื่อไหร่” เคนตะเป็นคนยิงคำถามคนแรก ส่วนพี่ชายคนโตนั่งสบตากดดัน

“รู้ไปทำไม!?” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันไม่เห็นความจำเป็นว่าเรื่องนี้จะต้องตอบ

และดูเหมือนว่าพี่ชายทั้งสองต้องการรู้ให้ได้ “ตอบมา”

“ก่อนปู่ออกจากโรงพยาบาล”

“แล้วมึงไปทำอะไรไว้ ทำไมไอ้พีทถึงโกรธเป็นเฟืองเป็นไฟขนาดนั้น”

“...” คูเปอร์ก็นิ่งไม่ตอบเหมือนเดิม

“มึงช่วยเลิกเย็นชาสักพักได้ไหมวะ พวกกูต้องการคำตอบทุกประโยคที่ถาม!”

“...” ทว่าคูเปอร์กลับไม่ให้ความร่วมมือสักนิด

แผลเป็นในอดีตที่เขาไม่ต้องการให้ใครมาสะกิดนอกจากตัวเขาเองเท่านั้น แต่ดูเหมือนทุกคนจะไม่ให้ความร่วมมือเหมือนกัน ทุกคนยังยิงคำถามสะกิดซ้ำ ๆ จนเริ่มจะกลายเป็นแผลสดใหม่อีกครั้ง

“ยังรักอยู่ก็แค่กลับไปง้อ ง้อก่อนมันไม่ได้ทำให้มึงเสียศักดิ์ศรีหรอกนะ” สุดท้ายคำแนะนำนี้หลุดจากปากเสือผู้หญิงที่สิ้นลายอย่างเคนตะ เขาเตือนได้แค่นี้ที่เหลือมันก็สุดแล้วแต่ว่าน้องชายจะทำได้รึเปล่า

“...” รักเหรอ...เขาไม่ได้รักเธออีกแล้ว หัวใจเขาด้านชาเกินกว่าจะรักใครอีก

“หรือมึงยังคาใจเรื่องลุงพงศ์”

ทำให้เคนตะนึกถึงเรื่องบางอย่างในอดีตได้จึงเอ่ยขึ้นมาออกไปตรง ๆ

คูเปอร์เงยหน้าสบตาคริสเตียนและเคนตะ

“เรื่องนี้มันพิสูจน์ไม่ได้สักนิดว่าลุงพงศ์เป็นคน....” ไม่ทันที่เคนตะจะพูดจบ

“ฉันเชื่อว่าเขาไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” จู่ ๆ คูเปอร์ก็พูดออกมา

“แล้วทำไมมึงถึงยังรักลูกสาวลุงพงศ์ไม่ได้” ในเมื่อคูเปอร์ไม่ได้คิดแบบนั้น

เพราะทั้งคริสเตียนและเคนตะเข้าใจว่าสาเหตุคือเรื่องนี้มาโดยตลอดที่ทำให้ทั้งคู่ต้องเลิกกัน

“...” บาดแผลในอดีตที่ทำให้เขาเจ็บ คูเปอร์ไม่คิดจะบอกใครเพราะมันน่าสมเพชจนไม่อยากพูดถึง ความรักทำลายเขาจนหมดสิ้น แม้แต่ผู้หญิงที่เขาทะนุถนอมอย่างดิบดีกลับย้ำยี่เขาจนแหลกสลาย

ความรักที่เขามีให้…มันไม่มีค่าเท่ากับเงินทอง

“ไอ้คูเปอร์!” เมื่อไม่มีคำตอบ เคนตะจึงตะคอกเรียกสติอีกครั้ง

ความนิ่งเงียบของคูเปอร์ทำให้ใจพวกพี่ ๆ กลัวเหลือเกิน เมื่อก่อนคูเปอร์เป็นเด็กรักสงบ ชอบอยู่คนเดียว ไม่มีอะไรสามารถดึงดูดความสนใจน้องชายของพวกเขาได้ จนวันหนึ่งที่คูเปอร์เรียนระดับมหาวิทยาลัย วันนั้นเองที่พวกพี่ ๆ ได้รู้ซึ้งว่าคูเปอร์ไม่ได้เย็นชาอย่างที่คิด แต่กลับกลายเป็นหนุ่มคลั่งรักตลอดสองปี ไม่มีวันไหนจะลดความรู้สึกลง มีแต่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

จนกระทั่งแก้วใบนั้น แตกสลาย…ความเงียบจึงได้ครอบงำน้องชายของพวกเขาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้นิ่งสงบจนน่ากลัว คล้ายกับพายุที่จะถล่มในเวลาไม่ช้า

ฟึ่บ!

“พอเถอะ ฉันไม่อยากคุยเรื่องผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“มึงไม่พูด...แสดงว่ามึงจะไม่วุ่นวายกับแพรอีก” คราวนี้คริสเตียนถามบ้างหลังจากเงียบมานาน

“...” ทว่ากลับไม่ได้คำยืนยันจากคูเปอร์

“เพราะกูเองก็ไม่ได้อยากให้มึงกลับไปจมกับอดีตเหมือนกัน คนไม่รักกันก็ปล่อยกันไป ต่างคนต่างอยู่ มึงทำได้ไหม”

“ทำไมต้องทำ!?” นัยน์ตาสีนิลหันไปสบตาคนที่พูดทันควัน

“หรือว่ามึงรักแพรอยู่!?” เมื่อเห็นท่าทีนั้น ทำให้คริสเตียนเลิกคิ้วถามใหม่

แต่...น้ำเสียงไร้ความรู้สึกก็เอ่ยขึ้นอย่างกับคนที่มั่นใจในคำพูดตัวเองที่สุด “เกลียด ฉันเกลียดผู้หญิงคนนั้น!!”

“หึ ตลกวะ”

และคำพูดน้องชายส่งผลให้เคนตะระเบิดเสียงหัวเราะใส่อย่างลืมตัว “คนที่เขาเกลียดกัน เขาไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายอย่างที่มึงทำหรอกนะ” จากนั้นจึงกระแทกเสียงใส่ร่างสูงใหญ่อย่างเตือนสติ

“พวกมึงจะรู้ดีเท่าตัวกูได้ไงวะ เลิกยุ่ง! อยากรู้เรื่องกูสักที”

“เพราะพวกกูเป็นห่วงมึงไง”

“...” คูเปอร์ส่ายหน้าเอือมระอากับสายตาที่มองเขาแบบนั้น แค่ผู้หญิงคนเดียว ไม่สามารถทำให้เขาชีวิตพังได้หรอก เมื่อไม่มีไรต้องพูดต่อเขาจึงหมุนตัวเพื่อออกจากห้อง

“ไอ้คูเปอร์! กลับมาคุยให้รู้เรื่องก่อน” เคนตะตะโกนเรียกให้กลับมา

“ปล่อยมันไป”

“ไอ้นี่มันหัวร้อนจะตาย พี่คริสปล่อยไปได้ไง” เพราะเคนตะสัมผัสได้ว่าความหัวร้อนของคูเปอร์ต้องมีที่ระบายอย่างแน่นอน...และหวังว่าจะไม่ใช่แพร์พีญาที่ต้องรับผิดชอบกับเรื่องนี้