ตอนที่ 13 ยิ่งหวั่นไหว

ตอนที่ 13 ยิ่งหวั่นไหว

หลังจากทานอาหารเสร็จ ทิวัตถ์ก็เอาจานเข้าไปล้างด้วยตนเอง เมื่อก่อนเขาไม่เคยทำเรื่องพวกนี้เลย แต่เวลานี้ก็ไม่อยากจ้างแม่บ้านให้มาวุ่นวาย เจ้าของโรงแรมระดับเขา จะทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช่นการล้างจานไม่ได้รึยังไง!

หญิงสาวอาบน้ำเสร็จก็ได้ยินเสียงชามกระเบื้องแตกดังมาจากในห้องครัว เตยหอมจึงรีบเดินมาดูโดยมีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบกาย เธอลืมตัวไปจริง ๆ เพราะเป็นห่วงเขา

สิ่งที่เห็นตรงหน้าก็คือในมือของทิวัตถ์ถือถ้วยน้ำปลาใบหนึ่งที่เหลืออยู่ในมือยืนมองเศษกระเบื้องที่แตกบนพื้นอย่างกระจัดกระจายไปทั่ว

“อยู่เฉย ๆ นะคุณ เดี๋ยวฉันเก็บเอง” เตยหอมเดินไปเอาที่ตักขยะมากวาดเศษจานที่เกลื่อนพื้นเพราะกลัวว่าเขาจะเผลอเหยียบมันเข้า ก่อนจะรีบไปเอาถ้วยน้ำปลาในมือของทิวัตถ์มาล้าง ทิวัตถ์ที่ยืนอึ้งเพราะเห็นหญิงสาวนุุ่งห่มด้วยผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียว หญิงสาวที่มัวเก็บกวาดและล้างจานจึงไม่ทันสังเกตว่าตนเองถูกสายตาของเขาโลมเลีย

“คุณให้ผมทำเองก็ได้” ทิวัตถ์พูดติดขัดเมื่อเห็นเรือนร่างอวบอัดขาวผ่องของหญิงสาว เลือดในกายที่สงบนิ่งอยู่ก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงสาวยิ้มและพูดอย่างใจเย็นแต่ก็เริ่มสังเกตได้จากสายตาของเขาที่มองมาหาเธออย่างหยาดเยิ้ม

“ผมไม่เป็นไรครับ ผมแค่ซุ่มซ่ามน่ะ” ชายหนุ่มรีบสลัดความคิดหื่นกามในหัวออกทันที แต่ก็ไม่ทันเวลาเสียแล้ว

“อุ๊ย!!..นี่คุณแอบมองอยู่นานแล้วทำไมไม่บอกค่ะ ว่าฉันกำลังโป๊!!” หญิงสาวรีบยกมือปิดเนินอกของตัวเอง

“ไม่ทันแล้วคุณ!!!”

“ฮื้อ!!..นี่คุณตั้งใจจะไม่บอกฉันใช่มั้ยคะ” หญิงสาวที่เขินอายก็รีบวิ่งเข้าห้องนอนไปอย่างรวดเร็ว

ทิวัตถ์ยิ้มอย่างอารมณ์ดี สักพักเขาจึงรีบตามเธอเข้าไป เจ้านายหนุ่มที่สนใจในเลขาฯ สาวอยู่แล้ว และการได้เห็นเธอในสภาพที่เปิดเผยเรือนร่างเช่นนั้นก็ทำให้เขาเกิดความรู้สึกอยากได้ตัวเธอขึ้นมา และความรู้สึกเหล่านั้นมันก็ค่อย ๆ เริ่มเกิดขึ้นจนเขาไม่อาจหักห้ามใจเอาไว้ได้

“อายผมเหรอ!!!” เขาตามมาแล้วเอ่ยขึ้น เตยหอมที่ใส่อยู่ในชุดนอนเรียบร้อย เธอก็รีบเผชิญหน้ากับสายตาเจ้าชู้ของเขาอย่างเอาเรื่อง

“ทั้งอายและโกรธค่ะ”

“โกรธผมทำไม เราสองคนเป็นสามีภรรยากันถูกตามกฎหมายแล้วนะ จะเหลือก็แค่เรื่อง..”

“เรื่องอะไร!!!” หญิงสาวเอ่ยถามเสียงแข็ง

“ก็เรื่องอย่างว่าไง คุณพร้อมหรือยังล่ะ”

“ฉะ ชั้นๆ ยังไม่พร้อม” หญิงสาวใบหน้าร้อนผ่าวทันที จนพูดผิดพูดถูก

“แล้วคุณจะพร้อมวันไหนล่ะ..หึม์!!!” เขาเดินเข้ามาใกล้เธอแล้วเอ่ยขึ้น

“ไม่รู้!!!” หญิงสาวอายหน้าแดง เธอตอบด้วยเสียงสั่น สำหรับเตยหอมแล้วทิวัตถ์ยังเป็นแค่ผู้ชายที่เธอเพิ่งรู้จัก

“เวลาอยู่ที่ทำงานคุณคือเลขาฯ ของผม”

“ค่ะ..ฉันเข้าใจ”

“แต่เวลาอยู่บ้าน คุณคือเมียของผม คุณรู้ใช่มั้ย”

“เอ่อ คือว่า..”

“ผมให้เวลาคุณมาก็หลายวันแล้วนะ”

“ขอเวลาฉันอีกหน่อยได้มั้ยคะ คือว่าวันนี้ฉันเป็นเมน” หญิงสาวรีบโกหกทันที อยู่รอดมาตั้งหลายวันจะมาเสียท่าเอาวันนี้รึไงกันเนี่ย!!

“ก็ได้ครับ แล้วปกติคุณเป็นเมนกี่วันเหรอ”

“เจ็ดวันค่ะ ฉันเป็นนาน” เธอโกหกต่อ

“ครับ งั้นผมจะให้เวลาคุณอีกเจ็ดวัน นับจากคืนนี้” เขายิ้มเมื่อพูดจบ ก่อนจะหันหลังให้เธอ

“นึกว่าจะเป็นสุภาพบุรุษ!!! ที่ไหนได้” หญิงสาวพึมพำ

“คุณว่าอะไรนะ!!!” เขาหันกลับมาทั้งที่ยังไม่พ้นประตู

“ป่ะเปล่า ๆ ค่ะ..ไม่มีอะไร” เธอตกใจ ดีนะที่เขาไม่ได้ยินเสียงบ่นของเธอชัดไปกว่านี้ เวลาที่เขาไม่อยากล่วงเกินเธอก็อยากให้เขาล่วงเกิน แต่พอเวลาที่เขาจะล่วงเกินเธอก็กลับปฏิเสธ นี่ทำไมเธอถึงประหม่าเช่นนี้ หญิงสาวโกรธตัวเอง ต่อไปนี้เธอจะพยายามทำหน้าที่ภรรยาที่ดีอย่างสุดความสามารถ

แต่เมื่อสักครู่สายตาของเขามันช่างร้อนแรงเหลือเกิน มันร้อนแรงจนเธอกลัว เขาตัวใหญ่กว่าเธอที่สูงแค่ร้อยหกสิบสอง ถ้าเขาจะขืนใจเธอขึ้นมาจริง ๆ เธอคงไม่รอดแน่ ๆ ร่างกายกำยำหุ่นเฟอร์เฟคที่สูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าของเขาเธอจะเอาแรงที่ไหนมาขัดขืน

แล้วทิวัตถ์ก็จ้องมองที่ใบหน้าของเธออีกครั้ง สายตาสองคู่สบประสาน เตยหอมเห็นความต้องการในดวงตาของทิวัตถ์ เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก เขาเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ ทำไมเธอถึงไม่ยอมเขาล่ะ! เตยหอมนึกตำหนิตัวเองอยู่ในใจ จากนั้นใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นทันที ก่อนจะเริ่มแดงขึ้นมาเรื่อย ๆ เธอยิ้มบางๆ ส่งให้เขา

“คุณไม่สบายหรือเปล่า”

“ก็ไม่นี่คะ ฉันสบายดี”

“หน้าคุณแดงมากเลย อย่างกับคนไปกินเหล้ามา”

“ก็ในงานเมื่อกี้ฉันเผลอดื่มไวน์ค่ะ” หญิงสาวรีบแก้ตัว

เตยหอมเลื่อนสายตาไปทางอื่นเพราะตัวเองโกหกเขาเต็ม ๆ ตั้งแต่เรื่องที่หลอกว่าตนเองเป็นเมน

เธอจดทะเบียนสมรสกับทิวัตถ์ เป็นเรื่องที่รู้กันแค่สองคน และเตยหอมก็ไม่จำเป็นที่จะต้องไปป่าวประกาศให้กับคนในที่ทำงานหรือใคร ๆ ได้รับรู้ เธอคิดว่าเขาเองก็คงอยากเก็บความลับนี้เอาไว้เช่นกัน

อีกอย่าง เธอก็ไม่อยากให้หน้าที่การงานของตนเองได้รับผลกระทบ และเธอก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าเมื่อเขาได้เธอแล้ว เขาจะเบื่อเธอเมื่อไหร่!

“ต่อไปนี้คุณต้องปรนนิบัติผม เข้าใจมั้ย” เตยหอมคิดไม่ถึงว่าจู่ๆ ทิวัตถ์จะพูดเช่นนี้ เธอถึงกับอึ้งไปเลย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาและส่งสายตาที่จริงใจออกมา 

“ค่ะ ถ้าฉันพร้อมแล้วจะรีบบอกคุณ” ทิวัตถ์ยิ้มกว้างก่อนจะจ้องมองใบหน้าอันงดงามของเธอ จากนั้นโลกทั้งใบก็แทบจะหยุดนิ่ง ก่อนที่เสียงทุ้มนุ่มจะเอ่ยขึ้น

“คุณรับปากผมได้มั้ย ว่าต่อจากนี้ไม่ว่าคุณจะเจอเรื่องเลวร้ายอะไร คุณก็จะไม่คิดฆ่าตัวตายอีก”

“ค่ะฉันจะไม่ทำแบบนั้น” เตยหอมตอบและพยักหน้าซ้ำๆ

“คุณจำไว้นะครับ ว่าคุณยังมีผม” คำพูดจากปากทิวัตถ์ที่พูดออกมาทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจ

ทั้งสองสบประสานสายตากัน เนื่องจากหาหัวข้อสนทนาไม่ได้จึงทำให้บรรยากาศในห้องเริ่มกระอักกระอ่วน

“ดึกแล้ว คุณไปนอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณจะไปทำงานไม่ไหวเอานะคะ” หญิงสาวรีบบอก

“ถ้างั้นก็..กู๊ดไนท์คับ” เขาเอ่ยขึ้น

“กู๊ดไนท์ค่ะ” สิ้นเสียงหวาน ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปยังด้านนอก

ทิวัตถ์กลับมานอนที่ห้องนั่งเล่นและให้เธอนอนในห้องคนเดียวเหมือนเช่นทุกครั้ง

เตยหอมมองตามจนเขาออกห้องไป จากนั้นเธอก็รีบเดินไปล๊อกประตูทันที ก่อนจะกลับมานั่งเตรียมข้อมูลที่ต้องใช้ในการทำงานพรุ่งนี้

คืนนั้นทั้งคืนก็ทำให้เตยหอมถึงกับนอนไม่หลับ ในหัวสมองทั้งหมดของเธอกลับมีแต่เรื่องของเขา หญิงสาวพลิกตัวไปมากว่าจะนอนหลับได้ก็เล่นเอาเกือบตีสาม