คนงานใหม่

“อื้อ~~ พี่แสน เอยหิว” เพียงแค่คนที่นั่งเบาะข้างเขารู้สึกตัวตื่น สิ่งแรกที่เธอพูดออกมานอกจากชื่อเขาแล้วก็คงมีแค่ตอนที่เธอหิวนั่นแหละ

“หิวอีกแล้ว? เธอเพิ่งกินขนมไปสองกล่องนะ” ชายหนุ่มถึงกับส่ายหน้า เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่ากระเพาะของเธอจะสามารถรองรับอาหารมากมายได้ขนาดนี้

“ก็กินไม่อิ่มนี่คะ” เจ้าเอยเอ่ยเสียงเนือย ๆ พลันโคลงศีรษะไปมาไม่มีทีท่าสะทกสะท้าน

เจ้าของใบหน้าสวยเซ็กซี่แม้กระทั่งเวลาไม่แต่งหน้า ทรวดทรงอกเอวที่เมื่อก่อนเคยดูแลควบคุมอาหารจนสวยสมบูรณ์แบบ มาตอนนี้มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย นั่นเพราะเธอกำลังเตรียมจะเป็นแม่คนต่างหาก

“เธอกินเก่งแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?” เขาเอ่ยถาม แต่สายตากลับมองไปยังถนนเบื้องหน้าไม่วอกแวกแม้แต่น้อย

“ไม่เลยค่ะ เมื่อก่อนเอยต้องคุมอาหารตลอด กลัวหุ่นไม่สวยค่ะ” เจ้าเอยพูดจาคล่องแคล่ว ไม่เคอะเขินคนข้างกายเลยสักนิด

แน่นอนว่าตอนนี้การที่เธอได้มาอยู่กับเขาก็ไม่ใช่เรื่องที่ทำใจรับไม่ได้เสียหน่อย ออกจะดีซะอีก เธอรีบเก็บเสื้อผ้าตามเขามาโดยที่ไม่รู้เลยว่าเขาจะพาเธอไปไหนด้วยซ้ำ

แต่ช่างเถอะ ๆ อยู่กับพ่อของลูก ยังไงซะก็กินอิ่มนอนหลับ ช่วงนี้ก็ขาลงนี่ เงินจะกินจะลงทุนก็ไม่มี เกาะเขารับประทานไปก่อนก็แล้วกัน

“แล้วตอนนี้เธอไม่กลัวหรือไง” เขาเอ่ยติดจะห้วน ๆ ฟังแล้วไม่รื่นหูจริง ๆ นั่นแหละ แถมยังชอบทำหน้าบึ้งใส่เธอตลอด ต่างจากเธอที่ยิ้มจนเหงือกแห้งอยู่แล้ว

“ไม่กลัวหรอกค่ะ ขอแค่กินได้แล้วเจ้าตัวเล็กแข็งแรงก็พอ”

เธอเอ่ยเสียงไม่ดังมากนัก ทว่าเวลาพูดเรื่องลูกขึ้นมาเธอก็มักจะอมยิ้มทุกครั้ง แต่แววตากลับเศร้าอย่างบอกไม่ถูก เธอก็เพิ่งจะสัมผัสการเป็นแม่คนครั้งแรก ทั้งแปลกใหม่และตื่นเต้น แถมยังมีความสุขมากเช่นกัน แต่หน้าเสียดายที่พอนึกถึงข้อตกลงที่เธอคุยกับนายหัวแสน ก็อดปวดหนึบตรงกลางอกไม่ได้จริง ๆ

เพราะเธอมีหน้าที่แค่คลอดเขาออกมาเท่านั้นสินะ...

.

.

.

“นายหัวพาใครมาก็ไม่รู้ สวยมากเลย”

เสียงร้องเรียกอย่างคนตื่นเต้น ‘ต้อย’ แม่บ้านที่คอยดูแลความเรียบร้อยของบ้านนี้เวลาที่นายหัวเพลิงไม่อยู่ เธอรีบวิ่งเข้ามาบอกเพื่อนร่วมงานอย่าง ‘ไม้’ คนสวนที่ทำหน้าที่ดูแลบ้านเช่นเดียวกัน

“นายหัวนี่นะ?”

ไม้คิ้วขมวดเล็กน้อย เขาเป็นคนสนิทของนายหัวแสนมาตั้งนาน ไม่เคยเห็นนายหัวพาผู้หญิงเข้าบ้านเลยสักครั้ง และที่ทำให้เขายิ่งงงหนักไปกว่านั้นคือผู้หญิงคนนั้นสวยมากงั้นหรือ?

นายหัวแสนไปชอบคนสวยตั้งแต่เมื่อไรกัน? เห็นชอบทำแต่งานไม่ใช่หรือ?

“จริง ๆ นะ พามาจริง ๆ ตอนนี้แวะที่โกดัง ฉันไปแอบดูมาสวยมากจริง ๆ”

แม่บ้านอย่างต้อยที่อยู่มาจนสามสิบเพิ่งได้เห็นสาวสวยขนาดนี้ก็ตื่นเต้นเป็นพิเศษ หญิงที่นี่มีแต่ชาวบ้านชาวสวน หายากเหลือเกินคนที่จะหน้าตาสะสวยอย่างสาวข้างกายของเจ้านาย

“นั่นไง มาแล้ว ๆ”

ต้อยชี้ไปที่คนสองคนที่กำลังเดินลงจากรถมา คนทั้งคู่จึงรีบวิ่งเข้าไปหาทันทีด้วยความตื่นเต้นระคนสงสัย เห็นแค่ด้านหลังยังอึ้งขนาดนี้ ผมยาวสลวย ผิวขาว หุ่นดีมาก นึกว่านางแบบที่ไหนซะอีก

“สวัสดีค่ะนายหัว”

“สวัสดีครับเจ้านาย” เสียงทักทายดังตามกันมาติด ๆ เรียกให้แสนหันไปมองและพยักหน้าเบา ๆ

“เอ่อ…” หญิงผิวขาวรูปร่างเล็กชี้มาที่เจ้าเอย พร้อมกับเอ่ยอึกอักเล็กน้อย คงกำลังสงสัยว่าคนที่เขาพามานั้นคือใครกันแน่ ทำไมจู่ ๆ ถึงโผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเจ้าเอยนะคะ ตอนนี้เป็น_”

“เป็นคนงานใหม่ของฉัน”

พรึ่บ! ทั้งสามคนหันขวับมองหน้าชายหนุ่มที่รีบพูดขัดขึ้นมา เจ้าเอยยังไม่ทันได้พูดจบเขาก็แทรกมาก่อน แถมสถานะที่บอกกับคนทั้งสองยังน่าต่อยให้ฟันร่วงหมดปากนัก คนงานใหม่บ้าบออะไรกัน! เธอเป็นเมียเขานะ เป็นทั้งพฤตินัยและนิตินัยเลยด้วยซ้ำ!

“สะ สวยขนาดนี้ เป็นคนงานเหรอคะ?” ดูท่าแม่บ้านยังคงไม่เชื่อในสิ่งที่เจ้านายตนพูดมากนัก

แต่ชายหนุ่มกลับพูดต่ออย่างคนไม่ยี่หระ “ใช่ คนงานใหม่ ให้มาทำงาน ไม่ได้ให้มาอยู่เฉย ๆ ใช้เงินฉันไปวัน ๆ”

“นี่ไม่ใช่ที่เราตกลงกันไว้นี่!” สาวเจ้าหมดความอดทนถึงกลับปรี๊ดแตก เจ้าเอยสาวมั่นที่ถูกหักหน้าจัง ๆ จนหน้าแทบแหก เธอกำหมัดและตะโกนร้องขึ้นในทันที

“คุณหนูแบบเธอคงคิดว่าฉันจะพามาเที่ยวต่างจังหวัดงั้นสิ เหอะ เลิกฝันไปได้เลย ฉันเอาเธอมาทำงาน อย่าหวังจะให้นั่ง ๆ นอน ๆ อยู่สบายไปวัน ๆ เลย”

เขาเอ่ยเสียงแข็งพลันหัวเราะเยาะเธอที่ใบหน้าชัดว่าหมดสภาพจริง ๆ คุณหนูตกอับ คำนี้ไม่ไกลเกินจริงแน่นอน…

“…”

“…”

ทั้งไม้และต้อยต่างก็มองกันตาปริบ ๆ ยืนมองคนทั้งสองฟาดฟันกันด้วยสายตา แม้จะไม่เชื่อนักว่านายหัวแสนจะพาสาวสวยคนนี้มาทำงาน แต่งานอะไรเล่าที่จะเหมาะกับคนสวย ซึ่งราวกับว่าไม่เคยสัมผัสความลำบากมาก่อน

“คุณคิดว่าเอยไม่เคยทำงานเหรอคะ?”

เจ้าเอยถึงกับดึงแขนเสื้อคลุมแขนยาวที่ปิดทับชุดสีแดงเลือดหมูสุดเซ็กซี่ที่เธอนั้นชอบใส่ ท่าทางเธอตอนนี้เหมือนกับว่าอยากจะซัดคนตัวโตสักหมัดสองหมัดให้หายหมั่นไส้ เพราะยิ่งเวลาใบหน้าหล่อนั้นเผยให้เห็นรอยยิ้มร้ายกาจ บวกกับความหยิ่งผยองบนดวงตาคู่คมคู่นั้นแล้ว ก็อดใจแทบไม่ไหวจริง ๆ

“อาฮะ คนรักสบายแบบเธอจะให้มองเป็นคนขยันสู้งานเหมือนน้องสาวเธอก็คงไม่ใช่มั้ง”

คำพูดที่พ่นออกจากปากคนตรงหน้ายิ่งทำให้ใจของเธอร้อนรุ่ม ทำไมงั้นเหรอ? ทำไมเเขาถึงกล้าเอาเธอไปเปรียบเทียบกับคนคนนั้น

เดี๋ยวคอยดูแล้วกัน!!

“ต้อย” เขาไม่สนใจเธอต่อ กลับไปเรียกแม่บ้านแทน

“คะ คุณแสน”

“ไม่ต้องช่วยเหลืออะไรผู้หญิงคนนี้นะ อยากได้อะไรอยากทำอะไรก็ให้ทำเองหมด ห้ามทำตามคำสั่งยัยนี่ ใครก็ตามห้ามช่วยถ้าฉันไม่สั่ง”

เขาชี้มือมาที่เธอพร้อมกับเอ่ยด้วยโทนเสียงแข็งกระด้างไม่ต่างจากแววตาที่มองเธอเลยสักนิด เขาถึงขั้นออกคำสั่งห้ามทุกคนช่วยเหลือเธอ คงอยากให้เธออกแตกตายล่ะสิท่า

“ไม่ช่วยก็ไม่ช่วย!” เจ้าเอยไม่สนใจว่าเขานั้นจะสั่งอะไร ไม่ช่วยเธอก็ไม่ได้สนใจขนาดนั้น เธอทำเองได้หมดแหละ ไม่ได้ติดสบายอย่างที่เขากล่าวหาสักหน่อย

เธอไม่พูดพร่ำทำเพลงต่อ รีบเดินไปหยิบกระเป๋าใบยักษ์ในรถทันที จริง ๆ ก็แค่ใบใหญ่เท่านั้น แต่ในนั้นแทบจะไม่มีของอะไรเลยด้วยซ้ำ เพราะเธอขี้เกียจเก็บมาให้หนัก ของต่าง ๆ ล้วนไม่ได้จำเป็นกับเธอมากนัก มีเท่าที่ใช้ และก็จะใช้เท่าที่มีด้วย แต่ทว่า…

“ท้องอยู่ ยกหนักไม่ได้” เป็นเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายมาแย่งกระเป๋าเธอไป ทั้ง ๆ ที่เพิ่งออกคำสั่งว่าห้ามใครช่วยเหลือเธอนี่

ห้ามคนอื่น แต่ตัวเองทำได้งี้?

“ท้อง!!!”

“คะ คุณผู้หญิงท้องเหรอคะ!!!”