ไม่ใช่ไม่ชอบ

เสียงร้องดังลั่นบ้านจนนึกว่าเกิดเหตุการณ์แผ่นดินสั่นสะท้าน ทั้งต้อยทั้งไม้ร้องกันจนตาเหลือก!

นะ นี่ คุณแสนทำผู้หญิงท้องงั้นหรือ!?

“ใช่ค่ะ ท้อง ท้องลูกของเขานี่แหละค่ะ”

เจ้าเอยไม่อายที่จะตอบเลยสักนิด กลับตรงกันข้าม เธอดีใจจนหุบยิ้มไม่อยู่เวลาที่ได้แกล้งให้เขานั้นหน้าดำหน้าแดงเพราะอารมณ์หงุดหงิด ถึงปากเขาจะบอกว่าเกลียดเธอแค่ไหนก็ตาม แต่แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปล่อยปะละเลยแม่ของลูกเขาได้อย่างแน่นอน

“ลูกของคุณแสนน่ะค่ะ”

เจ้าเอยอาศัยจังหวะนั้นเกาะแขนชายหนุ่มแน่น บดเบียดความอวบอิ่มและนุ่มนิ่มกับแขนแกร่ง ในขณะเดียวกันก็แนบตัวเข้าหาเขาอย่างจงใจยั่วยุ ยิ่งเห็นหน้าหล่อ ๆ นั่นเดี๋ยวดำเดี๋ยวแดงเธอก็ยิ่งชอบใจ ราวกับว่าเห็นเป็นเรื่องสนุกแล้วสิ

“เข้าบ้านได้แล้ว!”

 ชายหนุ่มเอ่ยเสียงดังติดจะดุ ๆ เขาไม่จำเป็นต้องตอบเพราะความจริงก็เป็นอย่างที่เธอว่านี่ จะให้เถียงข้าง ๆ คู ๆ ก็ดูไม่ควรเท่าไหร่ รีบลากเธอเข้าบ้านแล้วให้เธอเงียบปากย่อมเป็นวิธีที่ดีที่สุดในเวลานี้แล้ว

ขืนปล่อยให้เธอพูดเพ้อเจ้ออีกเขาก็กลัวจะอดใจไม่ไหว ยัยนี่ไม่มีท่าทีเขินอายใครเลยสักนิด ประกาศปาว ๆ ว่าท้องลูกเขาคงภููมิใจมากล่ะสิท่าที่จับคนแบบเขาด้วยวิธีสกปรกแบบนี้ได้

“เดี๋ยวมาเล่าให้ฟังต่อนะคะ” เจ้าเอยยังไม่วายเอ่ยทิ้งท้ายด้วยท่าทีร่าเริง เธอทั้งสวยแซ่บและขี้เล่นในบางเวลา แต่ไม่ใช่เธอจะเป็นแบบนี้กับทุกคนนี่นา

“หยุดพูดได้แล้ว น่ารำคาญ” เขาเอ่ยอย่างคนโมโหขณะที่ลากร่างสาวสวยขึ้นบ้านไปด้วย

“อ่ะ อ่ะ ก็ได้ค่ะ”

เธอยอมเงียบปากลงเพราะอยากจะสำรวจอย่างอื่นมากกว่าคุยกับเขาต่างหาก ตั้งแต่ที่เธอนั่งรถมาถึงที่นี่ สิ่งแรกที่เจอคือสวน ป่า สวน ป่า สลับกันอยู่แบบนี้ จะมีหมู่บ้านคนก็แค่ตอนปากทางเข้าบ้านหลังโตนี้ตั้งอยู่กลางสวน  หากเป็นลูกคุณหนูตัวจริงที่มาเจอก็คงจะกลัวอยู่บ้าง แต่เจ้าเอยกลับไม่คิดแบบนั้น

เพราะสวนที่เธอว่านั่นคือสวนทุเรียน แม่เจ้า! เธอมองเห็นหนทางแห่งความรวย เมื่อก่อนตอนเด็กฝันอยากมีผัวเป็นเจ้าของสวนทุเรียนเพราะอยากกินทุเรียนแบบไม่อั้น แบบที่ไม่ต้องซื้อ พอโตมาถึงรู้ว่ากินไปก็คงกินได้ไม่เกินลูกเพราะเป็นร้อนใน

ตะ แต่ แต่! ตอนนี้คนที่เธอแต่งงานด้วยเป็นถึงนายหัว เป็นเจ้าของที่นี่ และบ้านหลังนี้ที่เพียบพร้อมไปด้วยเครื่องใช้และของตกแต่งมากมาย มูลค่าที่ประเมินได้บางส่วนยังทำเอาเธอตาร้อนผ่าว ตลอดทางเดินจนกระทั่งขึ้นมาจนถึงห้องนอนยังทำเธอตื่นเต้นไม่หายเลย

“เข้าไปได้แล้ว” เขาดึงเธอที่กำลังมองของตกแต่งมากมายในบ้านอย่างไม่วางตา

“โห~~ สวยมากเลยค่ะ”

เธอปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ว่าภายในห้องสวยมาก ทั้งกว้างขวางและเป็นระเบียบ และที่เธอชื่นชอบมากเป็นพิเศษก็คงจะเป็นกระจกใสเบื้องหน้าที่อยู่ถัดจากเตียงนอนสีขาวขนาดใหญ่ ผ่านกระจกใสไปจะเป็นระเบียง ทิวทัศน์ภายนอกที่มีต้นไม้ปลิวสไหวไปกับสายลมในเวลาหัวค่ำ สวยงามแบบที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด...

“สวยงั้นเหรอ?” ปลายคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปม เขาลากเธอมาจากเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยแสงสีที่เธอชอบไม่ใช่หรือ? แต่เธอกับมองผืนป่าสวยงามเนี่ยนะ?

เจ้าเอยไม่ได้ยินที่เขาพูดสักหน่อย เธอกำลังมีความสุขกับบ้านใหม่และห้องใหม่ เรือนร่างสวยงามเต้นรำไปตามมุมต่าง ๆ ของห้อง ใบหน้าสวยฉายชัดถึงความสุขโดยไม่ปิดบัง เธอจะมีความสุขอะไรกันนักกันหนา?

“ไปอาบน้ำพักผ่อนได้แล้วไป” นายหัวแสนเอ่ยเสียงห้วน ๆ คล้ายกับไม่ต้องการจะพูดคุยกับเธอสักเท่าไหร่ แม้แต่หางตายังเหลือบมองเธอด้วยซ้ำ ดูท่าจะรังเกียจเธอไม่ใช่น้อย

“พี่แสนจะไปไหนเหรอคะ?”

เจ้าเอยทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงกว้าง ก่อนจะเหยียดขาเรียวสวยอวดสายตาชายหนุ่ม พร้อมกับส่งสายตาเว้าวอนจนชายหนุ่มใจเต้นระส่ำ เธอนี่นะ! ชอบทำหน้าทำตาอ่อยเหยื่ออยู่ตลอดเวลา ยกให้เป็นความสามารถพิเศษของเธอจริง ๆ

“ไป ทำ งาน” เขาเอ่ยเน้นย้ำทุกคำอย่างจงใจ เวลานี้เพิ่งจะหัวค่ำ คนที่บ้างานเป็นชีวิตจิตใจแบบเขามีหรือจะอยู่นิ่งเฉย

“แต่เราเพิ่งมาถึงนะคะ พี่แสนขับรถมาหลายชั่วโมงขนาดนี้ไม่พักก่อนเหรอคะ?”

สาวเจ้าเอ่ยเสียงหวานพร้อมกับลุกเดินมาหยิบกระเป๋าใบเดียวที่ติดตัวมา พร้อมกับรอยยิ้มกรุ่มกริ่มที่ปรากฏบนใบหน้า เธอเดินเข้ามาใกล้ร่างเขาในไม่ช้า ก่อนที่แขนเรียวจะยกขึ้นโอบรัดลำคอแกร่งอย่างตั้งใจ

“อยู่พักกับเอยก่อนสิคะ”

“ฉันไม่ได้ว่างที่จะมาคลุกอยู่กับเธอไม่ทำงานทำการหรอกนะ”

พรึ่บ! จบประโยคนั้นใบหน้าชายหนุ่มก็เกิดชาวูบขึ้นมาในทันที เมื่อชุดนอนลายผีเสื้อสีแดงสุดเซ็กซี่แกว่งไปแกว่งมาตรงหน้าเขา นี่เธอกำลังหมายความว่า…

“ไม่ต้องคลุกอยู่ก็ได้นะคะ แต่รีบไปรีบมาก็พอ เดี๋ยวเอยจะพาดูผีเสื้อ”

สาวเจ้าเอ่ยยั่วยวนชายหนุ่มอย่างไม่ปิดบัง ดวงตาคู่กลมช่างเป็นประกายราวกับมีคลื่นระรอกอยู่ตลอดเวลา มีเสน่ห์มากจริง ๆ แต่คงใช้ไม่ได้กับคนแบบนายหัวแสนแน่นอน

“ฉันไม่ชอบผีเสื้อ” ชายหนุ่มโคลงศีรษะเล็กน้อย

“เอยไม่เชื่อหรอกค่ะ เอยรู้ว่าพี่ชอบ”

เจ้าเอยไม่ยอมพ่ายแพ้ให้กับคนตรงหน้า เธอยังคงสบสายตากับคนตัวโตอย่างไม่เคอะเขิน ซ้ำยังเอ่ยยั่วยุเขาอย่างไม่นึกกลัว แม้คนตรงหน้าจะเคร่งขรึมมากกว่าเดิมหน่อยก็ตาม

“อะไรที่ทำให้เธอมั่นใจขนาดนั้นเหรอ?” แสนย้อนถามเจ้าเอย จู่  ๆเขาก็จ้องเธอกลับอย่างไม่วางตา รอยยิ้มกระตุกตรงมุมปากยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูน่าสนใจมากเลยทีเดียว

“เพราะวันนั้นพี่บอกว่าเอยสวยมาก พี่ชอบมาก”

วันนั้นที่เธอหมายถึงก็คงเป็นวันที่เขาเมาและพลาดทำเธอท้องนั่นแหละ ค่ำคืนนั้นแม้ตัวเธอเองก็เผลอไผลไปกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เช่นกัน แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลเดียวที่ทำให้คนแบบเจ้าเอยยอมมอบสิ่งสำคัญที่เธอเก็บรักษามาจนอายุยี่สิบห้าให้กับผู้ชายที่ชื่อแสนซะหน่อย

“ไปหาหมอบ้างนะ นอกจากเธอจะสมองมีปัญหา ชอบเพ้อเจ้ออะไรแปลก ๆ แล้วยังหูไม่ดีอีกต่างหาก”

 คำพูดคำจาช่างเจ็บแสบ นึกไม่ถึงว่าคนแบบนายหัวแสนจะคิดคำมาด่าเธอได้มากมายขนาดนี้เชียว

“เพราะเธอน่าจะหูเพี้ยน ฉันอาจจะบอกว่าชอบน้องสาวเธอ ไม่ใช่เธอ”

“อึก!”

“แบบเธอไม่ใช่แค่ไม่ชอบแบบธรรมดานะ ฉันเกลียดเลยแหละ”