ไปลำบากด้วยกัน

มือหนาคว้าหมับเข้าที่แขนเล็ก ก่อนจะออกแรงลากเธอให้เดินตามเขาไป แต่ทว่ากลับต้องขัดใจยิ่งนักเมื่อมองเห็นรองเท้าส้นสูงของสาวเจ้า แม้จะไม่สูงมากแต่เขาไม่ชอบ! เธอลืมไปหรือไงว่าเธอท้องอยู่

“เธอลืมว่าตัวเองท้องอยู่หรือไงหา!? ใส่มาทำไมส้นสูง?” ชายหนุ่มตะคอกเสียงดัง เจ้าเอยได้แต่คิ้วขมวดมุ่น งงกับการกระทำของเขา ที่อยู่ ๆ ก็พยายามจะถอดรองเท้าเธอออก

“ยังไม่ซื้อใหม่นี่คะ แต่นี่ไม่สูงมากนะคะพี่แสน”

เธอเอ่ยทั้งยังงง ๆ เธอไม่เห็นว่ามันจะสูงขนาดนั้น ไม่ถึงนิ้วครึ่งเลยด้วยซ้ำ เขาคงยังไม่เคยเห็นเจ้าแม่ส้นสูงแบบเธอสินะ เมื่อก่อนเธอสวมแค่รองเท้าส้นสูงส้นเข็มเท่านั้น

พวกรองเท้าผ้าใบอะไรอย่างนี้อย่าฝันว่าจะเห็นเธอใส่เลย แต่พอมาตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องอ่อน ๆ เธอเองก็พยายามระมัดระวังอยู่ไม่ใช่น้อย เลือกคู่ที่เหมาะที่สุดแล้วจริง ๆ แต่เขากลับไม่คิดแบบนั้นนี่

“เธอไม่รู้หรือไงว่าคนท้องเขาไม่ให้ใส่ส้นสูง เป็นแม่ประสาอะไรฮะ!” เขาตะคอกเธอแต่ทว่ามือกลับถอดรองเท้าให้เธออย่างเบามือ การกระทำอ่อนโยนนี่ช่างตรงกันข้ามกับคำพูดของเขาเหลือเกิน

“ขะ ขอโทษค่ะ คราวหลังเอยจะไม่ใส่แล้ว”

ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกที่มีคนทำแบบนี้ให้ มันควรจะรู้สึกไม่ดีไม่ใช่หรือ? แต่ทำไมเธอถึงไม่เถียงเขาเล่า จะยอมรับผิดทำไม แถมยังเชื่อฟังเขาขนาดนี้เชียว

“อย่าหวังว่าจะได้ใส่ต่างหากล่ะ”

เขาเอ่ยทิ้งท้ายเสียงห้วน ฟังดูไม่พอใจขั้นสุด ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองคนตรงหน้าที่ทำตาปริบ ๆ ช่างไม่เข้ากับรูปลักษ์ภายนอกที่แสนจะสวยเซ็กซี่ของเจ้าหล่อนเลยสักนิด

“งั้นเอยต้องเดินเท้าเปล่าไปเหรอคะ?”

หญิงสาวก้มมองเท้าขาว ๆ ของตน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามคนตัวสูงที่เอาแต่หน้านิ่วคิ้วขมวด เขาไม่คิดจะทำหน้าแบบอื่นเลยหรือไง?

“…” ไร้เสียงตอบกลับ เขาไม่ตอบเธอด้วยวาจาทว่าการกระทำกลับตอบทุกอย่างเสียแล้ว

พรึ่บ!

“อ๊ะ!” หญิงสาวตกใจเล็กน้อยเมื่อจู่ ๆ ร่างก็ถูกอุ้มจนลอยหวือขึ้นกลางอากาศ นายหัวแสนไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มากความ เท้ายาวก้าวอาด ๆ ไปยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก ก็เขาซุ่มดูอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนี่เอง

ในขณะที่ถูกอุ้มจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของลูก คนที่บอกว่าเกลียดเธอนักหนา แต่ทว่าการกระทำเอาใจใส่นี้ทำให้เจ้าเอยปฏิเสธความคิดในหัวไม่ได้จริง ๆ เธอแนบหน้ากักเก็บรอยยิ้มดีใจเข้ากับหน้าอกแข็งแกร่ง ที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

เธอไม่เคยถูกปกป้อง และยิ่งไม่เคยถูกใส่ใจมาก่อน…

“อื้ม~~”

กลิ่นกายที่เป็นเอกลักษณ์นี้ ทำให้คุณแม่ท้องอ่อน ๆ อย่างเธออดไม่ได้จริง ๆ ที่จะสูดดมกลิ่นนั้นเข้าเต็มปอด ช่างสดชื่นอย่างบอกไม่ถูกเลยจริง ๆ ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันราวกับถูกปัดเป่า หายไปจากความรู้สึกเธอในตอนนี้แทนที่ด้วยความสบายใจอย่างที่เธอไม่เเคยสัมผัสมาก่อน

“พี่แสนจะพาเอยไปไหนเหรอคะ?” สาวเจ้าเพิ่งนึกได้ว่าควรจะถามเขาสักหน่อย ไม่ใช่พอถูกสามีตัวเองอุ้มหน่อยก็เผลอใจ ดีนะที่เธอไม่เผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น จนกระทั่งมาถึงรถ

“ฉันก็จะพาเธอไปลำบากไง” เขาตอบเธอเสียงห้วน ๆ พร้อมกับวางหญิงสาวลงบนเบาะนั่งข้างคนขับอย่างเบามือ ที่เขาอ่อนโยนไม่ใช่เพราะเขารักและชื่นชอบในตัวเธอซะหน่อย นั่นเป็นเพราะเธอท้องลูกของเขาต่างหาก เกิดเขาโยนเธอแรง ๆ แล้วลูกในท้องเธอได้รับอันตรายขึ้นมาเขาจะทำอย่างไร

ถึงเขาจะไม่ได้รักเธอ แต่เธอก็กำลังตั้งท้องลูกของเขา หากไม่ดูแลเธอก็เท่ากับว่าลูกเขาจะไม่ได้รับการดูแลเช่นกัน

“ลำบาก? ที่ไหนคะ กับใครเหรอ?” หญิงสาวเอ่ยถาม

“ที่บ้านฉัน กับฉัน”

“ตกลงค่ะ ถ้าไปลำบากกับพี่เอยพร้อมค่ะ ไปกันเถอะค่ะ”

สีหน้าที่แสดงออกล้วนไม่มีถ้าทีขัดขืนที่จะไปลำบากอย่างที่เขาว่า กลับดูเต็มอกเต็มใจซะมากกว่า นี่เธอบ้าไปแล้วหรือไง เธอเป็นลูกคุณหนูที่ใช้ชีวิตราวกับเจ้าหญิงไม่ใช่หรือไง คิดว่าการไปอยู่กับเขาจะเหมือนการไปเที่ยวเล่นงั้นสิ เธอคิดผิดแล้ว…

เขาจะรอดูว่าเธอจะทนลำบากได้แค่ไหน

“เหอะ” เสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนที่ชายหนุ่มจะม้วนตัวหมายจะไปยังฝั่งคนขับ แต่ทว่ากลับถูกมือของเจ้าหล่อนรั้งใบหน้าเข้าหา ระยะชิดใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย ทำให้ความรู้สึกวูบวาบแล่นพล่านในกายอีกหน

“อึก”

“เอยอยากไปอยู่กับพี่ใจจะขาดแล้ว ช่วยพาเอยไปจากตรงนี้เร็ว ๆ หน่อยได้ไหมคะ”

น้ำเสียงและแววตาอ้อนวอนนี้ ทำเอาคนมองแทบขาดสติ เขายอมรับว่าเธอเป็นคนสวยและมีเสน่ห์มากจริง ๆ แต่ในใจเขาไม่มีเธอตั้งแต่แรก และไม่คิดอยากจะมีน่ะสิ…

“ฉันให้เธออยู่กับฉัน จนกว่าลูกจะคลอด หลังจากนั้นเราก็หย่ากัน แล้วก็แยกย้าย”

เขาเอ่ยอย่างคนไม่ยี่หระ ทว่าคำพูดนั้นกลับสะกิดใจคนฟังอย่างเจ้าเอยเป็นอย่างมาก ดวงตาคู่กลมสั่นไหวเล็กน้อย แต่กลับไม่ยอมเปิดเผยความอ่อนแอให้คนตรงหน้าได้เห็น

เธอกลับพูดจาด้วยน้ำเสียงติดตลก “จะใจร้ายกับแม่ของลูกพี่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอคะ? หืม~”

เธอแกล้งขยับเข้าใกล้เขามากขึ้น ริมฝีปากเรียวแตะเบา ๆ ตรงอวัยวะส่วนเดียวกันของคนตรงหน้าเป็นการหยอกเย้า แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับผละออกอย่างคนนึกรังเกียจ

“แม่ของลูก?”

“…”

“ฉันใจร้ายงั้นเหรอ?”

“…”

“ถ้าแบบฉันเรียกว่าใจร้าย แล้วเธอล่ะเรียกว่าอะไร?”

“ตั้งใจเจาะถุงยาง? ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นเขาไล่ตะเพิดเธอไปแล้ว แต่ฉันจะเมตตาให้เธอคลอดก่อน แล้วค่อยเฉดหัวเธอทิ้ง”

เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินอ้อมไปยังฝั่งคนขับทันที ทิ้งให้เจ้าเอยยิ้มแห้งกับประโยคพูดของเขาก่อนหน้านี้ เธอไม่มีสิทธิ์โต้แย้งอะไร เพราะทุกอย่างได้ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เธอต้องยกลูกให้เขาที่มีความสามารถในการดูแลลูกมากกว่าเธออย่างไม่ต้องสงสัย

เธอมีเวลาแค่ไม่กี่เดือน หลังจากที่เธอคลอด ทุกอย่างก็จะสิ้นสุดลงตามที่คุยกันไว้ในตอนแรก

ก็เขาไม่ได้ตั้งใจให้เธอท้องนี่ ทุกอย่างมันคือความผิดพลาดทั้งหมด…