จดทะเบียน

“เฮ้อ~~” เสียงถอนหายใจอย่างคนโล่งอก เมื่อธุระที่ต้องทำนั้นจบสิ้น หญิงสาวสวยในชุดเดรสสีแดงรัดรูปเดินออกมาด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม ในมือโบกเอกสารสำคัญไปมา

เอกสารที่ว่าก็คือ...ทะเบียนสมรส

“เหอะ” เสียงหัวเราะในลำคอคล้ายกับเยาะเย้ยอีกฝ่ายที่เดินนำหน้า ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินตามมากัดฟันกรอดจนเห็นกรามชัด ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบัดนี้กลับมืดดำไม่ต่างจากก้นหม้อพันปี

เพราะเขานั้นไม่เต็มใจมาที่นี่ ยิ่งไปกว่านั้นคือเขาไม่พอใจและไม่ชมชอบผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าสวยแต่รูปอย่างเธอเลยสักนิด!!

หญิงสาวในชุดแดงหยุดชะงัก ใบหน้ารูปไข่ยังคงฉายรอยยิ้มยิ่งมองยิ่งดูมีเสน่ห์ เธอเอ่ยเสียงหวานพร้อมกับควงแขนสามีป้ายแดงของตน “คุณสามีขา~ เอยหิวแล้ว”

เธอคือ ‘เจ้าเอย’ ดีไซน์เนอร์สาวสวยสุดเซ็กซี่ ที่ตอนนี้เรียกว่าตกอับก็ไม่เกินจริง ตอนนี้หน้าที่หลักของเธอคือการเกาะผัวรับประทาน และเกะกะลูกกะตาเขา

เพราะคำสั่งของผู้ใหญ่ที่ไม่อาจขัดได้ อีกทั้งเขายังเป็นคนที่ยอมให้เงินช่วยเหลือบริษัทที่กำลังจะล้มละลาย อย่างบริษัทคุณพ่อของเธอ

“...” ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีอย่างเอือมระอา มือหนาล้วงกางเกงผ้าเนื้อดี เพียงเพราะกลัวว่าถ้าขืนอยู่ข้างนอกเดี๋ยวจะโดนเธอจับเอา ให้แขนเขาแปดเปื้อนก็พอแล้ว คิดเอาเถอะว่าต้องรังเกียจเดียดฉันท์กันขนาดไหน

นั่นก็เป็นเพราะว่าเขาไม่ได้รักเธอเลยสักนิด...

“งั้นเอยไม่หิวก็ได้ แต่ลูกคุณแสนหิวนะคะ”

ประโยคนั้นทำให้ ‘แสน’ หันขวับมองอีกฝ่ายที่เกาะแขนเขาเป็นปลิง แววตาที่มองดูสาวเจ้าแน่นอนว่าไม่มีส่วนใดพิศวาสเธอเลยสักนิด แต่ที่เขาต้องจำใจอยู่กับเธอเพราะเขาพลาดทำเธอท้องต่างหาก! เลยจำใจต้องแต่งงานกับเธอ จะเรียกว่าแต่งงานได้หรือไม่นั้นก็ไม่แน่ใจ เขาเพียงยอมจดทะเบียนตามที่คุณปู่บังคับ

แต่จัดงานแต่งเขากลับไม่ยอมจัด บ่ายเบี่ยงและให้เหตุผลว่าแค่ยอมจดทะเบียนก็เกินพอแล้ว ใครจะอยากแต่งผู้หญิงแบบนี้กัน ปวดหัวจนหัวแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

“นะคะ นะคะ” สาวเจ้ายังคงทำเสียงออดเสียงอ้อน หญิงสาวที่เมื่อก่อนเป็นเด็กข้างบ้าน แอบมองเขาตอนเล่นกีฬา คนบ้าผู้ชายแบบเธอมีหรือที่คนแบบนายหัวแสนจะปลาบปลื้มดีใจที่ได้เธอเป็นเมีย!

“จะกินอะไรก็บอกมา! แล้วเลิกทำเสียงน่าขนลุกแบบนี้สักที”

เขาเอ่ยอย่างคนหัวเสีย ใบหน้าที่อึมครึมคิ้วขมวดมุ่น แต่ทว่ากลับไม่สามารถปฏิเสธเธอได้ หากเป็นเรื่องของเธอมีหรือที่เขาจะสนใจ แต่เพราะตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องลูกของเขาอยู่ เขาจึงไม่มีสิทธิ์เลือกมากนัก

ไม่ต้องการแม่ของลูกก็จริง แต่เขาต้องการลูกนี่!

“อะไรก็ได้ค่ะ ง่าย ๆ อย่างชาบู”

หญิงสาวไม่มีทีท่าว่าจะโกรธเคืองเขาที่เอาแต่ขึงขังใส่เธอ เธอรู้ดีแก่ใจว่าเขานั้นคิดอย่างไรกับเธอ แต่เธอคิดตรงข้ามกับเขานี่นา เธอชอบเขามาก ต่อให้เขาจะชอบคนอื่นนั่นมันก็เรื่องของเขาสิ

“ร้อนขนาดนี้ยังจะกินชาบูลงหรือไง?”

ร้อนจนเหงื่อไหลเต็มหน้าเต็มหลังขนาดนี้ เชื่อแล้วว่าคนแบบเธอไม่สนร้อนสนหนาวจริง ๆ แม้กระทั่งชุดที่ใส่ก็ไม่สนว่าข้างนอกแดดจะร้อนและแสบผิวหรือไม่ เห็นขาวหน่อยก็คิดว่าจะไม่เป็นหรือไงไอ้มะเร็งผิวหนังน่ะ

“กินลงหมดแหละค่ะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ปากสวยได้รูปแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงทำเอาเขาหลอนติดตาไปหมดแล้ว

“กินเสร็จก็ช่วยไปเปลี่ยนสีลิปกับสีชุดเธอด้วย แดงไปทั้งตัวแล้ว” เขาคงหมดเรื่องแขวะเธอล่ะมั้งถึงยกเรื่องชุดเรื่องสีปากเธอขึ้นมา แต่มีหรือที่คนอย่างเจ้าเอยจะสะทกสะท้าน

เธอตอบกลับเสียงเรียบ “ต่อให้เอยจะใส่ชุดแดง กางเกงในแดง ชุดชั้นในแดง หรือทาปากแดง ๆ ลูกคุณแสนก็ไม่คลอดออกมาเป็นพริกแน่นอนค่ะ”

“เธอ!!!”

เส้นเลือดในสมองเขาเต้นตุบ! ๆ เมื่อถูกสาวเจ้าสวนป๊าบเข้าให้ เขาก็นึกว่าเตือนแล้วจะสลด ที่ไหนได้กลับเถียงเขาหน้าตาระรื่น ซ้ำยังยกใบทะเบียนสมรสที่เธอภาคภูมิใจนักหนาที่ได้มา ยกพัดวีคลายร้อนให้เขา แต่กลับไม่ช่วยให้เขาเย็นลงได้เลยสักนิด

“ใจร่ม ๆ ไว้นะคะคุณสามี” เธอเอ่ยเอาใจเขา แต่อีกฝ่ายกลับโมโหจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง ก้าวอาด ๆ ลากเอาร่างที่เกาะแขนเขาแน่นตามไปด้วย

แต่ก็ไม่วายเหลือบตามองเธออยู่เป็นระยะ ก็เธอจะกระโดดตามเขาทำไมเล่า!

“เดินดี ๆ !” เขาดุเธอเสียงดังลั่นจนคนแถวนั้นหันมามอง ก่อนที่หนุ่ม ๆ มากมายจะส่งยิ้มหวานให้กับสาวสวยที่อยู่ข้างกายเขา ให้ตายเถอะ! นี่คนท้องนะเว่ย! ถึงจะดูไม่ออกเพราะท้องยังไม่โตก็เถอะ

“ก็คุณแสนเดินไวนี่คะ แล้วเอยจะเดินตามทันได้ยังไง” คำพูดคำจาช่างใสซื่อต่างจากภาพลักษณ์ภายนอกจริง ๆ เขาคิดว่าเธอนั้นแกล้งทำเสียมากกว่าคิดว่านี่คือตัวตนที่แท้จริงของเธอ

“ก็เธอเดินช้าเอง จะให้ฉันทำยังไงหา?” คนอย่างนายหัวแสนที่เมื่อก่อนเคยปวดหัวเฉพาะเรื่องงาน มาตอนนี้เรื่องที่ทำเขาปวดหัวได้มากที่สุดกลับเป็นเรื่องของเธอซะอย่างนั้น

“อุ้มสิค่ะ”

เธอไม่ว่าเปล่า มือเรียวยกขึ้นคล้องคอชายหนุ่มที่อายุห่างเธอสิบปี ด้วยท่าทีอ้อยอิ่งเว้าวอน ท่ามกลางผู้คนที่มองมายังคนทั้งสองเป็นตาเดียว

ใบหน้าของชายหนุ่มตอนนี้เดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่าง เธอไม่รู้จักอายชาวบ้านชาวเมืองเขาหรือไง เธอไม่อายก็ช่าง แต่เขาอาย!

“เธอคิดว่าตัวเองเป็นเด็กหรือไงหา!?”

เขาจนใจจนต้องรีบรวบเอวบางเข้าหาตัว ก่อนจะออกแรงหิ้วเธอขึ้นรถไปด้วยแรงมหาศาล นั่นเพราะร่างกายที่สูงใหญ่บวกกับเขาออกกำลังกายและทำงานหนักจนร่างกำยำล่ำสัน จึงไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะหอบหิ้วสาวเจ้าที่หนักไม่ถึงห้าสิบ

แต่ถึงอย่างนั้นก็ระมัดระวังเป็นอย่างดี เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนถึงเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในท้องเธอ รอคลอดเมื่อไหร่ล่ะก็...

“อยากกอดเอยก็ไม่บอก”

“เหอะ! ฉันนี่นะอยากกอดเธอ?”

“ก็คุณกอดเอยอยู่นี่คะ”

“ฉันหิ้วเธอต่างหาก ขืนปล่อยให้เธอพูดไม่อายชาวบ้านชาวช่องแบบนี้ฉันไม่ต้องมุดดินหนีเลยหรือไง?”

ในระหว่างที่ลาก ๆ ถู ๆ กันขึ้นรถอยู่นั้น ก็ไม่มีทีท่าว่าคนทั้งคู่จะหยุดเถียงกันเลยสักนิด เป็นคู่สามีภรรยาที่เพิ่งจดทะเบียนไม่ถึงชั่วโมง ทว่าเถียงกันไปแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยประโยค

“มีเมียสวยขนาดนี้อายด้วยเหรอคะคุณแสน?”

“สวยไม่สวยต้องให้คนอื่นพูด ไม่ใช่พูดเองเออเองแบบเธอ” เส้นเลือดในสมองเขาเต้นแรงมากเวลาที่ได้ประชันฝีปากกับคนอย่างเธอ ถึงจะยัดเธอเข้าไปในรถได้แต่ใช่ว่าทุกอย่างจะจบนี่

“แต่คืนนั้นคุณแสนก็ชมเอยว่าสวยนี่คะ”

“หยุด!” ชายหนุ่มตะคอกเสียงดัง

เขาไม่อยากได้ยินเรื่องคืนนั้นอีก หากไม่ใช่เพราะเมา และเธอไม่มือดีเจาะถุงยาง! เขาคงไม่ต้องมารับผิดชอบเธอกับลูก!