ไปกับฉัน

“พ่อคะ?”

“…”

“พ่อ”

เสียงเรียกผู้เป็นบิดาที่กำลังง่วนอยู่กับหน้าจอมือถือ ชายวัยกลางคนที่เพิ่งจะเคลียร์หนี้สินของบริษัทที่ต้องแบกรับ วันก่อนสีหน้าเขายังอึมครึมและเคร่งเครียดอยู่เลย ทว่าวันนี้กลับสดใสยิ้มกว้างจ้องหน้าจออยู่

“อะไร?” ผู้เป็นบิดาเอ่ยเสียงห้วน ๆ ฟังดูคล้ายกับรำคาญและไม่นึกอยากจะคุยกับคนที่ถามเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่เธอเองก็เป็นลูกแท้ ๆ ของเขา

“เอยอยากคุยกับคุณพ่อเรื่องเงินที่เหลือค่ะ”

หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงดูสวยสง่า เธอเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างมั่นคง เธอกับพ่อเธอมีเรื่องให้คุยกันไม่มากนักหรอก ก็คงจะมีแค่เรื่องเงินแล้วก็เรื่องหนี้เท่านั้นแหละ เพราะพ่อเธอก็ไม่ได้มาสนใจว่าเธอนั้นจะมีเรื่องอื่นใดหรือไม่

“เงินอะไรอีก?” เสียงพูดดังราวกับเสียงตะคอกด่า กระทั่งแววตายังดูออกเลยว่าหงุดหงิดแค่ไหนที่เจ้าเอย ลูกสาวแท้ ๆ ซึ่งเกิดกับอดีตภรรยาเดินเข้ามาถามไถ่

“เงินที่คุณแสน สามีเอยให้มาใช้หนี้ไงคะ เหมือนว่าเขาให้มาเกินยอดหนี้ของเรา เอยเลยจะมาขอแบ่งจากคุณพ่อสักหน่อย เอยอยากลงทุนเปิดร้าน”

ปกติแล้วเธอแทบจะไม่เอ่ยปากขอเงินพ่อของเธอเลยสักครั้ง นั่นเป็นเพราะเธอใช้เงินที่เป็นมรดกจากคุณแม่ของเธอที่เสียไปตั้งแต่เธอยังเล็ก เธอไม่เคยขอเงินคุณพ่อของตนเลย

กลับกันซะอีก มีแค่พ่อของเธอที่มักจะนึกถึงเธอแค่ตอนจำเป็นต้องใช้เงิน และมักจะหยิบยืมเธอเป็นประจำ เพื่อเอามาเลี้ยงดูปูเสื่อเมียใหม่และลูกติดเมียของพ่อเธอ จนเธอหมดตัว ตามใช้หนี้ให้จนหัวหมุนหัวฟู

เจ้าเอยสาวมั่นคนนี้ อดีตเคยมีเงินแต่ไม่มีคนรัก มาตอนนี้เงินก็ไม่มี คนรักก็อย่าหวัง แถมตอนนี้เธอไม่ได้ตัวคนเดียวซะหน่อย เธอยังมีลูกน้อยติดท้องด้วยอีกหนึ่งชีวิต…

“ไม่มีหรอก เดี๋ยวแพมก็จะกลับจากนอกแล้ว น้องเรียนจบแล้วต้องใช้เงินอีก”

ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ว่าคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อคนจะเห็นคนอื่นสำคัญมากกว่าลูกและหลานแท้ ๆ ของตัวเอง!

“แต่นั่นเงินสามีของเอย ไม่ใช่สามีลูกรักของพ่อ”

เจ้าเอ่ยหมดความอดทน เธอพูดเสียงดังกว่าเดิมพร้อมกับจ้องผู้เป็นพ่อ ภายใต้แววตาที่แข็งกระด้างนี้รู้หรือไม่ว่ากว่าจะแปรเปลี่ยนมาเป็นเช่นนี้ได้เธอต้องพบเจอกับอะไรมาบ้าง

เธอต้องผ่านมันมาด้วยตัวของเธอเอง! อย่าหวังว่าจะพึ่งพาคนตรงหน้าเลย

“เงินผัวแกให้มาเป็นค่าสินสอด ไม่สิ ค่าปิดปากไม่ให้ไปป่าวประกาศว่าแกจับแฟนเก่าน้องตัวเอง ปล่อยให้ท้องโย่ขึ้นมาให้อายชาวบ้านเขา”

คำพูดเหน็บแนมสาดใส่หน้าหญิงสาวอย่างจัง คำพูดเหล่านั้นไม่ต่างจากมีดแหลมกรีดผ่ากลางร่างเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ความรู้สึกชาวาบในแวบแรกก่อนจะตามด้วยความรู้สึกเจ็บปวดจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว

ดูเหมือนว่าผู้ร้ายในเรื่องนี้ท้ายสุดก็ต้องเป็นเธอสินะ ถูกตราหน้าว่ายุ่งกับคนที่เคยชื่นชอบในตัวน้องสาวต่างมารดา ปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจะจับเขา เพื่อบีบบังคับให้เขามารับผิดชอบเลือดเนื้อเชื้อไขที่อยู่ในท้องของเธอ!

ก็ให้มันชั่วมันเลวแค่เธอนี่แหละ

“แล้วพ่อก็หาประโยชน์จากการที่เอยท้องไม่ใช่หรือไง? แม้แต่บาทเดียวเอยยังไม่ได้ใช้เงินที่พ่อว่าเลยด้วยซ้ำ”

เธอพูดด้วยโทนเสียงราบเรียบราวกับคนไม่รู้สึกรู้สา หรือเธอนั้นชินชา ทว่าดวงตากลับสั่นไหวแปลก ๆ หญิงสาวกลืนก้อนความอึดอัดคับข้องในใจลงท้องไปอย่างยากลำบาก ก่อนจะเผชิญหน้ากับคนที่แทนตัวเองว่าพ่อ แต่กลับไม่เคยทำหน้าที่นั้นเลยสักครั้ง

“ถ้าพ่ออยากให้ลูกสาวพ่อใช้เงินจากผัวเอยก็ให้มันมาท้องเอง มาแต่งเองด้วย!”

.

.

.

21:30น.

เวลานี้เธอควรอยู่บ้านอย่างสบายใจสิ แต่ในเมื่อบ้านไม่ใช่สถานที่ปลอดภัยอีกต่อไป สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือต้องออกมาอยู่ข้างนอก หลังจากที่เธอทะเลาะกับผู้เป็นพ่อยกใหญ่ อย่าว่าแต่เงินเลย แม้แต่ที่ซุกหัวนอนยังไม่มี

เธอถูกไล่ออกมาไม่ต่างจากลูกสุนัข ทั้ง ๆ ที่บ้านหลังนั้นเธอเป็นคนซื้อมันด้วยตัวของเธอเอง หากแต่เธอนั้นโง่เขลาเกินไปที่เซ็นชื่อพ่อของตัวเองเป็นเจ้าของ สุดท้ายแล้วก็กลายเป็นคนหมดตัวไปโดยปริยาย

“เฮ้อ~~~” เสียงถอดถอนลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย หญิงสาวลงจากรถแท็กซี่ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านขายเสื้อผ้าแบรนด์หรู ที่เมื่อก่อนเธอเป็นคนช่วยแนะนำและให้คำปรึกษา

หวังว่าที่นี่จะพอเป็นที่พึ่งสุดท้ายให้เธอได้นะ…

ร่างของหญิงสาวหายเข้าไปในร้านหรู โดยไม่รู้เลยว่ากำลังมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องเธอจนลับตา สายตาคู่นั้นมองเธอด้วยความหยามเหยียด ในใจพลันนึกขยะแขยงในความติดหรูโดยไม่สนสภาพตัวเองตอนนี้เลยสักนิด

“เหอะ! ได้เงินหน่อยก็เอามาซื้อของแพง ๆ อีกล่ะสิ” เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นภายในรถที่เขานั่งอยู่

เขาสมเพชเธอจนไม่รู้ว่าจะสมเพชยังไงแล้ว เธอก็แค่ผู้หญิงหน้าเงินติดหรู ใช้ชีวิตสุขสบาย ยิ่งตอนนี้มีเงินที่เขาให้อีกหลายล้านก็คงเข้าทางผู้หญิงแบบเธอสินะ

แล้วคิดว่าเขาควรปล่อยให้เธอใช้ชีวิตสุขสบาย จากเงินที่เขาหามางั้นสิ?

ไม่นานนักหญิงสาวก็เดินกลับออกมา ในมือเธอมีถุงกระดาษหลายใบ ให้เดาก็คงจะซื้อฉ่ำ ซื้อกระจายด้วยนิสัยที่เคยตัว แม้หน้าตาจะไม่ดูอิ่มเอิบเลยก็เถอะ แต่ทว่ากลับไม่ได้ทำให้คนแบบนายหัวแสนนั้นสนใจ?

“ซื้อแหลกเลยนะ ไอ้ของหรู ๆ แพง ๆ เนี่ย” เป็นเขาที่มาดักรอถึงหน้าร้านเลยหรือ? หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างให้อีกฝ่าย

เธอกำลังคิดถึงเขาพอดีเลย...

“เอยกำลังคิดถึงพอดีเลย~~”

หญิงสาววิ่งเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับอ้าแขนกว้างเตรียมกอดเขา เธอเพิ่งจะพบเจอกับเรื่องหน้าผิดหวังมาก่อนหน้านี้ ไม่มีใครหน้าไหนให้หวังพึ่งพาได้นอกจากคนตรงหน้าแล้ว

ก่อนนี้เธอไม่อยากรบกวนเขา เพียงเท่านี้ก็นับว่าเขาช่วยเธอมากพอแล้ว แต่เธอนั้นอับจนหนทางแล้วจริง ๆ

เขายอมให้เธอกอดเสียที่ไหน มือหนายื่นมาดันหน้าเธอไว้ราวกับรังเกียจเธอจนแทบแดดิ้นตาย ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง... “ไปกับฉัน”

“ไปไหนคะ?”

“ไปกับฉัน”