บทที่ 3 ตายกับมันไปซะ

   สิรดาเข้ามานั่งในห้องนอนกว้างสีหม่น สายตาหวานทอดมองไปยังสนามหญ้ากว้างที่ตกแต่งตัวพุ่มไม้ประดับสวยงาม พลางนึกถึงเรื่องเมื่อสามปีก่อน

เสียงร้องโอดโอยดังมาจากห้องโถงที่เป็นเสมือนห้องเชือดมีไว้สำหรับเค้นคอคนลอบทำร้าย สิรดาพึ่งเรียนจบเป็นหมอมาหมาด ๆ ยืนนิ่งฟังเหตุการณ์ข้างใน เมื่อเสียงภายในห้องสิ้นสุดลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักกำลังก้าวเดินมาทางประตู เธอรีบวิ่งไปแอบอีกห้องคอยเงี่ยฟังเสียงแก๊งนักเลงเดินออกไปจากห้องเชือด พอแน่ใจว่าทุกคนออกไปหมดแล้วเธอแอบชะเง้อมองก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปดูในห้องเชือดเห็นคนถูกจับมาถูกมัดมือมัดเท้านอนกองอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยเศษแก้ว เลือดซึมทั่วเสื้อผ้าและผิวกายคาดว่าโดนกลิ้งหรือเหยียบแนบเศษแก้วเพื่อเค้นความลับ

“ช่วยด้วย.....” คนบาดเจ็บน้ำตาไหลมองอย่างอ้อนวอน เธอหน้าเสียกับความโหดร้ายตรงหน้าสงสารคนถูกกระทำจับใจ มือเรียวรีบแก้มัดมือและเท้าออกแล้ววิ่งไปหยิบกล่องยามาทำแผลให้คนเจ็บ ในกล่องอุปกรณ์เต็มไปด้วยข้าวของมากมายมือเรียวสั่นเทารีบเร่งล้างแผลให้คนเจ็บด้วยกลัวว่าจะมีใครเข้ามาเห็นโดยไม่ทันได้ระวัง คนเจ็บค่อย ๆ เอื้อมหยิบกรรไกรในกล่องอุปกรณ์มากำไว้แน่นพอเธอหันไปหยิบยาทาแผลคนเจ็บก็เขยิบตัวขึ้นเบา ๆ แล้วล็อคคอเธอทางด้านหลังเอามีดจี้คอหญิงสาวที่มีน้ำใจทำแผลให้ต้องหยุดชะงักเหลือบมองหวาดกลัว

“มึงต้องพากูหนี” คนเจ็บแววตาแข็งกร้าว กดปลายกรรไกรแหลมจิ้มเข้าเนื้อคอขาวจนเลือดซึม คิ้วเรียวขมวดนั่งนิ่งกวาดสายตามองหาทางหนีทีไล่ ก่อนจะถูกดันตัวให้ลุกขึ้นยืนเธอค่อย ๆ ยืนขึ้นใจเต้นรัว สักพักเสียงประตูห้องเปิดออกพร้อมกับลูกน้องคนหนึ่งที่เห็นเหตุการณ์ ทศราชกำลังพักผ่อนหลังจากทรมานเหยื่อได้ยินเสียงโวยวายจึงรีบวิ่งไปดูเห็นเธอโดนล็อกคออยู่ก็โกรธจัด ในขณะที่ลูกน้องกำลังหยั่งเชิงเข้าไปช่วยไวน์แต่ทศราชกลับยกปืนขึ้นเหนี่ยวไกปืนจ่อไปยังไวน์กับคนร้าย

"สาระแนนักก็ตายกับมันไปซะ!” เสียงทุ้มก้องกังวานกับแววตาดุดันนั้นทำให้ไวน์ใจหายตัวชาวาบน้ำตาไหลแม้จะอ้อนวอนขอชีวิตคงไร้ผลเพราะเธอเป็นคนก่อเรื่องที่ทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อน เปลือกตาสวยปิดลงขมวดคิ้วทำใจว่าต้องถูกจบชีวิตด้วยมือของผู้ที่ชุบเลี้ยงเธอมา

“ปัง!” เสียงปืนดังขึ้นเธอหลับตาปี๋ กลั้นหายใจความร้อนเฉียดใบหูบางรู้สึกเจ็บแปลบก่อนจะรู้สึกว่าตัวว่าคนร้ายคลายแขนออกจากคอของเธอ หญิงสาวหูอื้อใจเต้นแรงลืมตามองตัวเองยังอยู่รอดปลอดภัยแต่คนร้ายกลับนอนจมกองเลือดกระสุนเจาะหน้าผากนัดเดียวตายสนิท ไวน์หันมองคนร้ายด้านหลังนอนแน่นิ่งด้วยสีหน้าหวาดกลัวตัวสั่นหายใจหอบแรงคล้ายจะหน้ามืด ทศราชลดปืนลงใบหน้าขึงขังเดินเข้าไปใกล้

“ถ้าไม่เข้ามายุ่ง มันก็ไม่ตาย เธอเป็นคนทำให้มันตาย!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดด้านหลังยิ่งทำให้เธอตัวสั่นเกร็งช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้นหายใจหอบแรงหมดสติร่วงลงนอนบนพื้นหินอ่อนต่อหน้าต่อตาทศราชที่มองเธอด้วยสายตาแสนเย็นชา.......

ปัจจุบัน

“แก๊ก!” กลอนประตูถูกบิดแล้วค่อยเปิดออก ไวน์หันไปทางประตูมองดูทศราชเดินเข้ามาภายในห้อง ร่างสูงใหญ่กำยำผิวกายเข้มเต็มไปด้วยรอยสักใบหน้าเคร่งขรึมเดินเข้ามาทรุดตัวนอนลงบนเตียงกว้างอย่างอ่อนแรง เธอเดินไปนั่งที่ขอบเตียงนุ่ม ค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเขาออกทีละเม็ดเผยเรือนร่างแกร่งน่าหลงใหลผ้าพันแผลบริเวณหน้าท้องชุ่มไปด้วยเลือด เธอเหล่มองเขาที่ดื้อรั้นไม่ฟังที่บอกว่าให้พักผ่อนก่อนแล้วค่อยสะสางกับคนลอบทำร้ายแต่มีหรือคนใจร้อนอย่างเขาจะฟัง

“เค้นคำตอบได้แล้วเหรอคะ” มือเรียวค่อย ๆ เอาผ้าพันแผลเปื้อนเลือดออกอย่างระวัง

“อื้ม...จะไปช่วยทำแผลให้มันหรือไง” ทศราชหน้าตึงพูดกระแหนะกระแหน

“ไวน์เป็นหมอมีหน้าที่ช่วยคน เขาโดนทรมานคงเจ็บมาก” เสียงหวานอ่อนนุ่มสงสารคนที่ถูกทรมานร่างกายด้วยเศษแก้วนั่นทำให้ทศราชของขึ้น

“แล้วกูไม่เจ็บหรือไง มันตั้งใจฆ่ากูให้ตาย กูทรมานมันเพราะอยากให้มันเจ็บอย่างกู!” เสียงทุ้มแข็งกร้าวหายใจหอบแรงจนตัวโยนไม่พอใจ

“คุณเจ็บก็มีหนูทำแผลให้ แต่เขาไม่มี”

“ห่วงแต่คนอื่น!” คิ้วเข้มขมวดปมจ้องหมอไวน์ผู้อ่อนโยนตาเขม็ง เธอสีหน้าเรียบเฉยเอื้อมมือหยิบสำลีผสมน้ำเกลือเตรียมล้างแผลแล้วกดลงแผ่วเบารอบ ๆ แผล ก่อนจะลงน้ำหนักมือแกล้งคนเอาแต่ใจ

“ โอ๊ย! เจ็บ!”