ตอนที่ 10 ทำไมต้องรอทุกที

“ทำไมต้องให้รอทุกที คนอื่นสำคัญหมดยกเว้นฉัน!” สายตาคมวูบไหวมองอย่างตัดพ้อเขาเป็นคนส่งเสียเลี้ยงดูและเป็นผัวคนแรก เธอควรให้ความสำคัญเขาที่สุด

“ทุกชีวิตมีค่าสำคัญเหมือนกันหมด ไม่ว่ายากดีมีจนหมอก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด ขอหนูไปเถอะ.....” เธอมองใบหน้าคมที่คิดถึงแต่ในตอนนี้เธอมีหน้าที่สำคัญและไม่เข้าใจว่าเขาจะมาแกล้งเธอเพื่ออะไร เขาหน้าบึ้งตึงสะบัดมองไปทางอื่นอย่างหงุดหงิด

“ไปก็ได้ แต่คืนนี้ไปหาที่บ้านด้วย!”

“ไม่รับปากนะคะ ถ้าเหนื่อยมากก็ไม่อยากขับรถไป...” คิ้วเรียวขมวดแปลกใจเหล่มองเขาที่ออกคำสั่งให้ไปหา ทศราชหันมองเธอที่ไม่ยืนยันว่าจะไปด้วยแววตาแข็งกร้าว ไวน์ยืนนิ่งเตรียมตัวตั้งรับรอเขาตวาดใส่ ทว่ากลับไม่เป็นเช่นนั้นใบหน้าคมเข้มโน้มลงใกล้ชิดริมฝีปากหนากดลงประกบจูบเธอแผ่วเบา ไวน์เชิดหน้าขึ้นหลับตาพริ้มซึมซับความอุ่นจากชายที่คิดถึงมือเรียวกำแขนแกร่งแน่นรสจูบหวานล้ำทำหมอสาวเคลิบเคลิ้ม สักพักเขาก็ผละออกอย่างอ้อยอิ่งต้องห้ามใจสถานที่ไม่เอื้ออำนวยให้เกินเลยและเกรงว่าเธอจะเสียหาย

“ไปหานะ ฉันจะรอ....” สายตาคมมองหมอสาวตาหวานเยิ้มคนดุดันอย่างเขาดูอ่อนโยนที่สุดก็วันนี้ ไวน์เงยมองแววตาสั่นไหว

“ถ้าจะบอกแค่นี้โทรมาก็ได้นะคะ” เสียงหวานอ่อนลงอมยิ้มเขินอายแก้มแดงระเรื่อ

“โทรมาก็ไม่ได้จูบสิ” เขายกยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะโน้มลงจูบหมอสาวที่ทำตัวออกห่างมาหลายเดือน ทำให้เขายอมทิ้งฟอร์มมาตามเธอด้วยตัวเอง.........

ช่วงหัวค่ำ ที่คฤหาสน์หรูชานเมือง

    ในห้องอาหารกว้างมีโต๊ะอาหารกระจกสีดำวงกลมใหญ่ล้อมด้วยเก้าอี้เบาะหนังสีดำ สิรดาสีหน้าอ่อนเพลียเดินเอื่อย ๆ เข้ามาในห้องอาหาร เธอเหนื่อยอยากพักผ่อนแต่คนเอาแต่ใจให้ลูกน้องรอรับหน้าห้องฉุกเฉินแล้วขับรถพาเธอมาส่งยังคฤหาสน์ของเขา เท้าเรียวเก้าเดินเข้ามาเห็นอาหารวางอยู่บนโต๊ะล้วนเป็นอาหารที่เธอชอบ เธอมองอย่างสงสัยหันไปหาลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“เขาให้ไวน์มาที่บ้านทำไมคะ” เธอเอ่ยถามบาสที่ยืนตัวตรงผสานมือไว้ข้างหน้า

“พี่ไม่รู้” บาสเองก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่านายสั่งให้ไปรับมาแล้วให้มาเจอที่ห้องอาหารเท่านั้น ทศราชเดินมาได้ยินจึงพูดแทรกขึ้น

“ฉันให้ป้าผ่องเตรียมอาหารที่เธอชอบไว้กินด้วยกันสิ” ทศราชเดินเข้ามาใกล้สีหน้าเรียบเฉยแต่มีเสน่ห์จนหมอไวน์ละสายตาจากเขาไม่ได้ สองมือหนาสอดไว้ในกระเป๋ากางเกงสแลคสีดำเสื้อเชิ้ตชมพูอ่อนนั้นช่างแปลกตาปกติเขาจะใส่เสื้อผ้าสีเข้มหรือไม่ก็สีขาว

“หนูต้องนั่งรถเป็นชั่วโมงเพื่อมาทานข้าวกับคุณ?”

“อืม หรือว่าอยากทำอย่างอื่นล่ะ” เขาโน้มหน้าเข้าใกล้แล้วยกยิ้มกรุ้มกริ่ม เธอใจเต้นรัวตัวเย็นวาบก่อนจะเหลือบสายตาไปมองลูกน้องร่างใหญ่ทั้งสองคน ทศราชเห็นสายตาเธอเลยเหยียดกายขึ้นหันไปหาลูกน้อง

“ออกไปให้หมด ไม่ต้องเข้ามาในนี้อีก” เสียงทุ้มออกคำสั่งหน้านิ่ง ลูกน้องทั้งสองรับคำเดินออกไปข้างนอกปิดประตูห้องอาหารทันที

“ไม่ต้องให้พวกเขาออกไปก็ได้ แค่คุณอย่าเข้ามาใกล้หนูมากเกินไปก็พอ”

“ฉันอยากคุยเป็นส่วนตัว หรือว่าเธออยากให้พวกเขารู้ว่าเราเคยมีอะไรกัน” เขาเลิกคิ้วพร้อมกับยักไหล่เบา ๆ เดินไปล็อกประตูห้องอาหารแล้วหยิบโทรศัพท์มาปิดระบบกล้องวงจรปิดภายในห้อง ไวน์ยืนมองการกระทำของเขาอย่างไม่เข้าใจวันนี้เขาทำอะไรไม่ปกติตั้งแต่ตอนไปป่วนที่โรงพยาบาลจนถึงตอนนี้

“วันนี้คุณท่าทางแปลก ๆ นะคะ” ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัย ทศราชเหลือบมองก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับหมอสาวคนสวย

“ฉันอยากมีอะไรกับเธอ....” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นราบเรียบสีหน้าแววตาแสดงออกถึงความคลั่งไคล้ในตัวหญิงสาว ไวน์นิ่งงันตาค้างใจเต้นโครมครามเมื่อได้ยินประโยคนั้นจนเผลอกระตุกยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะหลบตาลงหลีกเลี่ยงสีหน้าแววตามีเสน่ห์เพราะไม่กล้าอาจเอื้อมอีกเป็นครั้งที่สอง

“หนูจะไม่รบกวนคุณอีก.....”

“ไม่ติดใจเหรอ ใครโดนฉันเอาก็ติดใจกันทั้งนั้น” หน้าคมเข้มโน้มลงชิดใกล้หายใจรดแก้มใส เธอเหล่หางตามองปลายจมูกโด่งชิดใกล้แตะสัมผัสบนแก้มเนียนแผ่วเบา หน้าสวยเบี่ยงออกเอนหนี ทศราชผละมองเธอที่เล่นตัวเริ่มไม่ค่อยพอใจที่เธอทำท่าทีต่างไปจากคืนนั้น

“คุณบอกว่าแค่ครั้งเดียว!”