บทที่ 2 กลัวจังเลย

มือหนาจับหมับที่ข้อมือเรียวจ้องหมอคนสวยตาเขม็ง ไวน์สีหน้าเรียบนิ่งกระชากมือออกหันมองไปทางประตูกลัวใครมาเห็น ทศราชหันมองตามค่อย ๆ ฝืนเหยียดกายขึ้นยืนตามประสาคนอยากเอาชนะ เธอกอดอกยืนมองคนเก่งที่แสนจะเอาแต่ใจด้านทศราชมองเคืองหมอพอยืนได้ก็ก้าวเท้าจะเดินออกไปข้างนอกเองแค่พอเท้าแตะพื้นเขาก็ถึงกับเซเกือบทรุด เธอรีบเขามาประคอง

“โอ๊ย!” คิ้วเข้มขมวดปมเม้มปากข่มความเจ็บ

“ดื้อ!” เธอเสียงขุ่นหน้าดุ มองหน้าผู้ป่วยที่ดื้อรั้นไม่ฟังหมอ

“กล้าบ่นเหรอ หายเจ็บเมื่อไหร่เจอดีแน่” เขาจ้องหน้ากลับมองอย่างมาดหมาย 

“กลัว....จัง....เลย....”หมอไวน์ยกยิ้มมุมปากดวงตาโตหวานกรุ้มกริ่มไล่มองร่างแกร่งตรงหน้าแล้วลากนิ้วขึ้นเกลี่ยกายกำยำผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปื้อนเลือด

“อย่าท้าทายฉันนะไวน์” เขาขบกรามแน่นจับนิ้วเรียวให้หยุดลูบไล้ ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อนแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่เกรงกลัวเขาเลยสักนิด............เสียงฝีเท้ากำลังใกล้เข้ามาหมอไวน์ผละออกห่างผู้ป่วยชายแล้วเดินไปเปิดประตูห้องทำทีจะเดินออกไป

“คนข้างนอกเขาบอกว่าทำแผลนานจะพาผู้ป่วยกลับให้ได้เลยค่ะ ท่าทางพวกเขาน่ากลัวมากเลยนะคะ” พยาบาลท่าทางประหม่าหวาดกลัวกลุ่มญาติคนไข้

“ทำแผลเสร็จแล้ว บอกให้พวกเขาไปชำระค่ารักษาก่อนค่อยมารับตัวกลับ” หมอไวน์บอกพยาบาลแล้วเหล่หางตามองทศราชที่นั่งหน้าตึงอยู่ในห้อง

“ค่ะ คุณหมอ” พยาบาลรีบรับคำเดินกลับไปที่หน้าเคาน์เตอร์ทันที หมอไวน์เดินออกจากห้องทำแผลปิดประตูเดินตามหลังพยาบาลไป เมื่อออกมาด้านนอกห้องฉุกเฉินหมอไวน์พยักพเยิดหน้าให้กับชายเชิ้ตดำทั้งสี่ที่ยืนทะมึนอยู่ข้างนอกสื่อให้รู้ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี

บ่ายวันต่อมา

คฤหาสน์หลังใหญ่ย่านชานเมือง

   ภายในห้องโถงกว้างสีน้ำเงินเทา ดีไซน์เรียบหรูตรงกลางห้องมีโซฟาหรูสีน้ำเงินเข้มกับทศราชเอนกายพิงเบาะนั่งหน้าตาขึงขังแววตาแข็งกร้าวหายใจแรงคล้ายอดกลั้นในมือกำแก้วกระเบื้องที่มีเหล้าอยู่เกือบครึ่ง พื้นตรงหน้าเต็มไปด้วยเศษแก้วที่แตกกระจายพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ฟุ้งทั่วบริเวณ เขานั่งรอลูกน้องไปลากตัวคนที่ลอบทำร้ายมาเค้นเพื่อโยงไปหาผู้ว่าจ้าง ลูกน้องสวมเชิ้ตดำแขนยาวสี่คนยืนประสานมือก้มหน้าลงเล็กน้อยคอยเหลือบมองเจ้านายที่กำลังคุกรุ่นไปด้วยความโกรธ

มือหนากระดกแก้วดื่มเหล้าลงคอแล้วขว้างทิ้งลงพื้นด้วยความโมโห ลูกน้องรีบส่งแก้วใบใหม่ที่ใส่เหล้าไว้เกือบครึ่งแก้วให้กับเจ้านายที่ปาแก้วทิ้งไปเกือบยี่สิบแก้ว

   สิรดาขับรถยนต์คันหรูเข้ามาจอดภายในลานจอดรถ พร้อมกับถือกระเป๋าเครื่องมือกล่องใหญ่มาล้างแผลให้ทศราช

เท้าเรียวก้าวเดินเข้าไปในคฤหาสน์เรื่อย ๆ ไม่เร่งรีบผ่านลูกน้องที่ยืนประจำจุดนับสิบชีวิตเพื่อเข้าไปในห้องโถงกว้าง ทันทีที่ประตูห้องโถงเปิดออกเสียงของทศราชก็ดังขึ้น

“ไม่ต้องเข้ามา!”

“ไวน์มาล้างแผลให้ค่ะ” เธอน้ำเสียงแผ่วเบาสายตามองตรงไปยังทศราชถือแก้วเหล้าตาแข็งมองมาทางเธอ

“ไปรอที่ห้อง” เขาโบกมือไล่แล้วก้มมองพื้นหินอ่อนสีขาวตรงหน้าเต็มไปด้วยเศษแก้วที่เขาเคว้งทิ้ง

“ค่ะ” สิรดาก้มมองตามสายตาของเขาจึงเข้าใจว่าทำไมถึงไม่ให้เธอเข้าไปหา อีกทั้งยังรู้สึกใจแป้วกังวลว่าเขาจะจับใครมาทารุณอีก เธอลอบถอนหายใจพลิกตัวหันเดินไปตามทางเพื่อขึ้นไปรอบนห้องนอนชั้นสอง ระหว่างทางเดินเผอิญสวนกับลูกน้องร่างใหญ่สองคนกำลังหิ้วแขนลากชายคนหนึ่งที่โดนผ้าคลุมสีดำหัวเอียงขาลากพื้นไปยังห้องโถงที่ทศราชอยู่ หน้าสวยหันมองไม่สบายใจรีบก้าวเดินไปยังบันไดไม่อยากได้ยินเสียงร้องที่เจ็บปวดแต่แล้วเธอก็หนีไม่พ้นต้องได้ยินเสียงร้องโอดโอยของคนที่ถูกหิ้วมาอยู่ดี

“อ๊าก! กูไม่บอก! ” เท้าเรียวชะงักตากลมโตสั่นไหวตัวเกร็งกำกระเป๋าอุปกรณ์ล้างแผลแน่น แม่บ้านผ่องผู้ดูแลคฤหาสน์แห่งนี้เดินมาเห็นสิรดายืนนิ่งไม่ไหวติงจึงพูดขึ้น

“ขึ้นห้องไปเถอะค่ะ ถ้าไม่อยากให้ใครตาย” แม่บ้านผ่องแตะมือลงแขนหมอไวน์เบา ๆ เพื่อเตือนเพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องซ้ำอีก เธอหันมองแม่บ้านเก่าแก่ของที่นี่แล้วถอนหายใจเร่งก้าวเดินเพื่อหนีความใจอ่อนของเธอไม่อย่างนั้นคนที่ถูกทรมานต้องตายเพราะเธอ