บทที่ 1 ตกลงซื้อขาย

บทที่ 1 ตกลงซื้อขาย

ก่อนที่รถหรูจะพาไข่มุกเดินทางไปยังสนามบินเพื่อขึ้นเครื่องลงใต้ บรรยากาศภายในห้องรับแขกของบ้านเต็มไปด้วยความกดดันและอึดอัด กรณ์ในชุดสูทภูมิฐานยืนกอดอกจ้องมองน้องสาวบุญธรรมที่กำลังนั่งตัวสั่นน้ำตาซึมอยู่บนโซฟา

ด้วยความที่ไข่มุกเป็นคนจิตใจอ่อนโยนและไม่เคยประสีประสาต่อโลกภายนอก ทำให้เธอยิ่งรู้สึกหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะต้องไปเผชิญชะตากรรมคนเดียว

กรณ์สาวเท้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะโน้มตัวลงใช้มือบีบคางมนของน้องสาวแน่น บังคับให้ใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตานั้นเงยขึ้นสบตาตน

"ฟังพี่ให้ดีนะมุก..." กรณ์กดเสียงต่ำ กดดันด้วยแววตาจริงจัง "ผู้ชายที่แกกำลังจะไปหา... เขาคือนายหัวศิลา เจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลที่คนทั้งภาคใต้หวาดกลัว เขาไม่ใช่คนใจดี เขาเป็นผู้ใหญ่ที่เด็ดขาดและน่าเกรงขามที่สุด ห้ามแกไปปีนเกลียว ล่วงเกิน หรือทำตัวอวดดีเด็ดขาด!"

ไข่มุกสะบัดหน้าหนีเล็กน้อยด้วยความเจ็บ แต่กรณ์กลับยิ่งบีบคางแน่นขึ้นและเอ่ยคำขู่สารพัด

"จำไว้ว่าแกมันก็แค่ตัวขัดดอก ไม่มีสิทธิแม้แต่จะไปต่อรองอะไรทั้งนั้น! อย่าได้สำคัญตัวผิดคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูสูงส่งมาจากไหน ไปอยู่ที่โน่น... ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีพี่ และไม่มีใครหน้าไหนช่วยแกได้ทั้งนั้น!"

น้ำตาหยดใสของไข่มุกร่วงเผาะลงมาอาบแก้ม เธอส่ายหน้าน้อยๆ

"ถ้าแกทำให้นายหัวศิลาโมโหหรือขัดใจแม้แต่นิดเดียว เขาอาจจะเบื่อแล้วโยนแกทิ้งไปให้พวกตังเกข่มขืน... เข้าใจมั้ย อย่าทำให้พี่เดือดร้อนเด็ดขาด!"

คำพูดขู่ที่ไร้ความปรานีพุ่งเข้ากระแทกจิตใจอันบอบบางของไข่มุกจนแตกสลาย เธอสะอื้นฮักจนตัวโยน ความรู้สึกไร้ที่พึ่งและหวาดกลัวต่อโลกกว้างโถมทับเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก

"ม... มุกเข้าใจแล้วค่ะพี่กรณ์..." ไข่มุกเอ่ยตอบด้วยเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาไหลอาบสองข้างแก้ม "มุกจะเชื่อฟัง... จะไม่ขัดใจนายหัวเด็ดขาดค่ะ..."

กรณ์แค่นหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ เขายอมปล่อยมือออกจากคางมน แล้วตบเบาๆ ที่แก้มเนียนอย่างไม่ไยดี

"ดีมาก... ทำตัวให้ว่าง่ายแล้วก็ปรนเปรอเขาดีๆ ล่ะ หนี้สินของครอบครัวเราถึงจะรอด... ไปเก็บกระเป๋าซะ รถมาจอดรอแล้ว!"

ผู้เป็นพ่อและแม่แท้ๆ นั่งหน้าซีดเผือดด้วยความรู้สึกผิดและร้อนรุ่มในอก สองสามีภรรยาคู่นี้รับไข่มุกมาเลี้ยงดูเป็นลูกบุญธรรมตั้งแต่แบเบาะ พวกเขารักและฟูมฟักไข่มุกดั่งแก้วตาดวงใจไม่เคยแบ่งแยก แม้สายเลือดจะไม่ได้เกี่ยวข้องกัน แต่ความผูกพันตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมาทำให้พวกเขารักเด็กสาวคนนี้จากใจจริง

ผู้เป็นแม่ทนเห็นภาพลูกสาวสุดที่รักถูกส่งตัวไปรับชะตากรรมอันโหดร้ายไม่ไหว น้ำตาร่วงเผาะด้วยความสงสาร นางหันไปอ้อนวอนบุตรชายแท้ๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"กรณ์ลูก... หนูทำกับน้องเกินไปหรือเปล่า? น้องเพิ่งกลับมาจากเมืองนอกแท้ๆ ทำไมถึงใจร้ายส่งน้องไปแบบนั้นล่ะลูก... เปลี่ยนใจตอนนี้ทันไหม พาหนูมุกกลับมาเถอะนะแม่ขอร้อง..."

ผู้เป็นพ่อเองก็มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน ท่านถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความอึดอัด ก่อนจะเอ่ยสมทบภรรยา "นั่นสิกรณ์... น้องเป็นเด็กดี ไม่เคยทำความเดือดร้อนให้ใครเลยนะลูก มีทางอื่นอีกตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องเอาอนาคตของน้องไปแลกด้วย"

คำพูดตัดพ้อและความห่วงใยที่พ่อแม่มีต่อไข่มุก กลับไปจุดชนวนความหงุดหงิดในตัวกรณ์เข้าอย่างจัง รอยยิ้มพึงพอใจเมื่อครู่หายวับไปกับตา ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโมโห ก่อนที่กรณ์จะตวาดลั่นบ้านจนสองผู้เฒ่าสะดุ้งสุดตัว

"ถ้าอยากช่วยนักทำไมพวกพ่อกับแม่ไม่เอาเงินไปใช้หนี้แทนมันล่ะครับ!"

กรณ์ก้าวเข้าไปยืนค้ำหัวพ่อแม่ด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเห็นแก่ตัว "ถ้าผมไม่ส่งเด็กนั่นไปขัดดอก ไอ้นายหัวศิลายิงกบาลผมตายห่าแน่! ระหว่างเด็กเก็บมาเลี้ยงอย่างมันกับลูกแท้ๆ ในสายเลือดอย่างผม... พ่อกับแม่จะเลือกใคร ห๊ะ! เอ้า เลือกเอาสิ!"

คำพูดประกาศิตที่เห็นแก่ตัวอย่างไร้ยางอายพุ่งกระแทกใจผู้เป็นพ่อและแม่จนหน้าเสีย

ไข่มุกรีบจับมือพ่อกับแม่ไว้

“ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อคุณแม่ มุกทนได้ มุกไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ”

“แต่...”

“มุกเต็มใจช่วยคุณพ่อคุณแม่ค่ะ”

พวกเขาสองคนรู้ดีแก่ใจ... รู้เต็มอกว่าวิกฤตทั้งหมดไม่ได้เกิดจากโชคชะตาหรือพิษเศรษฐกิจอะไรเลย แต่เกิดจากการบริหารธุรกิจที่ล้มเหลวไม่เป็นท่าของกรณ์เอง บุตรชายแท้ๆ คนนี้เอาแต่เอาเงินบริษัทไปผลาญเล่นการพนัน ติดเหล้าติดผู้หญิงจนเงินเก็บทุกบาททุกสตางค์เกลี้ยงฉาด ทุกความหายนะที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของกรณ์ล้วนๆ และมันไม่ใช่ความรับผิดชอบของไข่มุกเลยแม้แต่นิดเดียว!

แต่น่าอนาถใจนัก... ความรักและความอ่อนแอในฐานะคนเป็นพ่อแม่ ทำให้พวกเขาทำได้เพียงเสียใจ น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความคับแค้นใจ ต้องปล่อยให้ไข่มุกเด็กสาวผู้บริสุทธิ์ต้องตกเป็นเหยื่อรับเคราะห์แทนคนอกตัญญูอย่างไม่มีทางเลือก

“รีบไปได้แล้ว อย่ามัวถ่วงเวลา”

“ค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะคุณพ่อคุณแม่ พี่กรณ์”

ร่างบอบบางจำยอมก้าวขึ้นรถ มุ่งหน้าสนามบิน รอยยิ้มเย็นเยียบและแววตาพึงพอใจผุดขึ้นบนใบหน้าของกรณ์ทันที เขายืดตัวตรงอย่างโล่งอกเมื่อแผนการส่งตัวน้องสาวบุญธรรมไปขัดดอกสำเร็จลุล่วงด้วยดี