บทที่ 2 นายหัวศิลา 1

บทที่ 2 นายหัวศิลา

หลังจากเธอมาถึงสนามบินปลายทาง ก็มีเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่มาจอดรอรับเธอแล้ว เธอเหม่อมองทะเลกว้างสุดสายตาด้วยความคิดเหม่อลอย เมื่อเครื่องร่อนลงจอดบนลานจอดเฮลิคอปเตอร์ของรีสอร์ตหรูบนเกาะส่วนตัวกลางทะเลอันดามัน ลมกรรโชกแรงพัดเอาเส้นผมยาวสลวยของไข่มุกให้ปลิวไสว ร่างระหงในชุดเดรสยาวดูเรียบร้อยก้าวลงมาจากเครื่องด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างและหวาดหวั่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวต่อชะตากรรมที่กำลังรออยู่เบื้องหน้า

เบื้องหลังของเธอมียามร่างกำยำสองคนคุมตัวเดินตามมาติดๆ ก่อนจะนำพาเธอเข้าไปยังตัวคฤหาสน์หรูสไตล์โมเดิร์นทรอปิคอลที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมหน้าผาหิน เสียงคลื่นซัดสาดกระทบโขดหินด้านล่างดังครึกโครม ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวดูน่าสะพรึงกลัวราวกับเธอเดินเข้าไปในถ้ำของเสือร้าย

ภายในห้องรับแขกโอ่โถงตกแต่งด้วยโทนสีเข้มขรึมและเฟอร์นิเจอร์หนังแท้ นายหัวศิลานั่งไขว่ห้างรออยู่บนโซฟาตัวยาว สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองสำรวจเรือนร่างอรชรตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รัศมีอันน่าเกรงขามและแววตาดิบเถื่อนที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าคมคาย ยิ่งทำให้ไข่มุกตัวสั่นเทาจนแทบก้าวขาไม่ออก ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น

"มาถึงแล้วสินะ... คุณหนูตระกูลดังผู้สูงส่ง"

น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน นายหัวศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นปึ้กและรอยสักรำไรตรงท่อนแขน เขาเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ไข่มุกทีละก้าว กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนหญิงสาวต้องถอยหลังหนีด้วยความตื่นกลัว

"คุณ... คุณศิลา ฉันมาที่นี่เพื่อชดใช้หนี้..." ไข่มุกพยายามเปล่งเสียงพูดออกไปให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าริมฝีปากจะสั่นระริกจนแทบควบคุมไม่ได้ หยาดน้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัว

นายหัวศิลายกยิ้มมุมปาก ยื่นมือหนาหยาบกร้านไปเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองหน้าเขา ดวงตาคู่คมจดจ้องใบหน้าหวานที่ยังเปื้อนคราบน้ำตาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "ชดใช้หนี้งั้นเหรอ? หนี้ร้อยล้านนั่น... ตัวแค่นี้ คิดเหรอว่าจะเอาเรือนร่างมาใช้หนี้หมดได้ง่ายๆ?"

นิ้วเรียวแกร่งลากไล้ลงมาตามลำคอระหงที่กำลังเต้นตุบๆ ของเธอ ไข่มุกสะดุ้งเฮือกด้วยความตื่นกลัว พยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่ก็สู้แรงของชายหนุ่มไม่ได้ นายหัวศิลากระชากร่างบางเข้ามาประชิดตัวจนพวงเต้าอวบแนบชิดกับแผงอกแกร่ง กลิ่นอายความดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนหญิงสาวแทบหายใจไม่ออก

"บอกฉันมาซิ... ว่าพี่ชายตัวแสบของเธอ หลอกล่อเธออีท่าไหน ถึงยอมเอาคลิปทุเรศๆ นั่นส่งมาให้ฉันดู?" นายหัวศิลาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ดวงตาดำมืดจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

ไข่มุกเม้มริมฝีปากแน่น หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงมาโดนหลังมือของชายหนุ่ม นางส่ายหน้าน้อยๆ ด้วยความอัปยศอดสู "ฉัน... ฉันทำเพื่อครอบครัว คุณพ่อกับคุณแม่กำลังลำบาก... กิจการกำลังจะล้มละลาย ฉันไม่มีทางเลือกอื่นค่ะ..."

นายหัวศิลาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ มือหนาเปลี่ยนมาบีบเอวคอดกิ่วของเธอแน่น ลมหายใจร้อนผ่าวของชายหนุ่มเป่ารดต้นคอระหงยามที่เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและเผด็จการ

"จำใส่สมองไว้ซะนะไข่มุก... ที่นี่ ไม่มีคุณหนูอะไรทั้งนั้น ที่นี่เธอเป็นแค่ตัวขัดดอกของฉัน เป็นสมบัติชิ้นใหม่ที่ฉันซื้อมา ฉันอยากให้ทำอะไรก็ต้องทำ อยากให้ปรนเปรอตอนไหนก็ต้องอ้าขาต้อนรับเข้าใจไหม!"

คำพูดดิบเถื่อนและหยาบโลนทำให้ไข่มุกสะท้านเฮือก เธอหวาดกลัวจนเนื้อตัวสั่นเทาระริก หลับตาปี๋ด้วยความสิ้นหวัง

นายหัวศิลาผละตัวออกเล็กน้อย ร่างกายกำยำทอดกายลงนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ด้วยท่าทีทรงอำนาจ ดวงตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวนิ่ง ราวกับนักล่ากำลังชมเชยเหยื่อก่อนตะครุบ

เขายกมือขึ้นกอดอก บีบคั้นหัวใจดวงน้อยให้แตกสลาย

ไข่มุกยืนตัวลีบอยู่กลางห้อง มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวและวิตกกังวลอย่างถึงที่สุด

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่นั่งจ้องมองเธอราวกับเหยื่อในกรงเล็บ ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

"คะ... คุณศิลาคะ..." ไข่มุกกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เรื่อง... เรื่องหนี้สินทั้งหมดที่ครอบครัวของมุกสร้างไว้... ตกลงแล้วมุก... มุกต้องรับผิดชอบยอดเงินรวมทั้งหมดเท่าไหร่เหรอคะ? แล้ว... แล้วดอกเบี้ยมันเท่าไหร่กันแน่..."

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตากลมโตคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเคร่งเครียด แต่แววตากลับฉายความมุ่งมั่นที่จะรับผิดชอบอย่างเต็มที่ "ถ้า... ถ้ามุกพอจะหาทางชดใช้แทนครอบครัวได้ มุก... มุกสัญญาว่าจะทยอยจ่ายให้คุณศิลาทันทีค่ะ ขอแค่บอกจำนวนที่แท้จริงมาเถอะนะคะ"

นายหัวศิลาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาดำมืดพราวระยับด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งนึกขัน ทึ่งในความเด็ดเดี่ยวปนน่าสงสารของเด็กสาวตรงหน้า

ชายหนุ่มหยิบแฟ้มเอกสารบัญชีหนี้สินขึ้นมาเปิดผ่านๆ ก่อนจะวางกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง ปึ้ง! จนไข่มุกสะดุ้งสุดตัว

"อยากรู้เหรอว่าเท่าไหร่..." นายหัวหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กวาดสายตามองเรือนร่างสั่นเทานั้นอย่างพิจารณา "เงินต้นที่ครอบครัวเธอผลาญไป รวมกับดอกเบี้ยทบต้นที่สะสมมาหลายปี..."

เขาเอ่ยตัวเลขจำนวนเงินมหาศาลออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแต่ละคำที่หลุดจากปากกลับหนักอึ้งราวกับภูเขาถล่มทับลงมากลางกระหม่อม

"คิดตัวเลขกลมๆ ทั้งหมดก็... ห้าสิบล้านบาท"

ห้าสิบล้านบาท...!