บทที่ 2 นายหัวศิลา 2

ห้าสิบล้านบาท...!

ทันทีที่ได้ยินตัวเลขที่แท้จริง ไข่มุกถึงกับหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เข่าแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก

ห้าสิบล้านบาท... สำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรเลยในชีวิต มันคือตัวเลขที่สูงเสียจนชาตินี้เธอก็ไม่มีปัญญาหาเงินจำนวนมหาศาลขนาดนั้นมาใช้คืนได้หมด แม้แต่จะคิดหาทางชดใช้ก็ยังเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ ความสิ้นหวังพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจจนน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาด้วยความอับจนหนทาง

นายหัวศิลานั่งมองปฏิกิริยาของเธอด้วยแววตานิ่งสงบ

"ในเมื่อมาเจอฉันแล้ว... ก็เริ่มต้นงานแรกซะ" นายหัวศิลาเหยียดยิ้มมุมปาก "ถอดเสื้อผ้าออก... ทีละชิ้นให้ฉันดูตรงนี้ เดี๋ยวนี้!"

ไข่มุกสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ความอัปยศอดสูตีรวนขึ้นมาจุกอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอส่ายหน้าน้อยๆ อย่างไม่กล้าพอ แต่นัยน์ตาดุดันที่จ้องเขม็งมาทำให้เธอรู้ว่าไม่มีสิทธิปฏิเสธ

“ท...ทราบแล้วค่ะ”

มือเรียวสั่นเทาระริกยกขึ้นปลดกระดุมเม็ดแรกของเสื้อเดรสด้วยความอับอาย หยาดน้ำตาไหลพรั่งพรูอาบแก้มยามที่เสื้อผ้าอาภรณ์ถูกรูดร่วงลงมากองที่ข้อเท้าทีละชิ้น จนกระทั่งเหลือเพียงชุดชั้นในลูกไม้สีดำตัวจิ๋วที่ปกปิดเรือนร่างสะพรั่ง

ด้วยความเขินอายและไม่อาจทนสบสายตาดิบเถื่อนที่โลมเลียเรือนร่างได้ ไข่มุกจึงตัดสินใจหันหลังให้ชายหนุ่ม รีบยกมือขึ้นกอดอกซ่อนเร้นสัดส่วนอวบอิ่มที่สั่นไหวระริก หวังจะใช้แผ่นหลังบังสายตาคู่นั้น

ทว่า...

"ฉันสั่งให้เธอหันหลังให้ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่!"

เสียงคำรามดุกลาดดังลั่นห้องจนไข่มุกสะดุ้งสุดขีด

"หันหน้ากลับมานี่! มองหน้าฉัน แล้วถอดมันออกให้หมด... ให้ฉันได้เห็นเรือนร่างของเธอทุกซอกทุกมุม!"

น้ำเสียงทรงอำนาจและเด็ดขาดไม่มีช่องให้ต่อรอง ทำให้ไข่มุกจำใจต้องกัดริมฝีปากอิ่มจนห่อเลือด ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง

ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองตรงไปยังนายหัวศิลาที่นั่งจ้องมองเรือนร่างของเธอด้วยแววตาหิวกระหาย มือเรียวที่สั่นเทาจำใจต้องเลื่อนลงมาเกี่ยวสายชุดชั้นในตัวจิ๋ว แล้วปลดมันออกช้าๆ เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องและสัดส่วนเย้ายวนไร้สิ่งปกปิดต่อหน้าต่อตาบุรุษผู้เป็นเจ้าของหนี้อย่างจำนน

เรือนร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องไร้สิ่งปกปิดของไข่มุกยืนสั่นเทาระริกอยู่เบื้องหน้า นายหัวศิลาหรี่ตาลงมองสำรวจสัดส่วนอวบออชรที่สะท้อนกับแสงไฟในห้องด้วยแววตาคมกริบดุจเสือร้ายที่กำลังพินิจเหยื่ออันโอชะ

ความเงียบงันภายในห้องถูกคั่นด้วยเสียงลมหายใจหอบถี่และเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ของหญิงสาว

"ดีมาก..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างพึงพอใจ นายหัวศิลายันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมออกสองสามเม็ดก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง ราวกับผู้ล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม

ไข่มุกถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับกระจกใสบานใหญ่เย็นเฉียบ ทางหนีถูกปิดตายเมื่อวงแขนแกร่งยกขึ้นเท้ากระจกขนาบข้าง กักขังร่างบอบบางไว้ในอาณัติทันที

"อย่า... อย่าเพิ่งค่ะคุณศิลา..." ไข่มุกเอ่ยขอร้องเสียงสั่นเครือ พยายามยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งเพื่อรักษาระยะห่าง แต่ทว่าร่างกายของเขากลับแน่นตึงราวกับกำแพงหิน

นายหัวศิลาก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูเล็กที่แดงก่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลาดไหล่เนียนจนหญิงสาวสะท้านเยือก "ในเมื่อถอดให้ดูแล้ว... ก็ทำตามคำสั่งต่อไปซะดีๆ"

ชายหนุ่มผละหน้าออกเล็กน้อย ออกคำสั่งแรกด้วยน้ำเสียงเผด็จการที่ไม่มีช่องให้ปฏิเสธ

"คุกเข่าลง..."

ไข่มุกเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานซ่านเลือดฝาดจนแดงก่ำไปถึงลำคอ เธอส่ายหน้าน้อยๆ อย่างตื่นตระหนก "ม... ไม่เอาค่ะ มุกไม่ทำ..."

"ฉันบอกให้คุกเข่า!" นายหัวศิลาเสียงเข้มขึ้น ดวงตาดำมืดวาวโรจน์ด้วยความดุดัน "หรืออยากให้ฉันคิดดอกเบี้ยเพิ่มเป็นสองเท่า หรือจะให้ฉันส่งเธอกลับไปให้พวกตังเกจัดการต่อ เลือกเอา!"

คำขู่ที่จี้ถูกจุดอ่อนทำให้ไข่มุกหมดทางเลือก หยาดน้ำตาไหลพรั่งพรูอาบแก้ม จำใจต้องย่อกายลงคุกเข่าลงกับพื้นพรมหนานุ่มเบื้องหน้าร่างสูงใหญ่ของเขาอย่างจำยอม

นายหัวศิลาสบถต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ เขายืนมองเรือนร่างอรชรที่อยู่ในตำแหน่งต่ำกว่า มือหนาเอื้อมไปปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงสแลคเนื้อดีออก ปลดปล่อยท่อนลึงค์ที่ตื่นตัวพองขยายจนปวดหนึบให้ดีดผึงออกมา

"อ้าปากออก..." คำสั่งดิบเถื่อนเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือหนาที่เอื้อมไปจับกลุ่มผมนุ่มสลวยของเธอไว้หลวมๆ เพื่อเป็นหลักยึด

ไข่มุกหลับตาปี๋ เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหวาดกลัวและอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ร่างกายสั่นสะท้านไปหมด

"ฉันบอกให้อ้าปากไข่มุก! หรืออยากให้ฉันใช้วิธีบังคับที่รุนแรงกว่านี้" เสียงดุเข้มกำราบสติที่กระเจิดกระเจิงของเธอให้กลับมา

“ฮึก...” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกสะกดกลั้นก้อนสะอื้น ก่อนจะค่อยๆ เผยอริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อออกช้าๆ อย่างจำนนต่อชะตากรรม หยาดน้ำใสๆที่ซึมเยิ้มออกมาจากหัวลึงค์ของชายหนุ่มแตะเข้ากับกลีบปากนุ่มเบาๆ ส่งกลิ่นอายบุรุษลอยเข้าจมูกจนเธอวิงเวียน

"เด็กดี..." นายหัวศิลาครางต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่าน เมื่อความนุ่มหยุ่นของริมฝีปากสาวครอบครองส่วนปลายอวบใหญ่ เขาเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกช้าๆ เป็นจังหวะ บังคับให้เรียวปากอิ่มต้อนรับความใหญ่โตที่รุกล้ำเข้ามาในอุ้งปากอย่างไม่ประสีประสา