4 เตรียมรับกับความเจ็บปวด

วันต่อมา

วันนี้คาลอสได้สั่งให้ลูกน้องของเขามารับเรนนี่ที่บ้านแล้วพาไปยังร้านชุดแต่งงาน ซึ่งคาลอสได้รออยู่ที่ร้านแล้ว

เรนนี่ลงจากรถแล้วเข้าไปในร้านจึงเห็นร่างสูงยืนล้วงกระเป๋ากางกางโดยหันหลังออกนอกร้าน เรนนี่ที่เห็นแค่เพียงแผ่นหลังกว้างของเขาก็ทำให้ลมหายใจสะดุดเพราะรู้สึกกลัวขึ้นมาในทันทีทันใดเมื่อเจอเขา

หญิงสาวเดินมาหาเขาด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ ก่อนที่เจ้าของใบหน้าหล่อจะหันมามองยังร่างบอบบางที่ยืนอยู่ข้างตัวเองด้วยแววตาแข็งกร้าวพร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

"อยากได้ฉันเป็นผัวมากหรือไง ถึงขนาดต้องทำดีพ่อกับแม่ฉันเพื่อให้ได้มาแต่งงานกับฉัน"

"..." เธอถึงกับอึ้งตัวแข็งค้างเมื่อคำทักทายแรกของเขาที่เอ่ยออกมานั้นมันทำให้เธอถึงกับรู้สึกจุกอยู่ในลำคอจนพูดไม่ออก

"แต่เธออย่าคิดนะว่าฉันจะหยุดอยู่ที่เธอคนเดียวเพราะแค่ใบทะเบียนสมรสโง่ๆนั่น"

"..." เธอก้มหน้าเม้มปากแน่นปล่อยให้เขาพูดไป เพราะถ้าเธอพูดอะไรออกไปตอนนี้คงไม่เป็นผลดีแน่

"ในเมื่อเธอเลือกที่จะแต่งงานกับฉันเอง งั้นหลังจากนี้เธอก็เตรียมรับกับความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานจากฉันให้ได้ก็แล้วกัน"

เจ้าของร้านที่คุยโทรศัพท์เสร็จพอดีเดินมาหาคนทั้งสองแล้วเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง

"เชิญคุณคาลอสกับว่าที่เจ้าสาวเข้าไปเลือกชุดกันได้เลยค่ะ" ว่าแล้ว เจ้าของร้านก็เดินนำคนทั้งสองเข้าไปเลือกชุดที่อยู่ในห้องที่กั้นด้วยกระจกใส ซึ่งมีชุดแต่งงานแขวนอยู่เป็นจำนวนมาก

หนึ่งเดือนต่อมา เรือนหอ 19.00 น.

งานแต่งเล็กๆได้เสร็จสิ้นไปในเวลาตอนเที่ยง โดยมีคนมาร่วมงานแค่สามสิบกว่าคนเท่านั้น สามสิบกว่าคนนั้นก็เป็นญาติสนิทของกฤตินและญาติสนิทของมยุริญ ส่วนญาติห่างๆไม่ได้บอก เนื่องจากคาลอสบอกว่าไม่ต้องบอกหมด เพราะเดี๋ยวจะกลายเป็นงานใหญ่

เมื่อกฤตินกับมยุริญอวยพรคู่บ่าวสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าเสร็จ จากนั้นจึงหันไปบอกกับลูกชายด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"คืนนี้แกห้ามออกไปจากห้องนี้เด็ดขาด แล้วแกก็อย่าให้เรนนี่ออกไปนอนห้องอื่นเด็ดขาด ถ้าแกไม่ทำตามที่พ่อบอก แกคงน่าจะรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น" กฤตินจำต้องใช้ไม้แข็งกับลูกชาย เพราะเขารู้ว่าถ้าไม่สั่งแบบนี้ลูกชายคงต้องออกไปหาพวกผู้หญิงอื่นอีกแน่ ดังนั้นจึงต้องขู่ไว้

"ครับ" เขารับคำอย่างไม่เต็มเสียงเท่าไหร่ พลางแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ออกมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนกฤตินจะเอ่ยขึ้น

"งั้นพ่อกับแม่กลับบ้านก่อนนะ..." กฤตินบอกกับลูกชายแล้วหันมาบอกกับลูกสะใภ้ที่นั่งอยู่ข้างลูกชายของตัวเอง

"พ่อกับแม่กลับก่อนนะเรนนี่"

"ค่ะลุงติ...เอ่อคุณพ่อ" เธอยิ้มแห้งๆเมื่อเผลอเรียกลุงเพราะความเคยชินที่เธอเรียกลุงตินป้ายุมาหกปีแล้ว และเธอก็ไม่คิดว่าอยู่ๆจะต้องมาเรียกท่านทั้งสองว่าพ่อแม่

จากนั้นกฤตินกับมยุริญก็พากันออกจากห้องไป ก่อนที่กฤตินจะสั่งลูกน้องของคาลอสที่ยืนอยู่หน้าประตู

"พวกแกเฝ้าเจ้านายของแกเอาไว้ให้ดี อย่าให้เขาออกไปไหนเด็ดขาด"

"ครับท่าน" ลูกน้องก้มหัวรับคำสั่งเจ้านายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ท่าทีนอบน้อม ก่อนที่กฤตินกับมยุริญจะพากันไปขึ้นรถที่มีลูกน้องเป็นคนขับ

ห้องหอ

เมื่อคาลอสได้ยินเสียงรถของพ่อขับออกจากบ้านไปแล้ว จากนั้นเขาจึงถอดแหวนแต่งงานออกจากนิ้วนางด้วยท่าทีหงุดหงิดแล้วโยนเข้าไปในลิ้นชักอย่างไม่ได้ใส่ใจ เรนนี่ที่มองอยู่ก็ไม่ได้อะไร

เธอหยิบผ้าขนหนูและเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว เธอต้องสระผมที่ถูกฉีดด้วยสเปรย์ โดยใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกว่าจะเสร็จ

หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นร่างสูงกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง โดยที่ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหนดี ก่อนที่เสียงประตูจะส่งเสียงดังขึ้นพร้อมกับหญิงสาวที่มีใบหน้าสวยเซ็กซี่และรูปร่างเย้ายวนเดินเข้ามา

เจ้าของร่างเย้ายวนเดินมายังเตียงที่ร่างสูงนั่งเอนกายพิงหัวเตียงอยู่ เจ้าของใบหน้าสวยเซ็กซี่ขึ้นไปบนเตียง ก่อนจะเลื่อนมือไปปลดเข็มขัดของเขา จากนั้นจึงปลดตะขอแล้วจับขอบกางเกงหมายจะดึงออก

เรนนี่ที่เห็นอย่างนั้นจึงสาวเท้าไปยังประตูทันที แต่ทว่า

"ห้ามออกไปจากห้องนี้เด็ดขาด" เสียงทุ้มเข้มเอ่ยออกไปจนทำให้เท้าเรียวชะงักทันที

"เดินกลับมาที่เตียง"

"..." เธอก็ยังยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น

"อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ เพราะถ้าไม่อย่างนั้นเธอนั่นแหละที่จะเจ็บตัว"

"..." เธอนิ่งพลางคิดในใจว่าถ้าเธอไม่ทำตามที่เขาสั่ง เขาอาจจะทำร้ายเธอบาดเจ็บก็ได้ ดังนั้นเธอจึงคิดว่าถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ต้องอยู่ให้เป็น

เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงเดินไปหาเขาที่อยู่บนเตียง ซึ่งตอนนี้หญิงสาวคนนั้นกำลังดึงกางเกงของเขาออกจนเหลือแต่กางเกงใน เรนนี่หันหน้าไปทางอื่นทันทีเพราะไม่อยากเห็นอะไรที่มันไม่ควรเห็น แต่แล้ว...