3 ห่างไกลสเปค

ตอนเย็น

ร่างสูงที่มีใบหน้าอันหล่อเหลาเดินเข้าบ้านมาแล้วเข้าไปในห้องทำงานที่พ่อกับแม่รออยู่ ชายหนุ่มหย่อนกายนั่งฝั่งตรงข้ามผู้เป็นพ่อและแม่ที่นั่งอยู่เคียงข้างกัน ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามออกไป

"พ่อมีธุระอะไรจะคุยกับผม"

"พ่อจะให้ลูกแต่งงานกับเรนนี่ในเดือนหน้า" กฤตินเอ่ยออกไปด้วยสีหน้านิ่ง คาลอสที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับนิ่งงัน เขาพูดอะไรไม่ออกเมื่อสิ่งที่พ่อบอกออกมานั้นมันรู้สึกแสลงหูเขามากเหลือเกิน ก่อนที่เขาจะเรียกสติกลับคืนมาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้ม สีหน้าจริงจัง

"ผมไม่แต่ง"

"แกต้องแต่ง"

"ผมไม่มีวันแต่งงานกับเด็กนั่นหรอก เพราะยัยเด็กนั่นมันห่างไกลกับสเปคของผมมาก" เขาชอบผู้หญิงเซ็กซี่ แต่ไม่ใช่ยัยเด็กจืดชืดนั่น

"ถึงเรนนี่จะไม่ใช่ผู้หญิงในสเปคของแก แต่พ่อกับแม่ได้พูดกันแล้วว่าจะให้แกแต่งงานกับเรนนี่ แกห้ามปฏิเสธเด็ดขาด" กฤตินเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเข้มแฝงไว้ด้วยการบังคับ

"พ่อไม่มีสิทธิ์จะมาบังคับผมให้แต่งงานกับคนที่ผมไม่ได้รักนะ" เขาโต้กลับด้วยน้ำเสียงกร้าวออกไป

"ฉันมีสิทธิ์ที่จะบังคับแก เพราะฉันเป็นพ่อของแก"

"แต่ผมจะไม่มีวันแต่งงานกับยัยเด็กกำพร้านั่นเด็ดขาด!" พูดจบ เจ้าของร่างกำยำก็ลุกจากเก้าอี้แล้วออกจากห้องไปด้วยท่าทีกรุ่นโกรธ แต่ทว่า

"แกจะไม่แต่งก็ได้นะ..." กฤตินเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแฝงไว้ด้วยความกดดันจนทำเอาคนเป็นลูกถึงกับชะงักและรู้สึกหวั่นใจในน้ำเสียงของคนเป็นพ่อที่เอ่ยออกมาเหมือนกับว่าถือไพ่เหนือกว่า

และกฤตินก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มเด็ดขาด

"แกจะไม่แต่งก็ได้ แต่สิ่งแรกที่ฉันจะทำก็คือ..."

"ฉันจะยึดกิจการบ่อนคาสิโนและผับของแกให้มาเป็นของเรนนี่ทันที โดยที่แกไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งเกี่ยวกับกิจการนั้นได้อีก"

"พ่อ..." ใบหน้าหล่อหันมามองหน้าพ่อแล้วเอ่ยออกไป

"หรือบางทีฉันอาจจะสั่งปิดกิจการของแกทั้งหมด"

"นี่พ่อกับแม่รักยัยเด็กนั่นมากกว่าลูกของตัวเองถึงขนาดต้องมากดดันผมอย่างนั้นเหรอ" เขาเอ่ยออกไปด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธและน้อยใจ

"ก็แล้วแต่แกจะคิดสิ" กฤตินพูดออกมาด้วยสีหน้าไม่ได้ใส่ใจ

"ผมว่าพ่อต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ!" เขาเอ่ยออกไปด้วยความโมโห

"คาลอส" มยุริญเอ่ยปรามลูกชายออกไปด้วยน้ำเสียงเข้ม

"..." จึงทำให้คาลอสนิ่งไปเมื่อคิดว่าเขาพูดกับพ่อแรงเกินไป

"แต่งงานกับเรนนี่เถอะ เชื่อพ่อกับแม่นะลูก" มยุริญเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

คาลอสสูดลมหายใจเข้าลึกพลางคิดว่าถ้าไม่ทำตามที่พ่อสั่ง กิจการที่เขารักก็ต้องกลายไปเป็นของยัยเด็กนั่น หรือพ่ออาจจะสั่งปิดกิจการไปเลยก็ได้ เพราะเขารู้ว่าถ้าพ่อพูดแล้วพ่อก็จะทำจริง

"ว่าไง" กฤตินถามย้ำ

"..." เขานิ่งเพราะรู้สึกเครียดและกดดันเป็นอย่างมากเมื่อต้องจำใจยอมรับกับสิ่งที่ต้องฝืนใจตัวเอง

"ถ้าแกไม่ตกลง งั้นเอาเป็นว่า..."

"ก็ได้ ผมจะแต่งงานกับยัยเด็กกำพร้านั่น"

"ลูกไม่ควรไปว่าเรนนี่เขาแบบนั้นนะ" มยุริญว่าออกไป

"ก็ยัยเด็กนั่นเป็นเด็กกำพร้าจริงนี่แม่ ผมพูดผิดตรงไหน" ก่อนกฤตินจะห้ามทัพ

"หยุดเถียงได้แล้วคาลอส"

"..."

"พรุ่งนี้แกมารับเรนนี่ไปเลือกชุดแต่งงานด้วย"

"ไม่ต้องจัดงานได้ไหมพ่อ"

"ทำไม"

"ผมยังไม่อยากให้ใครรู้ว่าผมแต่งงานแล้ว"

"ไม่ได้"

"พ่อจะจัดงานก็ได้ แต่ผมขอเป็นงานเล็กๆก็พอ บอกแค่ในเครือญาติฝ่ายพ่อกับฝ่ายแม่เท่านั้น"

กฤตินถอนหายใจยืดยาวแล้วพูดออกไป

"ก็ได้ แต่แกห้ามคัดค้านการจดทะเบียนสมรสกับเรนนี่เด็ดขาด" กฤตินยอมรับข้อตกลงของลูก เพราะถึงยังไงลูกก็ยอมแต่งงานแล้ว

"..." เขานิ่งพลางคิดในใจว่าถึงจะจดได้แต่ก็หย่าได้เหมือนกัน

"คาลอส" คนเป็นพ่อเค้นเสียงพูดออกไป

"ครับ"

"เอาเป็นว่าพรุ่งนี้แกมารับเรนนี่ไปเลือกชุดแต่งงานด้วย"

"ให้เขาไปเองเถอะพ่อ ผมขี้เกียจมารับ"

"ถ้าแกขี้เกียจมารับเอง งั้นแกก็ส่งลูกน้องของแกให้มารับสิ"

"ครับ" รับคำเสร็จ จากนั้นชายหนุ่มจึงสาวเท้าออกไปขึ้นรถหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน

ลูกน้องที่รออยู่หน้าบ้านเมื่อเห็นเจ้านายร่างสูงเดินออกมาจึงเปิดประตูให้เขาเข้าไปนั่งแล้วปิดประตูให้ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถแล้วขับมุ่งหน้าไปยังเพ้นท์เฮ้าส์ของเจ้านาย