บทที่ 4 ความมืดมนสิ้นหนทาง

““แม่รู้ไหมคะว่าผู้ชายคนนั้นมันเลวทรามแค่ไหน! มันเห็นผู้หญิงเป็นแค่ของเล่น เป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ทางเพศ! มันเคยย่ำยีผู้หญิงจนเขาต้องผูกคอตายหนีอายมาแล้ว แม่จะให้ปรางค์เอาชีวิตไปทิ้งขว้างกับคนเลวๆ แบบนั้นเหรอคะ!”

“แต่เราไม่มีทางเลือกแล้วนะลูก!” วาสนาร้องไห้โฮ พยายามอ้อนวอน

“ถ้าปรางค์ไม่แต่ง พวกมันก็ยึดบ้านเรา แล้วเราสองแม่ลูกจะไปซุกหัวนอนที่ไหน คุณตาคุณยายคงต้องนอนตายตาไม่หลับที่สวนส้มถูกคนอื่นแย่งไป... ถือว่าแม่ขอร้องเถอะนะปรางค์ ชดใช้หนี้บุญคุณให้แม่เถอะนะลูก”

คำว่า ‘หนี้บุญคุณ’ และ ‘ทางรอดเดียว’ ที่หลุดออกมาจากปากมารดา กรีดลึกลงไปในจิตวิญญาณของเด็กสาว เธอมองหน้าผู้เป็นแม่ผ่านม่านน้ำตา ความเจ็บปวดจากการถูกบีบคั้นให้เสียสละตัวเองเพื่อเช็ดล้างความผิดพลาดที่ตนเองไม่ได้ก่อ มันหนักอึ้งจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่

เธอรู้ดีว่าเมธัสไม่ได้มีความรักแท้ให้เธอหรอก เขาแค่หลงใหลในรูปร่างหน้าตา อยากจะได้เธอไปประดับบารมีเพื่อสนองตัณหาความอยากเอาชนะเท่านั้น  พอมันเบื่อก็จะเขี่ยเธอทิ้งเหมือนเศษขยะชิ้นหนึ่ง การแต่งงานกับผู้ชายพรรค์นั้น ไม่ต่างอะไรกับการเดินเท้าเปล่าเข้ากองไฟ

“หนูไม่แต่งค่ะแม่” เธอประกาศกร้าว น้ำเสียงของเธอเด็ดขาดและแฝงไปด้วยความดื้อรั้น “ปรางค์จะไม่ยอมเอาชีวิตทั้งชีวิตไปแลกกับเศษเงินของคนเลวๆ แบบนั้น ปรางค์ยอมไม่มีที่ซุกหัวนอน ยอมไปกางเต็นท์นอนข้างถนน แต่ปรางค์จะไม่ยอมเป็นนางบำเรอให้ไอ้เมธัสเด็ดขาด!”

“ปรางค์! ทำไมลูกถึงได้หัวดื้อแบบนี้!”  วาสนาตีอกชกหัวตัวเองด้วยความสิ้นหวัง

“แม่เลิกร้องไห้เถอะค่ะ...เงินนั่นแม่ยื่นมันใส่มือสามีแม่เอง  แล้วทำไมละคะ  ทำไมแม่จะต้องให้ปรางค์มารับผิดชอบ”  เธอเช็ดน้ำตาออกจากแก้มของตัวเองลวกๆ แววตาของเธอแข็งกร้าวขึ้นเพื่อปิดบังความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

“ปรางค์จะหาเงินสิบล้านมาคืนพวกมัน  แต่ให้ต้องตาย ปรางค์ก็จะไม่แต่งงานกับผู้ชายคนนั้นด้วย!”  พูดจบ หญิงสาวก็หมุนตัววิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตนเองโดยไม่รอฟังเสียงทัดทาน

ของมารดา ข้าวหอมปิดประตูห้อง ล็อกกลอนแน่นหนา  ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งพิงบานประตู ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาอย่างสุดจะกลั้น

เธอพูดออกไปอย่างนั้นเอง... พูดเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีและลมหายใจของตัวเอง แต่ในความเป็นจริง เธอจะไปหาเงินสิบล้านมาจากไหน? โลกแห่งความเป็นจริงไม่ได้สวยงามเหมือนในนิยายที่จู่ๆ จะมีอัศวินขี่ม้าขาวมาโปรยเงินก้อนโตช่วยปลดหนี้ให้ฟรีๆให้นางเอก  ทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย และราคาของเงินสิบล้านบาท สำหรับเด็กผู้หญิงตัวเปล่าๆ อย่างเธอ... มันคงต้องแลกมาด้วยอะไร

ปรางค์ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง บานหน้าต่างไม้เปิดรับลมเย็นที่พัดเอากลิ่นดอกส้มเข้ามา ทว่าคืนนี้ แสงจันทร์ที่เคยสาดส่องกลับถูกเมฆสีดำทะมึนบดบังจนมิด หญิงสาวมองฝ่าความมืดออกไปในสวนที่ทอดยาว ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจทีละน้อย

ในขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่ในความมืดมิดและหาทางออกไม่เจอ โชคชะตาก็กำลังขีดเขียนเส้นทางสายใหม่ให้เธอเดิน... เส้นทางที่จะนำพาเธอไปพบกับข้อเสนอสีเทาในคืนที่เมามาย ข้อเสนอจาก ‘ซาตาน’ อีกคนที่อันตรายและคาดเดาไม่ได้ยิ่งกว่าเมธัส  ซาตานที่พร้อมจะทุ่มเงินสิบล้านบาทเพื่อซื้อพรหมจรรย์และอิสรภาพของเธอ เพียงเพื่อใช้เธอเป็นหมากกระดานสำคัญในการบดขยี้ศัตรู!

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนเล็กๆ แต่กลับไม่สามารถขับไล่ความมืดมิดในจิตใจของปรางค์ได้เลย หญิงสาวนอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียงโดยไม่ได้หลับเลยทั้งคืน ดวงตากลมโตบวมช้ำอย่างหนัก คราบน้ำตาแห้งเกรอะกรังบนสองแก้ม ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับอยู่ที่กลางอกจนแทบหายใจไม่ออก

สิบล้านบาท... ตัวเลขนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวราวกับเทปที่เล่นซ้ำไปซ้ำมา

หญิงสาว ยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูยอดเงินในบัญชีธนาคาร ตัวเลขหลักพันที่ปรากฏบนหน้าจอเปรียบเสมือนการตอกย้ำความไร้หนทางของเด็กนักศึกษาปีสุดท้ายอย่างเธอ

ต่อให้เธอทำงานพาร์ตไทม์จนเลือดตากระเด็น หรืออดข้าวอดน้ำไปอีกสิบปี เธอก็ไม่มีทางหาเงินสิบล้านมาคืนหนี้พนันที่พ่อเลี้ยงก่อเอาไว้ได้ทันเวลา หญิงสาวพาร่างกายที่อ่อนล้าลงไปชั้นล่าง หวังเพียงว่าจะได้พูดคุยหาทางออกอื่นร่วมกับมารดา  แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ วาสนากำลังนั่งพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบเก่าด้วยท่าทีเลื่อนลอย ใบหน้าซูบซีดไร้สีเลือด

“แม่ทำอะไรคะ จะเก็บของไปไหน” หญิงสาวมรีบเดินเข้าไปจับมือมารดา  วาสนาเงยหน้าขึ้นมองลูกสาว น้ำตาที่เพิ่งแห้งไปเริ่มเอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง