ตอนที่ 3 จากปากแม่

“แม่ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ หายใจลึกๆ แล้วค่อยๆ เล่าให้ปรางค์ฟัง ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมแม่ถึงพูดแบบนี้ แล้วลุงสันติไปไหนคะ”  ปรางค์ลูบแผ่นหลังที่สั่นสะท้านของมารดา พยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองให้เป็นปกติที่สุด แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกถึงลางร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

วาสนาผละออกจากอ้อมกอดบุตรสาว มือที่สั่นเทายื่นกระดาษที่ยับยู่ยี่ในมือส่งให้ปรางค์

หญิงสาวรับมาคลี่ดู มันไม่ใช่จดหมายธรรมดา แต่เป็น ‘หนังสือทวงหนี้’ ที่มีตราประทับของบริษัทเงินกู้นอกระบบแห่งหนึ่ง  ตัวเลขที่ระบุไว้ในช่องจำนวนเงินที่ต้องชำระ ทำเอาดวงตากลมโตเบิกกว้าง ลมหายใจติดขัดราวกับถูกใครใช้ไม้กระบองฟาดเข้าที่กลางแสกหน้า

สิบล้านบาท!

“สิบล้าน!... เงินตั้งสิบล้าน! มันหมายความว่ายังไงคะแม่ ลุงสันติไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน แล้วเอาไปทำอะไร!”  เธอเงยหน้าจากกระดาษในมือด้วยใบหน้าซีดเผือด ความโกรธและโมโหตีรวนกันจนจุกอก

“เขา... เขาหลอกแม่” วาสนาสะอื้นไห้จนตัวโยน ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองอย่างอดสู

“เมื่อสามเดือนก่อน สันติเขามาอ้อนวอนขอโฉนดที่ดินบ้านเรากับสวนส้มของคุณตา เขาบอกว่า

จะเอาไปค้ำประกันเงินกู้ เพื่อเอามาลงทุนทำผลไม้ส่งออกไปจีน เขาบอกว่าตลาดกำลังโต ถ้าเราทำได้ เราจะปลดหนี้ก้อนเก่าๆ แล้วก็ตั้งตัวได้...”

“แล้วแม่ก็เชื่อเขาเหรอคะ!” ปรางค์เผลอขึ้นเสียงอย่างลืมตัว ความผิดหวังพุ่งทะลุขีดจำกัด

“มีอย่างที่ไหนส่งออกส้มไปจีน ทุกวันนี้มีแต่ผลไม้จีนทะลักเข้ามาตีตลาดบ้านเราทั้งนั้น การตลาดตื้นเขินแบบนี้แม่ยังยอมเอาสมบัติชิ้นสุดท้ายของเราไปเสี่ยงอีกเหรอคะ!”

“แม่รู้... แม่มันโง่เขลาเบาปัญญา” วาสนายอมรับสภาพอย่างคนสิ้นหวัง

“แต่แม่มารู้ความจริงก็ตอนที่มันสายไปแล้ว สันติไม่ได้เอาเงินสิบล้านไปลงทุนทำธุรกิจอะไรทั้งนั้นเขาเอาไปเล่นพนัน เอาไปถลุงที่บ่อนของเจ้าสัวบุญชัยจนหมดเนื้อหมดตัว! แล้วตอนนี้... สัญญากู้มันครบกำหนดเก้าสิบวันแล้ว ถ้าเราไม่หาเงินไปไถ่ถอน พวกมันจะมายึดบ้านและสวนส้มของเรา

”

คำบอกเล่านั้นเปรียบเสมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจ ข้าวหอมทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง บ้านหลังนี้ สวนส้มแห่งนี้ คือลมหายใจของคุณตาคุณยาย คือสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำและรอยยิ้มในวัยเด็กของเธอ มันคือชีวิตของเธอ แล้วผู้ชายเสเพลคนนั้นมีสิทธิ์อะไรมาทำลายมันป่นปี้เพียงเพราะผีพนันเข้าสิง!

“แล้วลุงสันติอยู่ไหน ให้เขามารับผิดชอบสิคะ เขาเป็นคนก่อหนี้ เขาก็ต้องหาทางแก้ปัญหา!” หญิงสาวกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

“มันหนีไปแล้วลูก... มันเก็บเสื้อผ้าหนีไปตั้งแต่เมื่อเย็น ทิ้งกระดาษแผ่นนี้ไว้ให้แม่ดูต่างหน้า...”

วาสนาร้องไห้ปานจะขาดใจ  

ความรักและความเชื่อใจที่เคยมอบให้สามีใหม่ถูกคืนมาด้วยหนี้ก้อนโตความเงียบอันแสนอึดอัดเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่น มีเพียงเสียงสะอื้นของสองแม่ลูกที่ดังประสานกัน ปรางค์ก้มหน้ามองตัวเลขสิบล้านบนกระดาษด้วยความรู้สึกมืดมนหนทาง  เธอเป็นแค่นักศึกษาปีสุดท้ายที่ต้องทำงานพาร์ตไทม์ส่งตัวเองเรียน ลำพังแค่เงินเดือนเดือนละไม่กี่พันบาทยังแทบจะไม่พอกิน แล้วเธอจะไปหาเงินหลักสิบล้านมาจากไหนภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง

“แม่จนปัญญาแล้วจริงๆ ปรางค์เอ๊ย...” วาสนาเอื้อมมือมาจับมือบุตรสาวมากุมไว้หลวมๆ ดวงตาของคนเป็นแม่ที่ทอดมองมานั้น เต็มไปด้วยความรวดร้าวและคำเว้าวอนบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

“แต่... แต่พวกนั้นยื่นข้อเสนอมาทางหนึ่ง มันบอกว่าถ้าเราตกลง หนี้สิบล้านจะถือเป็นโมฆะ โฉนดที่ดินจะกลับมาเป็นของเรา...”

ปรางค์ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่าโลกใบนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ โดยเฉพาะพวกนายทุนหน้าเลือดที่สูบเลือดสูบเนื้อคนจนเป็นอาชีพ

“ข้อเสนออะไรคะแม่”

วาสนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หลบสายตาบุตรสาวก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “

เจ้าสัวบุญชัย... ท่านเอ็นดูแก ท่านบอกว่าลูกชายท่านชอบแกมานานแล้ว ถ้า... ถ้าปรางค์ยอมแต่งงานกับ ‘เมธัส’ หนี้ทุกบาททุกสตางค์จะถูกยกเลิก แล้วเราก็จะยังอยู่ที่นี่ต่อไปได้”

เพล้ง!

ราวกับมีแก้วหล่นแตกกระจายอยู่ในหัวของเธอ หญิงสาวสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของมารดาทันที ร่างกายสั่นสะท้านไปด้วยความตกตะลึงและขยะแขยงจนถึงขีดสุด

“เมธัส... เมธัส เลิศอมร ลูกชายเจ้าสัวนั่นน่ะเหรอคะแม่!”  เธอเผลอตวาดลั่น ก่อนจะผลุนผลันลุกขึ้น